ΑΤΕΡΜΟΝΗ ΣΚΕΨΗ

Συνοδοιπόρε του ονείρου

ψάχνω τα λόγια μου που έχω σκορπίσει

και  τα απομεινάρια τους, στη ροή του ανέμου

και στον παφλασμό των κυμάτων στις κόγχες των βράχων,

εκεί που ο γλάρος καραδοκεί.

Αναδιατάσσομαι

γι’  αυτό που θα ακολουθήσει,

συνδιαλέγομαι με τη θάλασσα

αποτραβηγμένος στη μοναξιά μου.

Δεν την διαπραγματεύομαι

Κι ας σβήσω εντός μου.

Αλλά κι η φύση γύρω μειονεκτεί,

τα πουλιά κελαηδούν στην άκρη του κλαδιού.

Προτιμώ να χαθεί η λαλιά τους

αδυνατώ  να μου χαϊδεύουν τ’ αυτιά,

βυθίζομαι  μέσα μου να αναπολήσω εικόνες.

Είναι τα λόγια μου που με αυλακώνουν

και το χέρι μου ορθώνεται γροθιά,

να συγκρουστεί ζητά.

Είναι η πνιγμένη φωνή στο στήθος

γι’ αυτά που έχασες,

που πάλεψες λυσσαλέα

κι απέμεινες μοναχικός περιπατητής

προσηλωμένος , συνεπαρμένος.

Σ’ αυτή την κοσμοπολίτικη  σύναξη στιγμής,

που αναβαπτίζεται η πλάση.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης ατερμονη σκεψη

Δημοσιεύθηκε από

apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

One thought on “”

  1. Στην ελεύθερη γραφή, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, απόλυτη ελευθερία. Κάθε ποίημα έχει την δομή, την εσωτερική νομοτέλεια και τον μουσικό ρυθμό του.
    Ο Έλιοτ υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει ελευθερία στην τέχνη, ενώ ο Ρόμπερτ Φροστ λέει’ πως το να γράφεις ελεύθερο στίχο, είναι σαν να παίζεις τέννις με το δίχτυ κατεβασμένο’.
    Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ο φαινομενικά ελεύθερος στίχος του υπαρξιακού ποιητή μας εδώ, ενώ φαινομενικά ακολουθεί
    την νόρμα του ελεύθερου στίχου,
    ουσιαστικά , βαθειά επηρεασμένος από τις ιδέες και την κοσμοθεωρία
    των: Λειβαδίτη, Αναγνωστάκη
    και Καρυωτάκη, όπου ο άνθρωπος παραμένει μέχρι το τέλος μοναχικός περιπατητής , αγωνιά να φτάσει στην δικαίωση των στόχων του.
    Όλος ο στίχος εκφράζει έναν έντονο λυρισμό και δηλώνει την αγανάκτηση του κοσμοδιαβάτη για την κοινωνική δοκιμασία που υφίσταται εσαεί (Λειβαδίτης), ενώ παράλληλα δηλώνεται και η υποκρισία των ανθρώπινων σχέσεων.
    ( ‘ αδυνατώ να μου χαϊδεύουν τα αυτιά’)- Καρυωτάκης.
    Παράλληλα, παντού υπάρχει έντονο
    το χρώμα της αποξένωσης της μοναξιάς
    ( Αναγνωστάκης), που όμως δεν οδηγεί στην απόλυτη απελπισία.
    Περισσότερο αχνοφαίνεται ένα φως ανατολής στον ορίζοντα, παρά το λυκαυγές.(‘Σ’αυτή την κοσμοπολίτικη σύναξη στιγμής, που αναβαπτίζεται η πλάση.’).

    Και η φωτογραφία. Rene Margitte. Ο άνθρωπος με το μήλο στο πρόσωπο.
    Ο γνωστός πίνακας με τον συμβολισμό , ότι πίσω από το ορατό κρύβεται μια άλλη περσόνα. Ένας άλλος αόρατος κόσμος.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s