Kατηγορίες
ΕΡΩΤΙΚΟ

Δύο ποιήματα

Δύο ποιήματα
3
Στο στήθος μου κελαϊδούνε τα φιλιά σου
την ώρα που ξυπνούνε τα πουλιά.
Ξαφνιάζονται από αυτή τη μουσική
τσιμπολογούν από τη ζήλια τους
τις τρυφερές του ήλιου πρωταχτίνες
κι ύστερα αρχίζουν τα τραγούδια τους.
Ανοίγει η φύση τα ματόκλαδα και χαίρεται
απ το μεθυστικό κελαϊδισμά τους.
Δεν ξέρει πως κι αυτά σε αντιγράφουν.
49
Κρατώ τα χέρια σου στα χέρια μου.
Έχω την αίσθηση πως συγκρατώ
τον άξονα της γης μη χάσει μοίρα
αν και για μένα είναι πιο πολύτιμα
αυτά τα αηδονάκια μες τις φούχτες μου
από τη γη
τις μοίρες της
από μεσημβρινούς και παραλλήλους.


[Αντώνης Λάρδας_από την συλλογή «Ρανίδες Χρόνου»]
*photo: Paul Gaugin_The seed of the Areoi^1892

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

από apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία
Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s