Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

2 ποιήματα


Είναι ο έρωτας
εκείνος που φωτίζει τη ζωή.
Όλοι οι υπόλοιποι θεοί
σαν βοηθητικοί χαμάληδες
κυκλοφορούν ξοπίσω του
στους ώμους φορτωμένοι
μια μοναξιά απόμακρη κι απρόσιτη
μ΄ ένα ουδέτερο ημίφως
δίχως καμιά πρωτότυπη απάντηση
στην κλασσική ερώτηση
«πόσο πολύ με αγαπάς;».


Τα επαρχιώτικα όνειρα
κουράζονται εύκολα και παρατάνε τον αγώνα
Γεμάτες χώμα φθόνου οι γαλότσες τους
βυθίζονται σαν τροχοφόρα υπέρβαρα
στην άμμο των φαρμακερών ψιθύρων.
Κρύβουν την πίκρα τους και την οργή
στο πίσω μέρος της ψυχής
σηκώνουν το ένα χέρι τους ψηλά
κι ενημερώνουν τους κριτές ότι εγκαταλείπουν.


[Αντώνης Λάρδας_Από τη συλλογή ‘Ρανίδες Χρόνου’]
*photo: Study Of Jane Morris for ‘Mnemosyne’
_Dante Gabriel Rossetti^1876

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο

από apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία
Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s