ΤΟ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ

Όταν νιώσεις  κατηφής

ταξίδεψε σ’  ένα ακρογιάλι.

Το σταθερό, ανοιχτό του άνοιγμα,

το πολύχρωμο βότσαλο , μα κυρίως

το φωτεινό του απαύγασμα, κάτασπρο.

Μπορεί  τότε να αναλογιστείς,

μπορεί και να βιώσεις

πως η θάλασσα αυτή, πράγματι

είναι του ήλιου καλωσόρισμα.

Κι’ όταν το περπατήσεις , την ασύμμετρή του μορφή

θα το νιώσεις , καταδεχτικό, λυτρωτικό.

Ανασκαλίζω απ’ τη μνήμη  μια ανατολή  καλοκαιριού

κι ένα λευκό ιστιοφόρο

με φουσκωμένα πανιά

να χαράσσει τη ρότα του,

με νεανικές φωνές  ν’ αντηχούν ,

διάχυτες , στον ορίζοντα,

κουβαλώντας  μυρωμένο αέρα νησιών.

Στην παραλία τη γνωστή μας,

ο φλοίσβος έγλειφε  στην άκρη τα βότσαλα,

μαύρα κι άσπρα , γυαλιστερά  διάφανα.

Όμως το ακρογιάλι  σταθερό ηλιόφωτο

και αναζωογονημένο.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

Δημοσιεύθηκε από

apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s