Καθώς
εγώ
τη βροχή κοιτάζω
πέφτουν οι σταγόνες σιωπηλά
κι εσύ
πώς προβάλεις
μα δεν αφήνεσαι
μόνο κοντοστέκεσαι,
με θωρείς
και μου μειδιάς
ακτινοβολώντας
Κι εγώ
τινάζω με
μανία τη βροχή
και ψυχή μου σε
βλέπω και
μ’ αρέσεις
κι όλο γεμίζεις από φως
και μέσα
στην εκθαμβωτική σου
ανταύγεια
χάνεσαι
Κι εγώ
τινάζω κλαίγοντας
…γελώντας
και κλαίγοντας …
τη βροχή
και
ανοίγω τα μάτια
και πλέον
δεν είναι αναλαμπή
δεν είναι βροχή
μόνο δωμάτιο σκοτεινό
δακρυσμένο
και στάζει
στάζει
στάζει
και
δεν είσαι
κανείς δεν είναι πια
και με τριγυρίζουν
άγρια άγνωστα νερά
νερά
και στιγμές

Βροχή και σήμερα Τετάρτη 8 -3-17

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

Δημοσιεύθηκε από

apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s