Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

{ Η αράχνη }

Αντώνης Φωστιέρης


{ Η αράχνη }


Καθόμουν ώρες μες στην πλήξη μου και χάζευα
Όπως το κάνουν όλοι αυτοί που κουραστήκανε
Από τα τόσα που ελπίζουν ότι ζήσανε
Στο χλιαρό κενό τού να μη σκέφτομαι καθόμουνα
Παρατηρώντας μιαν αράχνη που αιωρείτο.
Εκείνη κάτι θα σκεφτότανε φαντάζομαι
Γιατί όλο ανέβαινε το σιχαμένο ιστό της
Έμενε ακίνητη συσπώντας τις κεραίες κι έπειτα
Ακάθεκτη ορμούσε στο κενό.
Μύγα ή ζωύφιο δεν πέρασε, όσο είδα.
Όμως η θήρα προχωρούσε δίχως θήραμα
Με τη σοφία εκείνου που γνωρίζει πως το ανύπαρκτο
Θέλει δραστήρια τέχνη να το αδράξεις.
Σοφία ωραία λιλιπούτειου τέρατος
Που σε κλωστούλα σάλιου παραμόνευε
Να παγιδέψει το άπιαστο.
Και με χαψιές μεγάλες τέλος καταβρόχθισε
Τις ώρες μου, την πλήξη, το κενό.


^painting:
πορτραίτο από κάρβουνο Αντώνη Φωστιέρη
_Σωτήρης Σόρογκας*2000

Μπορεί να είναι σχέδιο 1 άτομο και πανωφόρια
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Στεγνά πλέον τα μάτια
Αγκάθια μες στα χέρια
Και μήπως στην καρδιά
Ποιά βία, για ποιά λεία
Ποιά πρότερη εμπειρία
Να ρίξει κάποιο Φώς
«Εδώ και πάντα τα σκοτάδια
Δεν ζουν μόνο τα βράδια»
Φωνάζει ο τρελός
Στ’ ανόητο που ζεί και υπονομεύει.


{ Άννα Φιλίππου }
^photo:
Female torso_Aphrodite of Knidos type*Louvre

Μπορεί να είναι εικόνα γλυπτό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Press Enter or (discreetly) Escape

Press Enter or (discreetly) Escape


Κλωνοποιήστε με
Ψηφιοποιήστε με
Φέρτε μου τεχνητή νοημοσύνη
να καταπιώ μέλη αρτιμελή κι αυτόνομα
Φέρτε μου τα ψώνια μου στην πόρτα μου
χωρίς διανομέα
Φέρτε μου τους έρωτες μου παρμένους
από λοταρίες πιξελικών οθονών
Μαγειρέψτε μου έτοιμες συνταγές
από παράθυρα ιντερνετικά
Βάλτε μου τους φίλους μου σε ζωντανή σύνδεση
ζωντανούς αλλά απόντες
Δώστε μου καριέρα giveaway από χέρια μοντέλων πορνοποιημένων και ιδανικών
αλλά ανύπαρκτων
Μοιράστε βιβλία ηλεκτρονικά με πρόσχημα κοπές δέντρων
Και φυτέψτε μονοκαλλιέργειες σε όλη
την υφήλιο
Εξαφανίστε ιθαγενείς από άγνωστες ζώνες
Και πιστώστε με μονάδες κοινωνικές ψηφιακές αλγοριθμικές
για να σταματάω στο κόκκινο
Αντικαταστήστε με από ρομπότ με μία δικαιολογία που να με ευνοεί
Ακολουθήστε με εικονικά για να υπάρχω
Εγώ ως εγώ
Αφήστε τα κλειδιά στην πόρτα μιας
που όλοι οι τοίχοι πια πέφτουν
Υποσχεθείτε μου να νικήσω το θάνατο
Να νικήσω το γήρας
ως ένας ταπεινός Δαυίδ θα στεκόταν απέναντι από ένα απειλητικό τιτάνιο κρυολόγημα
Να βγω από την περιοδική σφαίρα της ζωής
περιφρονώντας τα εύ-καμπτα στοιχεία
της φύσης
Να ζήσω βίο ά-βιο
Λοιπόν, τι περιμένετε;
Αφήστε με ήρεμη να βράζω στο μεγάλο καζάνι της παγκόσμιας ασφυξίας
Και καθώς θα μου τονώνετε την όραση
Και την πεποίηθηση του ωραίου μοναδικού Εαυτού μου
Αφήστε με να ξεχάσω πως μοιάζει το κυπαρίσσι
Και πως σκεπάζει την όσφρηση
αναβλύζοντας σαγήνη
το νυχτολούλουδο πριν την αυγή
Μας περιγελούν τα σφαγεία μοιάζοντας ρομαντικά
Η ψηφιακή θαλπωρή μου ματώνει τα σπλάχνα
ολοκληρωτική υπέρκομψη και λαμπερή.


{Μαρία Άννα Τσούχλη_Νοέμβριος 2020}
*photo:
Daily Minimal magazine\blog_Special Issues
Basic Shapes^Issue 30-30

Μπορεί να είναι απεικόνιση κείμενο που λέει "DAILYMINIMAL SPECIAL ISSUES BASIC SHAPES 30-30"
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Φιμωμένη κραυγή

Φιμωμένη κραυγή


Χειμώνιασε και θαρρείς
πως ο χρόνος πάγωσε τα χαμόγελα.
Τα λεπτά ξεθώριασαν τα όνειρα,
οι ώρες ξέφτισαν τις ελπίδες,
οι μέρες βύθισαν την πίστη.
Συνθήματα που γράφονται στις σκιές
και δύουν με τις πρώτες ακτίδες του ηλίου,
οι αναμνήσεις.
Μάτια υγρά, φωνή στεγνή.
Φιμωμένη η κραυγή που στέκεται σα μαριονέτα.
Μονάχα κάποιες σκόρπιες λέξεις γεννιούνται
μα κι αυτές χάνονται και γίνονται σκόνη,
Μονάχα κάποιες κουβέντες ξεχασμένες ανθίζουν
μα κι αυτές καίγονται και γίνονται στάχτη.
Κι αναρωτιέσαι,
αν μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό
θα λάμψει μονοπάτι βροχής,
για να ξεπλύνει αμαρτίες και ψέματα∙
Αν τελικά φταίει ο χειμώνας,
που η συνείδηση έπεσε σε νάρκη.


{ Μαρία Θωμάδη }
*photo:
Beijing\The Masked City_Sean Gallagher^March 2015

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, άτομα που στέκονται και πανωφόρια
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Πολυτεχνείο

Πολυτεχνείο


Παιδί της Α’ γυμνασίου τότε, την πατρική απώλεια πενθούσα.
Επαρχιωτάκι ήσυχο, αθώο, φοβισμένο
στης Καλλιθέας τις γειτονιές τις πολύβουες.
Εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου ούτε που καταλάβαινα
τον πόνο της αθέατης βίας.
Μόνο παρατηρούσα.
Μια Αθήνα βουβή, νευρική, επικίνδυνη
γεμάτη σκόρπιες σκιές.
Τους συνηθισμένους ρυθμούς της ζητούσε
μες την σιωπή του φόβου.
Ενθουσιασμένα, τα μάτια μόνο μιλούσαν
κάτι άγνωστα λόγια για μένα
παράξενα, κρυφά, ανεξήγητα εκείνες τις ώρες.
Τρία χρόνια μετά το Πολυτεχνείο επισκέφτηκα.
Τις νωπές τις πληγές του ψηλάφισα.
Των μανάδων τα κλάματα, τα ματωμένα σακάκια, φωτογραφίες ανθρώπων, προσωπικά αντικείμενα,
και την σημαία εκείνη…


{ Μαρία Μπρίλη ~ Καλουτά }

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, άτομα που στέκονται, πανωφόρια και πλήθος
Kατηγορίες
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ

Δέκα ποιήματα του Αχιλλέα Φιστουρή

Δέκα ποιήματα του Αχιλλέα Φιστουρή
ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ
17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2021
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: 151

Δέκα ποιήματα του Αχιλλέα Φιστουρή
Σήμερα στη στήλη «Στα βαθιά» ,καλεσμένος μου είναι ο ποιητής Αχιλλέας Φιστουρής από το νησί της Χίου. Σπούδασε Παιδαγωγικά και δίδαξε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή που τιτλοφορείται «Αποθαλασσία». Ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό λογοτεχνικό τύπο. Διαχειρίζεται την ιστοσελίδα: apothalassia.com. Η ποίησή του είναι λυρική, υπαρξιακή,εσωτερική. Ο λόγος του είναι περίτεχνος, πολύχρωμος, ζωντανός, βαθύς. Εμπνέεται από την επαφή με τη φύση, τον έρωτα, τα όνειρα, τις σκηνές της καθημερινότητας, τα μεταφυσικά ερωτήματα. Θα τον γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από δέκα διαλεχτά ποιήματα!

ΑΝΕΣΠΕΡΟ ΦΩΣ

Βλέμμα στατικό γεμάτο έκπληξη
στα χνάρια της ανατολής.

Βλέμμα ανήσυχο στη θέα της έρημης γειτονιάς.
Η φωνή του μανάβη πρωινό άνοιξης
και το αγιάζι της νύχτας καθισμένο στο γιασεμί.
Ακόμα και το απαλό φτερούγισμα του σπουργίτη
ανάμεσα στα χρωματιστά γεράνια τσιμπολογώντας,
προδιαθέτει το καλημέρισμα.

Βλέμμα ατάραχο δημιουργία εντύπωσης
στην εναλλαγή των χρωμάτων ζωηρόχρωμης υφής.
Όταν τα παράθυρα ανοίγουν λούζεται ο διάδρομος
ακόμα κι αν οι πίνακες διαχέουν στο πρώτο φως
το γαλήνιο της θάλασσας, έτσι ώστε τα έπιπλα
να συμμετέχουν στην πανδαισία της γιορτής των θνητών.

Βλέμμα παρακλητικό στο υπέρτατο ον,
να μη χαθεί το φως των ελπίδων.
Ο ήλιος έγειρε όλα πια βαραίνουν
και σε μια αποστροφή το βλέμμα,
δεν έχει πλέον να κρατήσει τίποτα.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ

Περπατώ πολύ συχνά , μόνος,
απορροφημένος στις σκέψεις μου.
Όλα γύρω μου γυρίζουν κινηματογραφικά.
Το τέλος του δρόμου ξαφνικά σα να έγινε αρχή,
παρατώντας μισοτελειωμένες τις σκέψεις μου.

Αθόρυβα το σούρουπο ξετυλίγεται ,
αφήνοντας της νύχτας τα πέπλα να περιμένουν,
καμαρώνοντας για τη δύναμη της στιγμής.
Καθώς στο ημίφως , το τέλειωμα της μέρας,
μια απρόβλεπτη , ξεχασμένη ηλιαχτίδα, ξεστράτισε
και πάγωσε το χρόνο.

Της απρόσμενης αυτής εξέλιξης
ένας παράξενος ιστός αναδιπλώθηκε
κι η δύση κοντοστάθηκε,
το δειλινό έλουσε
κι το αιχμαλώτισε.

Τέτοια συνταραχτικά συμβάντα,
Παραμένουν αναξιοποίητα
Καθώς η μοναξιά αιωρείται.

ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ

Στη στροφή κοιτάζω το βλέμμα σου.
Πήγαινε κι ερχόταν και μας κοίταζε
πότε ριγμένο καταγής ,πότε απόμακρο.
Ένα βλέμμα ατσάλινο , αιωρούμενο
στη δροσιά του πρωινού πάνω στο άνθος.
Ένα αλλόκοτο βότσαλο, που μιλούσε
σε γνώριμα μονοπάτια της ψυχής μας.

Το βλέμμα σου δεν έμοιαζε με τ’ άλλα.
Περνούσε αργά ανάμεσα στα γεγονότα,
που μας άνοιγαν δρόμο για τα θέλω μας.
Να σημάνει πως το τέλος είναι κοντά
και δεν αρκεί να φύγουμε αβίαστα.

Όσο κι αν παλεύουμε να ορθοποδήσουμε
κι αν γαντζωνόμαστε σφικτά σε άλλα χέρια
κι αν ενώνουμε τη θέρμη μας, με τη θέρμη
του υπέρτατου όντος
κι αν σβήσανε όλα γύρω μας,
μένει μόνο η βαθιά πεποίθηση να ομονοήσουμε
μέσα στην κοσμοχαλασιά.

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Το λευκό του κύματος γήινος αντικατοπτρισμός
αντανακλά το ταξίδι της προέλευσης.
Το λευκό του κύματος ψιθυρίζει στο αυτί σου,
το δικό σου ήχο
αυτόν που θέλεις ν’ ακούσεις
απόκοσμη δική σου μουσική,
αυτή που σε συνόδευε στη ζωή.
Ίσως ξαναζήσεις τέτοιες στιγμές αν το ορίζεις
αν θεατής παρακολουθείς την αδιαφορία γύρω σου,
που σου θυμίζει διακριτικά
το ταξίδι της προέλευσης.
Στην πολυκύμαντη ζωή , αναζήτησες πολλά.
Εκείνα που σε γέμιζαν στο ταξίδι
νεκρούς σφυγμούς και ζωντανούς ήχους.
Βίωσες την ανεμοζάλη στην κοσμοχαλασιά
και το ανεμόδαρτο των αδικημένων
το ψαλίδισμα της ορμής των νέων .
Εμπειρίες μοναδικές που σε συνεπαίρνουν
επειδή ήθελες να ζεις τη στιγμή ως το μεδούλι.
Μπορεί τότε να συναντήσεις τις χαμένες ευκαιρίες,
την αναθάρρηση στο ξέσπασμα της νιότης.
Τη ζωή να σου γνέφει κάθε φορά στου κύκλου τα γυρίσματα.
Περιμένεις ανταπόδοση για ό,τι ταξίδεψες
εμπειρίες, γνώση, αναζήτηση,
το λευκό του κύματος.

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

Κεραμοσκεπή τριγωνική
δέντρα με υψωμένα χέρια,
των πιστών τα χέρια
σε καλούν σε προσευχή.

Γερμένη κουρτίνα
ίχνη φωτός στο μισοσκόταδο,
σφύριγμα αγέρα, στο στενό
σιγαλιά απόλυτη απλώνεται.

Στη γέφυρα γυροσκοπική πυξίδα
άυπνη, δείχνει το βορρά
ακτές μαύρες ,αφιλόξενες
χάρτες απλωμένοι, νεκροί.

Ο φάρος που αναβοσβήνει
ταξίδι στη νύχτα, όνειρο άπιαστο
τ’ αστέρια που ξαγρυπνούν,
μάτια σφαλιστά.

ΑΠΟΓΡΑΦΗ

Εποχή της ενδοσκόπησης
της χαλαρής μνήμης
της μακρινής συνάντησης

Εγκλωβισμένος στο δωμάτιο του μυαλού
το πραγματικό μέσα σου αναμοχλεύεις
αυτό που μένει κρυφό στο χάιδεμα του ήλιου

Ανταριασμένες στιγμές σημαδεμένες
και μια ηλιαχτίδα φως στο κενό
παρόρμηση και ξέσπασμα
αυτό που προσδιορίζει το αύριό σου

Σε πολιορκούν χαμένες στιγμές
ο ήλιος στάθηκε στο δειλινό
και πνιγμένες ιαχές δέντρων

ΕΣΚΥΨΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Έσκυψα στην ψυχή μου με μουντό ουρανό κι άρωμα
το απόβραδο στα σοκάκια της γειτονιάς
τη στιγμή που η βροχή έγλειφε το πεζοδρόμιο,
σα νυχτερίδα που λούστηκε στο ημίφως.

Τώρα ανοίγω το βήμα μου στην καθημερινότητα
περιδιαβαίνω τη θύμηση στην άλλη διάσταση περνώ ,
τη διάσταση που αναθαρρεί.

Το υπέρτατο ον
που ακολουθεί την πορεία των γεγονότων
άηχο, χωρίς παρισταμένους.

Μοναχικός καβαλάρης αμφιταλαντευόμενος
στις γωνιές της νύχτας
και στην ηλιαχτίδα που χαράζει.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος
Φτώχεια, εγκατάλειψη, ορφάνια,
αναγέννηση ,ψυχική ομορφιά.

Κι η ποίηση ακουμπά τον ουρανό
με γήινα πόδια.
Aμφιταλαντεύεται στη νύχτα που φεύγει
και στο χάραμα που ορθώνεται.
Έσκυψα στην ψυχή μου με μουντό ουρανό κι άρωμα.

Η ΣΙΓΑΛΙΑ

Όταν χαθεί η σιγαλιά της νύχτας, αφουγκράσου
τι γίνεται στο ξέφωτο . Είναι η στιγμή που
στους δρόμους ακούγεται μια ιδιότυπη μουρμούρα
αυτών που επιστρέφουν κι ο έρωτας καραδοκεί.

Όταν χαθεί η σιγαλιά της νύχτας, φεύγει ο χρόνος.
Σκοτεινές βιαστικές φιγούρες διασχίζουν το δρόμο
και των ερώτων οι πόθοι υποκλίνονται
μπρος στις προκλήσεις του άγνωστου.

Όταν χαθεί η σιγαλιά της νύχτας, είναι ξημέρωμα.
Ό,τι έχει γίνει δεν αντέχεται στην πρώτη ηλιαχτίδα
κι ούτε στα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών.

Το καρτέρεμα να είναι πολύ. Μόλις βεβαιωθείς
πως οι γωνιές του έρωτα άδειασαν, πως οι απόκοσμες
μουσικές έσβησαν στο κατόπι της νύχτας,
ρίξε άπλετο φως διακριτικά κι αγνάντεψε
το ξύπνημα του ορίζοντα , φως μοναδικό
και το βουητό της βροχής που κοντοζυγώνει.

Έτσι αναπάντεχα οι ήχοι σε προδιαθέτουν
πως κάτι γρήγορο περνά και χάνεται στο ημίφως
ένας ληστής , που τρέχει στο πεζοδρόμιο,
ένας μεθυσμένος , που τρικλίζει τα βήματά του,
ένα ασθενοφόρο, που μεταφέρει τον τραυματία,
μείνε ακόμα, μην κλείσεις το άπλετο φως.

Ό,τι πέρασε από μπροστά σου ανήκει στη φαντασία.
Είναι το σκοτεινό κομμάτι της μεγάλης νύχτας ,
δοσμένο αλληγορικά, παρανομία, έρωτας, καθήκον.
Που μέρος να κρυφτεί αποζητά τούτη τη στιγμή.

Αποδέξου την ιδιομορφία αυτή της νύχτας,
με σημείο αναφοράς το μέσα σου,
κι αγκάλιασε το σκοτεινό κομμάτι.
Έπειτα σβήσε πάλι το άπλετο φως αθόρυβα,
πριν ο ήλιος ρίξει τις δικές του ακτίνες.

ΖΩΗ ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΗ

Ξεχωρίζω τον τόπο και τη στιγμή
συντροφιά με πρόσωπα,
συντροφιά με επιθυμίες
και με θάλασσες σε ήρεμους κυματισμούς.

Κι εσύ διαγράφεις με τη θωριά σου,
το περίγραμμα που ζωντανεύει τα πρόσωπα
και τα χαρακτηριστικά
και τα συναισθήματά τους.

Μια ανάσα φωτός
είναι η δύναμη της θέλησής σου.
Με την ορμή και τη διάθεση
και το στόμφο της έκφρασης της ζωής.

Μιας ζωής που ορειβατεί
άλλοτε στα ανώγια κι άλλοτε στα κατώγια,
αφήνοντας ίχνη σε εξωτερικές διαδρομές
που σου κρατώ το χέρι.

ΤΟ ΧΑΔΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Όπως αντικρίζεις τη θάλασσα
αυτή αναθαρρεί,
κι η πνοή σου, ανάσα
δροσιάς είναι.

Και τότε το μέσα σου
ξεχύνεται σ’ αυτά
που κάποτε έζησες,
κι οι μνήμες που αναπόλησες
σε συντροφεύουν,
σε ηρεμία λυτρωτική
από τα βάσανα να σου
εμφυτεύουν.

Βιογραφικό σημείωμα

Δέκα ποιήματα του Αχιλλέα Φιστουρή

Ο Αχιλλέας Φιστουρής γεννήθηκε στην Καλλιμασιά της Χίου. Σπούδασε παιδαγωγικά στην Π.Α.Μ. , στο Π.Τ.Δ.Ε. Αθηνών και δίδαξε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Ορίζει την ποίηση στη ζωή του, με τον ίδιο τρόπο που ανταμώνει τη θάλασσά του,όπως απλόχερα τού χαρίζεται κάθε πρωί από το ανοιχτό του παράθυρο. Ως τον μόνο ελεύθερο ορίζοντα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδεύουν, να ονειρεύονται και να ελπίζουν άφοβα. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Αποθαλασσία» το 2019. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες. Διαχειρίζεται την ιστοσελίδα: apothalassia.com

Αχιλλέας Φιστουρής

Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

Είναι κι αυτοί

Είναι κι αυτοί


Άλλοι βαδίζουν πάντοτε σε σταθερή τροχιά
καθώς τα τρένα στις ράγες τους
καθώς οι δορυφόροι στις τροχιές τους
καλοκουρδισμένοι
άσφαλτοι
δίχως αμφιβολίες
Άλλοι πάλι συμβουλεύονται τους χάρτες
ξέρουν να χρησιμοποιούν πυξίδες
μελετάνε τις οδούς
συμβουλεύονται το gps
χαράσσουν διαδρομές
κάνουν ανταποδοτικά μελλοντικά σχέδια
Είναι κι αυτοί που περιπλανιόνται
άλλοτε τρέχουν παράλληλα στις γραμμές
καμαρώνοντας τα τρένα
άλλοτε περνάνε κάτω από νεραντζιές
βαδίζουν σε βρώμικα πεζοδρόμια
χαζεύουν τα graffiti στους τοίχους
ενθουσιάζονται με τις γάτες που πλένονται στα κατώφλια
κοιτάζουν τις γιαγιάδες που βαδίζουν με κόπο
τους πιάνει μια παρόρμηση να τις σπρώξουν
μετά νιώθουν τύψεις
και ντρέπονται
θυμούνται τον θάνατο
ζηλεύουν αυτούς που ξέρουν από χάρτες
κι ύστερα
μια μποκαμβίλια ολάνθιστη
ένα παιδί κλωτσάει ένα άδειο μπουκάλι
εκείνο το ζευγάρι φιλιέται στη γωνία
κι εκείνη η κοπέλα
Να τη!
στρίβει δυο στενά παρακάτω
ίσως ξέρει το δρόμο
κι αυτοί
υπνωτισμένοι
ερωτευμένοι
κόβουν ένα μυρωδάτο γιασεμί
πηγαίνουν στο κατόπι της
Αυτοί οι τελευταίοι
δε ξέρουν πως να περπατήσουν στο δρόμο
με χαρτί μετακίνησης


{ Αργυρώ ΑξιώτηΑπρίλιος 2020 } *photo: Walking in the street\Near The Hermitage St. Petersburg Boris Ignatovic^1930.

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και μνημείο
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Λιλάδι μαύρο

Λιλάδι μαύρο


Το δίκιο πνίγει
φουντώνει οργή
βλαστήμια
-λιλάδι μαύρο-
στη θάλασσα εξαγνίζεται
σ’ αυλή βοτσαλωτή
πατιέται


[Άγγελος Ερατεινός]
*painting:
_Flowers with butterfly
_Barbara Regina Dietzsch ^1706-1783

Μπορεί να είναι εικόνα λουλούδι
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Άκου τις ακροθαλασσιές

Άκου τις ακροθαλασσιές


Άκου τις ακροθαλασσιές και τα κύματα που σπάζουν στα βράχια
Άκου ,τα βουνά και το θρόισμα των φύλλων καθώς πέφτουν στη γη
Άκου την περπατησιά σου δίπλα στις λίμνες
Άκου τα δέντρα και τις κορφές, άκου
Άκου τις παρατημένες κραυγές μέσα στα λαγκάδια και τις σιωπές που ακολουθούν, άκου
Άκου τες και μετά μάζεψε τες, βαλτές μαζί με τα πανάρχαια λείψανα που περιμένουν άταφα περιμένοντας την αποκαθήλωση των ορμών μας
Άκου τα φανερά αλλά κι αυτά που δεν φαίνονται
Άκου μια λέξη πριν γίνει μέρος μιας πρότασης και σκίσε την πληγή που ακολουθεί
Άκου τα χρόνια που σαλεύουν καταμεσής του ωκεανού μέσα σε ποστάλια και σκουριασμένες άγκυρες, άκου
Άκου τον θόρυβο των μηχανών που οραματίζονται την λευτεριά
Άκου εμένα που σου μιλώ και που μετά βουβαίνομαι για χρόνια
Άκου το πέταγμα των πουλιών κι εκείνο το αθόρυβο της κουκουβάγιας μέσα στη νύχτα, στη δική μας νύχτα
Άκου, αφουγκράσου μας, πριν μας σβήσουν την μνήμη ένα μεσημέρι με λιακάδα
Άκου πριν μας πάρουν την χαρμολύπη και μας ξεσκίσουν την ανθρωπινότητα μας
Άκου, βλέπε, θυμήσου, ο καιρός μας μίσεψε, έφτασε ο καιρός των επόμενων μηρυκαστικών που αφαιμάζουν το θρόνο του αίματος για μπουκιές ξερό ψωμί
Άκου… κοιμήσου και θα ‘ρθω και ‘γω ένα βράδυ
ένα τυχαίο βράδυ, εκεί που η φωνή μας θα συνεχίσει να ακούγεται καθαρά στα ακρώρεια και στις απουσίες του εγώ μας


[Βασίλης Παχνουδάκης]
*painting:
{ Rembrandt Tulips_Keith Miller^2013 }

Μπορεί να είναι εικόνα λουλούδι
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Φεγγάρι ξένο

Φεγγάρι ξένο


Φεγγάρι πάνω
γεμάτο λάμπει
Κάτω αφημένο
γέρνει σκουριάζει
πλέγμα των ρόλων
φλέγμα των λόγων
Τι να φωτίσει
τι να φυλάξει


[Άγγελος Ερατεινός]
*photo:
{ Astro Errante_Varo Remedios^1961 }

Μπορεί να είναι εικαστικό 1 άτομο