ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

Οι λησμονημένοι παραστέκουν στη γωνιά  γιατί μόνον από κει περνούν

οι ελπίδες που απλόχερα  διασκορπίζονται  μέσα  μας,

τα λόγια ανδρώνονται πάνω σε νύχτες αναπόλησης.

Ξωμάχοι σκάβουν  τα ξένα χωράφια  κι μετά  κοντοστέκονται με λυγμούς.

Κι ο καθένας που περιπλανιέται  στην ξενιτιά  πριν το νόστιμον  ήμαρ , γιατί δεν είναι  σε θέση να συμβιβαστεί με το πεπρωμένο του ,μην αναρωτηθείς ,τίποτα δεν επαναλαμβάνεται.

Ξεχασμένες ψυχές  που παίρνουν το δρόμο της επιστροφής  αδόκητα.

Γλαροπούλια  που χάνουν τη ρότα της επιστροφής στη στεριά.

Κύματα που  έχουν κι αυτά τις κυκλοθυμικές τους στιγμές.

Σκέψεις  αφημένες  στο πέταγμα του ανέμου.

Ο ήλιος των νεκρών καθημερινά στο απόσπασμα.

Ξαναφαίνονται  ένα εκτροφείο άγριων αλόγων ,λευκές σειρές  στα αυλάκια του νερού, λουλούδια για ερωτευμένους.

Εμείς οι λησμονημένοι ,για  μας που ανθίζει το όνειρο στην άκρη του κλαδιού, παρακαταθήκη ,για να περάσουμε στις γειτονιές  του κόσμου.

Αγαπημένη, αγαπημένη…Καρτέρεψε την άνοιξη…

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες παραδοχες

ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Στο ταξίδι της θάλασσας,
φουσκώνουν τα κύματα
κι οι αύρες χαϊδεύονται  στην αμμουδιά.
Το ταξίδι της θάλασσας
είναι δρόμος χωρίς γυρισμό.
Ρυτιδώνει  το κύμα
αλλάζοντας ρότα,
ξέγνοιαστο,
συγκρούοντας
το ψυχρό με το θερμό, ανέμελα.
Τον προορισμό του διεκπεραιώνει.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης ταξιδι της θαλασσας

ΤΟ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ

Όταν νιώσεις  κατηφής

ταξίδεψε σ’  ένα ακρογιάλι.

Το σταθερό, ανοιχτό του άνοιγμα,

το πολύχρωμο βότσαλο , μα κυρίως

το φωτεινό του απαύγασμα, κάτασπρο.

Μπορεί  τότε να αναλογιστείς,

μπορεί και να βιώσεις

πως η θάλασσα αυτή, πράγματι

είναι του ήλιου καλωσόρισμα.

Κι’ όταν το περπατήσεις , την ασύμμετρή του μορφή

θα το νιώσεις , καταδεχτικό, λυτρωτικό.

Ανασκαλίζω απ’ τη μνήμη  μια ανατολή  καλοκαιριού

κι ένα λευκό ιστιοφόρο

με φουσκωμένα πανιά

να χαράσσει τη ρότα του,

με νεανικές φωνές  ν’ αντηχούν ,

διάχυτες , στον ορίζοντα,

κουβαλώντας  μυρωμένο αέρα νησιών.

Στην παραλία τη γνωστή μας,

ο φλοίσβος έγλειφε  στην άκρη τα βότσαλα,

μαύρα κι άσπρα , γυαλιστερά  διάφανα.

Όμως το ακρογιάλι  σταθερό ηλιόφωτο

και αναζωογονημένο.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΤΟ ΑΡΩΜΑ

Πλησίασε διστακτικά,

ντρεπόταν την  ατονία του

ίσως και μια φυσική του έλλειψη,

αδύναμο  και νωχελικό,

με μια παιδικότητα  στο παραθύρι.

Ξεκίνησε  απ’  τον κήπο , διαδρόμους ,παρτέρια

αλάνες και κρυφές  γωνιές .

Ήτανε άρωμα  αναπάντεχο, με αιφνιδίασε.

Το καλωσόρισα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης με άρωμα


ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

Το βλέμμα μου είναι ευθύ ίδιο γερακιού.
γοητεύομαι  να προχωρώ στην ακρογιαλιά
παρατηρώντας  ολόγυρα
ακόμα κι αυτά που αφήνω πίσω μου.
Κάθε φορά όλο και κάτι νέο
έρχεται να προστεθεί στα υπάρχοντα,
έχω αυτό το χάρισμα της παρατήρησης.
Μέσα μου τα συναισθήματα πηγαία,
έτσι όπως ενός μικρού παιδιού
πρωτόγνωρα στην πρώτη επαφή με τον κόσμο.
Αισθάνομαι ότι αναγεννιέμαι κάθε στιγμή
νεόφερτος στην πλάση.

Ασπάζομαι την πλάση ,όπως ένα γιασεμί,
Είναι χειροπιαστή. Αλλά την προσπερνώ,
απεχθάνομαι τα ιδεολογήματα, ζω τη στιγμή.
Αν αρέσκομαι στη φύση ,δεν καυχιέμαι
Αλλά επειδή την σέβομαι, την αφουγκράζομαι.

Ο σεβασμός είναι αιώνια αγνότητα,
Και η μόνη αγνότητα  είναι να μην την αθετείς.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνες βλέμματος

ΤΟ ΨΙΘΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΥΡΑΣ

Σαν τη θαλάσσια αύρα που γλείφει
την αμμουδιά , φτάνω κι εγώ. Πλαγιάζω
αποσταμένος πάνω  στο γυμνό χρυσάφι.

Υμνώ  τις περασμένες γενιές
των πετροκόπων της θάλασσας ,
που σμίλεψαν την πέτρα,
τη σχηματοποίησαν σε κύβους ,λιθάρια,
τη μορφοποίησαν σε βότσαλα , 
όπως οι γλύπτες το μάρμαρο

κι έγιναν πολύχρωμες ψηφίδες,

ξαπλωμένες στο γέλασμα του ήλιου.

Με το φλοίσβο
του κύματος, αυτό το αιθέριο
του ανέμου, που μου φουσκώνει
το στήθος μου, αφουγκράζομαι,
την κραυγή του κόσμου.
Διαλογίζομαι στους
ήχους της αγάπης.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες θαλασσιας αυρας

Ψυχή μου
δε μας απασχολεί
το ίχνος που θ’ αφήσει

το διάβα μας
μέσα στην αέναη πορεία του χρόνου

και στην απόκοσμη  μελωδία.

Γευτήκαμε
το απόλυτο άσκεφτο
που δεν αναπολεί τη σκέψη  του.

Η άνοιξη
ξαναβρίσκει το νόημα της
στην ένωση μας.
Εσωτερικά ελεύθεροι υλοποιούμε
το μήνυμα της αιωνιότητας.

Ένα αθόρυβο κύμα
πλαγιάζει στο βράχο.
Ένα λουλούδι μοσχομυρίζει
τον άνεμο.
Κλείσε τη γαλήνη μέσα σου.

Στην λάμψη των ματιών μας
ελλοχεύει  το αδύνατο.

Ηρεμούμε κι απολαμβάνουμε
στην άκρη της αμμουδιάς
το χάιδεμα της αύρας
όπως το όνειρο ξεχειλισμένης καρδιάς
που δεν μπορεί ν΄ αντέξει
την πραγματοποίηση  του.

Ένα κύμα έφτασε.
το άκουσες;
Απέραντη γαλήνη.
σφάλισε το όνειρο.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα