Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

ΝΕΚΡΟ ΤΟΠΙΟ

ΝΕΚΡΟ ΤΟΠΙΟ

Ημίφως στην παραλία,

εγώ κι οι σκέψεις μου.

Αναζητώντας κάτι βαδίζοντας.

Κοντοστέκομαι…

Άψυχα κουφάρια δίπλα μου,

μορφές, νεκρών παιδιών

και θλιβερές όψεις

ανθρώπων ξένων ή ξεχασμένων.

Στο βάθος, ξεχωρίζω

Τη βαριά κουρτίνα του ορίζοντα,

καθώς καταχνιά απλώνεται.

Κι ανάμεσα στις σκιές,

μια αχτίδα φωτός.

Την ελπίδα του κόσμου,

στον πάτο μιας

τρικυμισμένης θάλασσας.

Σπιθοβολώντας,

αναλαμπές και σωτηρία.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες νεκρο τοπιο
Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ

ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ

Να ονειρεύεσαι
Με το κύμα στο ένα χέρι και με τον αφρό στο άλλο.
Μ’ έναν πόθο στα χείλη κι ένα κορμί ριγμένο στο πάθος.
Ευωδιαστή σαν τους ανέμους, σαν την άνοιξη, σαν το όνειρο.
Ευωδιαστή και πολύχρωμη σαν το βάθος της θάλασσας.

Να ξεμακραίνεις  και να αλαργεύεις.
Γύρω απ’ τους ίσκιους των σκιών και τις ανταύγειες  του ήλιου.
Μάτια  ρόδινα με μαντίλια μυλόπετρας.
Δυνατά κλαδωμένη από του κύματος τους βραχίονες.

Και μια σκέψη, την έσχατη,

στο φωτεινό σου ορίζοντα μπλεγμένη.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες ονειρου


Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΜΟΝΑΞΙΑ

ΜΟΝΑΞΙΑ

Ήρεμη θάλασσα
βουτά ένα αφρόψαρο
ρυτίδωμα νερού

Ένας σπίνος
γλυκόλαλος στα άνθη
της μυγδαλιάς, Άνοιξη

Ξημερώνει,
θάλασσα κι ουρανός
απέραντο γαλάζιο

να ρουφήξω, να
ονειρευτώ  σε
αχτίνες του αυγερινού

Αιθέριες σταγόνες,
άσε με να λουστώ
στη μαύρη καταχνιά μου

απόψε αλλαξοκαιριά
βουνά τα κύματα
ακίνητη σελήνη

πώς να ονειρευτώ;
στέρεψε η ελπίδα
γέρνω στη μοναξιά

Αχιλλέας Φιστουρής (ΧΑΪΚΟΥ)

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής μοναξια
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Σαν ρημαγμένο είμαι σπίτι

ξέσκεπο κι άβαφο.

Και τα χρώματα, ξεθωριασμένα απομεινάρια

που αφήκαν ρημάδια

στο μυαλό,

στη ζωή και στα θέλω.

Μακάρι να ψυχανεμιζόμουν  έγκαιρα

στην οδύνη  που κρύβει ο μισεμός,

η λησμονιά , στα θέλω που αργοσβήνουν,

όταν είσαι ταπεινός και καταφρονεμένος,

όταν καμία πρόνοια ένα χέρι ζεστό δεν βρίσκεται

κι όμως όλα μέσα μας…

Μπορείς να προσφέρεις αυτό που δεν κατέχεις

μπορείς να εξωτερικεύσεις   πως δεν αντέχεις

την οδύνη, τη λύπη, ακόμα και την προσδοκία

μπορείς.

Μπορείς  μη έχοντας τον τρόπο έκφρασης

να διαλέξεις σωτηρία,

μπορείς να  αποζητήσεις αμαρτία

κι όμως όλα μέσα  μας…

Μέσα μας ,  η πλάνη, η εξάρτηση.

Μέσα μας η θύμηση,

Μέσα μας το μέσα μας

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικης ρημαγμενων σπιτιων

 

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΜΕΝΕΞΕΔΙ

ΜΕΝΕΞΕΔΙ

Ο χρόνος  δεν είναι χάρη
που μας έδωσε το σύμπαν.
Ο χρόνος μάς χαρίζεται για
να τον διανθίσουμε
με πινελιές ζωγράφου.
Αδιαμφισβήτητα.
Και ηλιοβασιλέματα.
Κι αγνόησα  τις ικεσίες σας,
ικετευτικά  δημιουργήματα
απλωμένα ανάκατα
σε φόρμες  που διαλύσατε.

Απύθμενο βάθος.
Κανένας δεν έκλεισε μέσα του
μια άφθαρτη  ηλιαχτίδα
ανέμελης ζωής
να ομορφύνουμε  ένα ηλιοβασίλεμα
πνιγμένο σε ζωντανά χρώματα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικής για το χρόνο
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

Καθώς κολυμπάς σ’ άπατα νερά,
από τα έλη να καθαριστείς,
σε νιώθω απόκρυφη προσταγή.
Άφατο  προεόρτιο σ’ αφουγκράζομαι
της άνθησης στιγμής,
να κυλήσει  φαντάζεται,να αποφορτιστεί, να απλωθεί στο νερό.

Αυτή η αίσθηση του σκηνικού, να μην αλλοιωθεί
ανάλαφρα στη διαδρομή  σου, αέναα.


Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες θαλασσινου τοπιου
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ Χωρίς κατηγορία

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Ταξιδεύω το κύμα σαν αρμύρα
δοσμένο γαλάζιο ,εκστατικό
πλημμυρισμένο ψιθύρους υπόκωφους,
μα και χαμόγελα χωρίς ουσία
αραχνοΰφαντος της θάλασσας σκοπός.

Οδοιπόρος γεμάτος σκόνη,
λουλούδι  ανάλαφρης απομάκρυνσης,
απόμερος σύντροφος  και σκεπτικός,
τον λιώνουν συνειδητά  οι ευθύνες
και συχνά εμφανίζεται να με θωρεί.

Απόμακρος σύντροφος  των παιδικών χρόνων
 φουσκώνει τα πανιά μου,
υποχωρεί στα θέλω μου
κι αναμνήσεις  ξυπνά μακρινές
στο σύννεφο , το ρόδινο του ουρανού.

Αχιλλέας Φιστουρής

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Γοργά κύλησε η Ζωή

με δεμένες σφικτά τις στιγμές

στην αγκαλιά του ονείρου,

σκορπίζοντας άδικες λύπες

κρατώντας τις άδολες χαρές.

Ταξίδεψε πάνω σε κύμα ,

πάνω σε γαλανό ορίζοντα,

στο χρώμα του ουράνιου τόξου.

Κι εκεί στη στροφή του δρόμου

τη συνάντησα καθώς γυρνούσε,

στητή , αέρινη προκλητική,

να με καλεί  ωμά απροκάλυπτα.

Να με δελεάζει

για τις χαμένες ευκαιρίες

και τις φρούδες ελπίδες  που έφυγαν

στης νιότης το ξέσπασμα.

Για τους ανεκπλήρωτους έρωτες

με πάθος στου κύκλου τα γυρίσματα.

Δε με πτόησε  συνέχισα,

να περπατώ ανάλαφρα,

κοιτάζοντας μέσα μου.

Γιατί απλά, είχα κάνει το χρέος μου

Την έζησα!

Ιανουάριος 2018

Αχιλλέας Φιστουρής

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Έρχονται στιγμές, που σκέφτομαι κι αναπολώ, λόγια εικόνες και θέλω να τα κοινοποιήσω με παραλήπτη τον άλλο μου εαυτό, εκμυστήρευση των ανασφαλειών μου, δίνω μάχη ανάμεσα σε λύπη  και χαμόγελο να του μεταφέρω την τακτική της ημέρας  και να, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, το δούλεψα καλά μέσα μου, θα του πω για τα σοκάκια  που δεν διάβηκα, για κείνη την αύρα που δε χάιδεψε το μπαλκόνι του προσώπου μου, θα του ξομολογηθώ  για τις προσδοκίες  που φουσκώνουν, που μεστώνουν και λάμπουν στον ορίζοντά μου ,για τις απόκοσμες μουσικές στα πέρατα τούτου του κόσμου  που ’ναι απλωμένες στις γειτονιές των αγγέλων και στροβιλίζονται αισθησιακά στα μάρμαρα, θα του  αναφέρω πώς αναλογίζεται το μέσα  μου κάθε φορά που αλλάζω τρόπο ζωής και ξαφνικά ένα κενό από την ώρα που ταξίδεψες για τον μακρινό προορισμό σου , ότι οι ανταύγειες της κουρτίνας του ορίζοντα  πολλές φορές δείχνουν σαν υπαρκτές, θα του γράψω ότι εδώ που βρίσκομαι τώρα ακόμα κι τα όνειρά μου αλυχτούν, πως στο σκοτάδι οι χτύποι της καρδιάς χορεύουν κι αρχίζουν ένα λικνιστικό χορό της βροχής στο πεζοδρόμιο κι όμως  πήρα το κουράγιο να τον συναντήσω, να του μιλήσω αλλά έχω την υποψία, πως οι σκέψεις θα γυρίσουν πάλι σε μένα.

Aχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πτεροεν εικονεσ
Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

ΛΕΥΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΛΕΥΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η παγωνιά  απλώνει την αλλόκοτη ανάσα  της
και ρίχνεται  από το στόμα  των ασπρισμένων ουρανών.
Μια λευκή  λάμψη  που τεντώνεται σε σκοινί,
 ένα ανείπωτο χάλασμα που κατακαθίζει  στους περαστικούς.

Όπου το πόδι διαγράφει αποτύπωμα χιονιού παγωμάρα,
είναι η έλλειψη της θαλπωρής που συνεχίζει να ισοπεδώνει.
Ξεπάγιασμα  τεντωμένων χεριών , αποστεωμένων χεριών,
ατέλειωτη εγκατάλειψη  και ξεχασμένο νόσημα .

Κράτος  και καθεστώς απροκάλυπτα, φόρος ανελέητος
και το τελειωτικό  δόσιμο της ματωμένης  λευκότητας.
Γονατίζει , απλώνεται  σαν παρακλητική διάθεση
των πεταγμάτων  και των χαραδρών, της έλλειψης και της παγωνιάς.

Αυτή η καταπίεση ξεχώρισε από την καρδιά της παγωνιάς ,αυτή η ασφυξία. Άχρωμο, σκεπτικό, ανήλιο κι αδύναμο το σώμα,

του πεινασμένου, του παγωμένου. Εγκληματικό και φθαρμένο, σ’ έναν αέναο παραλογισμό, της ανέχειας καθηλωμένο.


Θα εντείνει  τις έχθρες, τις αντιθέσεις, τις καταστροφές,
θα φουρτουνιάσει  τις θάλασσες, θα ματαιώσει  όλες τις ελπίδες,
και εξαλείφοντας  αργά αλλά σταθερά τις αντιστάσεις όλες,
και τους αέρινους ψίθυρους  ,θα μοιράσει θριαμβευτικά  σε αντίθετες φατρίες.

Θα αλλάξω τη ροή του μετάλλου ,στο καλούπι που τώρα τρέχει
στην υψικάμινο  και στην μήτρα  μέχρι να σχηματοποιηθεί
για να οριοθετούν  καταστάσεις  που συνεχώς εκρήγνυνται
με διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις , καταπίεση κι οργή.

Χωρίς υπόβαθρο εμφανίσεις που φαντάζουν γυμνές, όλες
πλαισιωμένες  με απόλυτο κενό  κι ανείπωτη παγωμάρα.
Και πέτρινες ζάρες  για ν’ αποκρούουν τα ατσάλινα βέλη που φτάνουν
σε καταιγιστική  ρότα  με απροκάλυπτη ενίσχυση.


Άυλες  εμφανίσεις για περιοχές  που παραμένουν άηχες
Εδώ, η πιο οδυνηρή  κατάσταση  με τα πρόσωπα,
μιας και τα πρόσωπα  των στοιχειωμένων  είναι κοσμικά φεγγάρια,
ολοκαύτωμα  μες το μυαλό και το κεφάλι.

Οι παγωμένες θύελλες  ορμούν μπροστά  μα τα δέντρα  της ζωής  μένουν όρθια.
Ένας ακήρυχτος πόλεμος . Αφουγκράζομαι τις ψύχρες  πλάι μου
Εκεί ,στο άμορφο  χιόνι, η ψυχή  είναι μαύρη κατάμαυρη.
Αχνίζει το χιόνι, ρίχνει τη λάβα του  στο λευκό αποτύπωμα.

Ο πάγος πήρε μορφή  σκληρή ,σαν κρύσταλλο ,μπλοκ αδιαπέραστο.
Τώρα  μόνο η σπίθα  μπορεί να ανάψει  το έναυσμα της σύγκρουσης,
ν’ αρχίσει η πάλη με πυρωμένα  πρόσωπα και στήθια  ολόγυμνα,
κι όλοι να συντάσσονται   στη θύμηση της παγωμένης λάβας.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για λευκά τοπία