« ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ »

Ουρανέ  μου δάκρυσες πάλι ερινύες

να μυρίζουν ψυχή .

Λάβρα η αναπνοή τους,

τα λόγια  μου στάχτη

και μια πύλη πυρωμένη,

να βρέχει  εγκατάλειψη.

Πόση απέραντη  σιγαλιά ,

διαλογισμοί ταξιδευτές , χωρίς αναστροφή,

μια δράκα  ελπίδες, διασκορπισμένες  σαν όνειρο ,

ένα αντιφέγγισμα από χνάρια .

Κανένα απ’ αυτά δεν κρύβει

της μέρας τα αστραφτερά ψηλώματα ,

παρά μόνο  ένας κόμπος που κάθεται στο λαιμό.

Κανένα σύννεφο  στην ανεμοζάλη δεν κυνηγιέται  με τόσο πάθος ,

υγρά  πατήματα  στην απόλυτη μοναξιά .

Κάθε καινούργιο πάτημα,

χνάρια  θυμωμένα πεταγμένα  στην αράδα ,

επάνω στου λυγμού

την δακρυσμένη  θύμηση.

Ουρανέ μου, δάκρυσες πάλι ερινύες μέσα μου να δηλητηριάζουν

και κάθε κρίνο   άνοιξης,

αδηφάγα  να καταπατούν.

Καλοκαίρι 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

Δημοσιεύθηκε από

apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s