Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Golden

Golden
Σφυρηλατήθηκα στα βουνά
Και στους λόφους με τα σπάρτα
που φεγγοβολούν
Έβαζα στο στόμα τα στάχυα και ξόρκιζα το κακό
Ο πατέρας μου οδηγητής
Κι η μάνα μου εργάτρια
Και εγώ έτρεχα μέσα στα χωράφια και γέμιζα τα γόνατά μου χώματα
Μέρες μέρες γινόταν αυστηρός
Κι εγώ θύμωνα και χτυπούσα τα χέρια στο τραπέζι
«Εγώ μπορώ» φώναζα κι έτρεχα στους δρόμους
Και την άλλη μέρα έδενα τις παλάμες σφιχτά
να μην πονάω
Μια μέρα με κοίταξε από το μπαλκόνι
«Τι έμαθες;» μου είπε
Έβαλα το δάχτυλο πάνω στο στήθος
«Είμαι η γυναίκα και ο άντρας Εγώ» του απάντησα
Και έβαλα την κούτα μου στ’ αμάξι
Τώρα ηλιοτρόπια ξεσηκώνονται από τη γη
Το χώμα σπρώχνει προς τα πάνω το καινούριο
Ξεχειλίζουν ήλιοι από τα μάτια του
Μεταμορφωμένος πηγαινοέρχεται στην κουζίνα
«Τι έμαθες;» του λέω
«Εγώ είμαι ο άντρας, εγώ είμαι και η γυναίκα»
απαντά’
Μαριάννα Τσούχλη5\2020 *photo: Νίκος ΛύτραςΧωράφι με στάχυα^1920

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

από apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία
Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s