Kατηγορίες
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ

«Τα ομοιοκατάληκτα» ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΛΥΡΙΚΑ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

ΑΝΤΩΝΗ ΛΑΡΔΑ
«Τα ομοιοκατάληκτα»
ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΛΥΡΙΚΑ
Είχα ακούσει από τον Γιώργη Διλμπόη, ανάμεσα στα πολλά άλλα, ότι όταν μας έρχεται μια σκέψη ή μια ιδέα στο μυαλό μας, πρέπει να την καταγράφουμε κάπου αμέσως, γιατί αν δεν το κάνουμε, δραπετεύει και άντε τρέχα γύρευε να τη βρεις… Και τις παρομοίαζε με τον κάβουρα που πάει μπροστά- πίσω, αλλά δεν αφήνει καμία χαρακιά, κανένα αυλάκι για να επανέλθει και, ως εκ τούτου, κανένα αποτύπωμα. Τη μέθοδο αυτή εφάρμοσε και ο Αντώνης Λάρδας κατά καιρούς και έτσι σώθηκαν πολλοί ποιητικοί στίχοι. Στίχοι που επισκέφτηκαν το μυαλό του αλλά τους αιχμαλώτισε, όχι ντε και καλά σε επίσημα κιτάπια, αλλά σε κάθε πρόσφορο για γράψιμο μέσο που βρίσκονταν μπροστά του.
Έτσι μας προέκυψε μια ακόμα ποιητική συλλογή του Αντώνη, η τέταρτη συνεχόμενη μέσα σε τρία χρόνια, πολλά από τα ποιήματα της οποίας καταχωρήθηκαν σε πακέτα τσιγάρων, χαρτοπετσέτες καφενείων, προσκλήσεις δημοτικών συμβουλίων ακόμα και σε λογαριασμούς ΟΤΕ και ΔΕΗ και σε κάθε προσφερόμενη για γράψιμο επιφάνεια. Άλλα παλιά κι άλλα καινούργια με το ίδιο όμως χαρακτηριστικό γραφής, την ομοιοκαταληξία, όπως είχαμε συνηθίσει τα παλιά ποιήματα.
Προέκυψαν λοιπόν τα «Ομοιοκατάληκτα» που δεν έμειναν μισερά και αφανή αλλά είδαν το φως της δημοσιότητας μέσα από μια επιμελημένη έκδοση του «Αιγέα». Έβδομη ποιητική συλλογή του Λάρδα με την πρώτη, δειλή αλλά τολμηρή, να «χάνεται» στο μακρινό παρελθόν του 1966 με τον τίτλο «Ορίζοντες μακρινοί» και να γίνεται το έναυσμα να γεννιέται ένας ποιητής. Και να ακολουθήσουν η «Συλλογή της θάλασσας» το 1972 και ο «Ραβδοσκόπος» το 1983 και οι τρεις τελευταίες: «Αναρραμοί», «Κρύσταλλοι λήθης» (2017), «Συμπληγάδες λέξεις» (2018) και τα «Ομοιοκατάληκτα» (2019).
Ανάλαφρα
Στην πρόσφατη τελευταία συλλογή του ο Αντώνης Λάρδας εμφανίζεται πιο καθημερινός, σε σχέση με τις προηγούμενες που ένοιωθες να κοχλάζει το αίμα του. Είναι πιο χαλαρός, πιο κοινωνικός, πιο απλός, αν και σε κάποια από τα ποιήματά του, για μια ακόμα φορά, καυτηριάζει την αδικία και βγάζει την επαναστατικότητά του. Όμως, γενικά, βοηθώντας και της ομοιοκαταληξίας, ασχολείται με ενδιαφέροντα μεν αλλά πιο πεζά πράγματα της καθημερινότητας. Τα ποιήματά του είναι πιο ανάλαφρα και όχι τόσο βαριά, όσο τα προηγούμενα, και αποπνέουν μια νοσταλγική ρομαντική και λυρική διάθεση. Θα έλεγα ότι είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα και χαρακτηρίζονται από ρεαλισμό, αν και κάποιες φορές είναι και ονειρικά ψάχνοντας το ιδεατό.
Ρομαντισμός
Η θάλασσα, τα καράβια, οι ναυτικοί, τα ταξίδια, ο Κάμπος, η ξενιτιά, ο αποχωρισμός, η πίκρα, η μοναξιά, ο καημός παρελαύνουν μέσα από τις όμορφες και ομοιοκατάληκτες λέξεις των ποιημάτων του Λάρδα. Θέση όμως έχει και η αδικία, και η προσφυγιά, και ο έρωτας και η αγάπη και η ευτυχία. Αλλά και η αντίσταση και η αντίδραση στο κατεστημένο.
Θα έλεγα πως τούτη τη φορά ο Αντώνης Λάρδας εμφανίζεται πιο κοινωνικός, πιο ρομαντικός, πιο τρυφερός, πιο βελούδινος. Με δεδομένη τη δεξιοτεχνία και την ικανότητά του να ταιριάζει όμορφους στίχους μας δίνει μια ποιητική συλλογή που σε χαλαρώνει, σε ξεκουράζει, σε ταξιδεύει, σε αναζωογονεί. Με σαφήνεια στη γραφή του, χωρίς να ψάχνεις να βρεις «τι θέλει να πει ο ποιητής».
Και έτσι όπως πήρε φόρα ο Λάρδας, τα τρία τελευταία χρόνια, περιμένουμε και άλλες ποιητικές συλλογές καθώς είναι ανεξάντλητος και έχει να πει πολλά που μας αφορούν και μας ενδιαφέρουν άμεσα.
ΔΗΜ. ΦΡΕΖΟΥΛΗΣ