ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ

Μεγάλο μυστήριο που
πεθαίνουν
τα δέντρα.

Κάτω απ’ τ’ απλωμένα  κλαδιά τους
σαν αναλαμπή βολιδοσκοπούν τον ορίζοντα
προοιωνίζοντας ένα δικό τους ξημέρωμα.

Τις νύχτες
κλείνουν πια τα βλέφαρά τους
εσωτερικεύονται  κι ενδοσκοπούν,
μιλούν με τα κομμάτια τους
κι αφουγκράζονται
τους ξύλινους σωλήνες τους να φουσκώνουν.

Μέσα στις φλέβες  τους ξαναζωντανεύουν
το θρόισμα  των φύλλων
τα τραγούδια των ανέμων.

Τα δέντρα  μοιάζουν κάπως με τις κοινωνίες
όπου άνθρωποι και δέντρα συνυπάρχουν
οι στιγμές τους αέναες
το πριν  και το μετά  τους
ελλοχεύουν
μες  στο μακρύ κι ακίνητο τώρα τους.

Αλλά
φτάνει το τέλος  κάποτε αναπόφευκτο.
Ανεβαίνει στα κλαδιά τους η  σιωπή
λυγίζουν οι κορμοί τους απ’ το φορτίο

κι απρόσμενα
μια σκοτεινή βραδιά
γονατίζουν
μ’ ένα βαθύ σπαραγμό  που αντηχεί.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

Δημοσιεύθηκε από

apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

2 σκέψεις σχετικά με το “”

  1. Ζωή, δέντρου ή ανθρώπου, ή άλλου πλάσματος… Γέννηση, εξέλιξη, ωρίμανση και ακμή και μετά παρακμή, φθορά, θάνατος… Μονόδρομος. Το ξέρεις από την αρχή αλλά ζεις σαν να μην το ξέρεις… Κι εσύ κι εγώ και όλοι…
    Ωραίο και θλιμμένο και με αλήθεια…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s