ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Ο ήλιος έγερνε κοντοστέκοντας στο δειλινό

και η θάλασσα  τα βιαστικά τα κύματα οδηγούσε.

Τα αφρισμένα κύματα, στις κόγχες των βράχων

αποκαμωμένα  έφταναν στη γαλήνια αμμουδιά.

Μοναχικός περιπατητής, κουβαλώντας τις αδυναμίες μου

αφήνοντας ίχνη στην άμμο, ανάμεσα στα κοχύλια,

που η σοροκάδα μανιασμένη ,ίδιο θεριό

σαν ξωτικό, μεταμφιεσμένο σε μέγαιρα,

με τις σκοτεινές κουρτίνες μαζί ανοιγοκλείνοντας,

με βουητό κι η μια την άλλη ψάχνουν, ξέβρασε.

Πάνω απ’ τα κύματα, μοναχικός περιπατητής

κουβαλώντας τις αδυναμίες μου και της καταχνιάς φάνηκε

το άχρωμο πέπλο, τις τελευταίες να σκεπάσει

του δειλινού ανταύγειες ,πάνω απ’ τα σύννεφα

και η θάλασσα, στις κόγχες των βράχων,

τ’ αφρισμένα κύματα οδηγούσε στη γαλήνια αμμουδιά.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής με θαλασσινά τοπία


Δημοσιεύθηκε από

apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s