Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος

Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος


(*O δρόμος που δεν πήρα)


Μπροστά μου, ο δρόμος χώριζε στα δύο μέσα σ’ ένα κίτρινο του φθινοπώρου δάσος.
Με θλίψη, που δεν μπόραγα να ταξιδέψω και στους δυο
Και να είμαι Ένας ταξιδευτής, στάθηκα για πολύ
Και κοίταζα τον έναν, ώσαμε εκεί που έφτανε η ματιά μου,
Μέχρι που, στρίβοντας, χανόταν στη βλάστηση τη χαμηλή.
Ύστερα πήρα τον άλλον, ως εξ ίσου καλό
Και, ίσως, επειδή είχε κάτι που μου ζητούσε :
Είχε χόρτα στο διάβα του που χρειάζονταν να πατηθούν,
Αν και, ως προς αυτό το σημείο, εκείνοι που είχαν περάσει από εδώ,
Στην πραγματικότητα, τα είχαν πατήσει σχεδόν το ίδιο με τον άλλον.
Λοιπόν, εκείνο το πρωινό και οι δυο δρόμοι στέκονταν μπροστά μου ίσοι,
Με φύλλα κίτρινα, που πόδι δεν τα είχε ακόμα τσαλακώσει.
Ω ! Κράτησα τον πρώτο για μιαν άλλη φορά !
Όμως, γνωρίζοντας πώς το ένα μονοπάτι πάντα οδηγεί σε κάποιο άλλο,
Μέσα μου, αμφέβαλα αν, πράγματι, θα γύριζα ποτέ πίσω ξανά.
Θα το λέω αυτό μ’ έναν καημό κρυφό,
Κάπου, πολλά-πολλά χρόνια ύστερα από τούτη τη στιγμή :
Ένα πρωινό, δυο δρόμοι χώριζαν μέσα σε κάποιο δάσος, κι εγώ–
Εγώ πήρα εκείνον τον λιγότερο ταξιδεμένο.
Κι αυτό έχει κάνει όλη τη διαφορά.


_Ρόμπερτ Φροστ
{ μετάφραση: Γιώργος Μαυρογιάννης }
*painting:
Fir Forest I _Gustav Klimt ^1901

Μπορεί να είναι εικόνα φύση και δέντρο
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Αναμνήσεις

Αναμνήσεις


Με κυνηγούν οι αναμνήσεις να με φάνε.
Και να ‘ταν όλες συναρπαστικές
να πεις θα φύγω ευτυχισμένος.
Μα είναι σμάρι οι ασήμαντες που λες
πώς διάολο πρωταγωνίστησα μαζί τους.
Μπότζι ~
Μου λείπει ένα σταθερό
σημείο της πορείας.
Είναι ολοφάνερο αυτό το ξέρουν όλοι.
Με βλέπουν διαρκώς να περιφέρομαι
στο μέλλον στο παρόν στο παρελθόν
κρατώντας στο ένα χέρι φαντασιώσεις
και στο άλλο χέρι το χαλκά του πεπρωμένου.


[ 2 ολιγόστιχα ποιήματα_Αντώνης Λάρδας ]
*photo:
Girls_Luo Yang^2017

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα που στέκονται, μπαλόνι, μπάλα, κτίρια και ουρανός
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Στεγνά πλέον τα μάτια
Αγκάθια μες στα χέρια
Και μήπως στην καρδιά
Ποιά βία, για ποιά λεία
Ποιά πρότερη εμπειρία
Να ρίξει κάποιο Φώς
«Εδώ και πάντα τα σκοτάδια
Δεν ζουν μόνο τα βράδια»
Φωνάζει ο τρελός
Στ’ ανόητο που ζεί και υπονομεύει.


{ Άννα Φιλίππου }
^photo:
Female torso_Aphrodite of Knidos type*Louvre

Μπορεί να είναι εικόνα γλυπτό
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Φιμωμένη κραυγή

Φιμωμένη κραυγή


Χειμώνιασε και θαρρείς
πως ο χρόνος πάγωσε τα χαμόγελα.
Τα λεπτά ξεθώριασαν τα όνειρα,
οι ώρες ξέφτισαν τις ελπίδες,
οι μέρες βύθισαν την πίστη.
Συνθήματα που γράφονται στις σκιές
και δύουν με τις πρώτες ακτίδες του ηλίου,
οι αναμνήσεις.
Μάτια υγρά, φωνή στεγνή.
Φιμωμένη η κραυγή που στέκεται σα μαριονέτα.
Μονάχα κάποιες σκόρπιες λέξεις γεννιούνται
μα κι αυτές χάνονται και γίνονται σκόνη,
Μονάχα κάποιες κουβέντες ξεχασμένες ανθίζουν
μα κι αυτές καίγονται και γίνονται στάχτη.
Κι αναρωτιέσαι,
αν μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό
θα λάμψει μονοπάτι βροχής,
για να ξεπλύνει αμαρτίες και ψέματα∙
Αν τελικά φταίει ο χειμώνας,
που η συνείδηση έπεσε σε νάρκη.


{ Μαρία Θωμάδη }
*photo:
Beijing\The Masked City_Sean Gallagher^March 2015

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, άτομα που στέκονται και πανωφόρια
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Λιλάδι μαύρο

Λιλάδι μαύρο


Το δίκιο πνίγει
φουντώνει οργή
βλαστήμια
-λιλάδι μαύρο-
στη θάλασσα εξαγνίζεται
σ’ αυλή βοτσαλωτή
πατιέται


[Άγγελος Ερατεινός]
*painting:
_Flowers with butterfly
_Barbara Regina Dietzsch ^1706-1783

Μπορεί να είναι εικόνα λουλούδι
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Σπαράγματα καλοκαιριού

Σπαράγματα καλοκαιριού


«e la notte si fa’ scivolosa e profonda»
Fabrizio de Andre

Έδιωξες τη μέρα από τα μάτια σου Σε μακρινούς αστερισμούς Σε απώτατους γαλαξίες Έμεινε εδώ αυτό το σούρουπο Ενθύμιο μιας εποχής που φθίνει

Σε νάρκη νομίζεις έπεσαν οι αισθήσεις Που ανίχνευσαν μέσα μου το θέρος Σπαράγματα συλλέγω Αποσταγμένα στον ανθό Των ημερών που έχουν περάσει

Το ξύπνημα απ’ τα τζιτζίκια μια ζεστή μέρα Η άσπρη γραμμή που πίσω το κύμα αφήνει αναχωρώντας Οι γυμνές κνήμες που σκάβουν τρέχοντας την άμμο Το ίχνος που αφήνουν τα σώματα γέρνοντας Η σάρκα που ευωδιάζει αιφνιδίως ανθισμένη Τα ανοιχτά παράθυρα κι η λιγοστή δροσιά Που συγκεντρώνεις προσεχτικά Ο απόπλους κι ο κατάπλους κάθε βράδυ Το παγωμένο νερό που μέσα του τα βάσανα καταλαγιάζουν Οι ιδρωμένες επιθυμίες που εξατμίζονται τα μεσημέρια Κι η καταπράσινη επιστροφή όταν περνάει η ώρα Το τσιγάρο που ανάβεις αντιπαλεύοντας το μελτέμι Κι η προσδοκία που κυματίζει σημαία στον αέρα Η λέξη που έπεσε κι άφησε σημάδια στο κύμα Η καληνύχτα που αγκαλιάζει την αυριανή συνάντηση Και το ξενύχτι που έσβησε στο πρώτο βήμα του ήλιου

Η εφήμερη ακινησία που απολαμβάνεις Λίγο πριν μια καινούργια μέρα μας ξαναβγάλει στους δρόμους

Η πρώτη νύχτα που λείπεις Κι η εξόριστη μέρα που μου στέλνεις.

[Κώστας Ζαφείρης] *photo: ΜορφήΓιάννης Μόραλης^1951

Αποτέλεσμα εικόνας για photo: Μορφή Γιάννης Μόραλης^1951

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Η μνήμη της ποίησης | τοβιβλίο.net

Η μνήμη της ποίησης. Γράφει ο Αχιλλέας Φιστουρής στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net

Πηγή: Η μνήμη της ποίησης | τοβιβλίο.net

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι


Ο Ιούλιος ορμά με καυτές ακτίνες.
Στο απέραντο γαλάζιο αναδύεται,
ένα ελληνικό καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι μια πανδαισία χρωμάτων
κι η ψυχή φωτεινή παρόρμηση
σε γνωστά λημέρια καυτής άμμου,
περιμένοντας την απόγεια αύρα
του απόβραδου στη ρημαγμένη ακτή.
Το καλοκαίρι είναι χορός των κυμάτων
που λικνίζονται με χάρη στην ορμή της νιότης,
η ζωή σε ζωντανό διάλογο επιβίωσης.
Το καλοκαίρι είναι μουσική αγγέλων
που αναγαλλιάζει το είναι μου,
όταν χαράζει το ξημέρωμα του κόσμου.


[ποίημα\φωτογραφία: Αχιλλέας Φιστουρής]

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Η ματιά μου

Η ματιά μου,
ένα παράθυρο
σε μια φθαρμένη
σίτα ,
μικρομεσαίες
κεραίες
και ολόγυρα
μπαλκόνια μισά ,
άνθρωποι μισοί,
κρεμασμένοι
σε παραμορφωμένες
εναλλαγές
ενός ίδιου τοπίου ,
σε ένα τόπο
που φοβήθηκε
να υπάρξει,
που φοβήθηκε
να λύσει
εκείνο
το ακανόνιστο
σταυρόλεξο
του αγωνίζομαι
για ένα
καλύτερο κόσμο,
που φοβήθηκε
να ζήσει,
για να ζήσει
στο παρόν.
Κρεμιέται λοιπόν
σαν φθαρμένη
σημαία
στα κάγκελα
του ανόργανου
κόσμο του,
παρασυρμένος
από την θλίψη.
Σαστίζει
στις πρώτες
ψιχάλες
και αμήχανα
μαζεύει
τα ρούχα
που άπλωσε
αποβραδίς,
για να μην
τον δουν
Που κλαίει
εκεί βαθιά,
βουβά,
ανάμεσα
στα μουσκεμένα
ρούχα
και τα σπασμένα
μανταλάκια
που διαλαλούν
την αγορά τους


Βασίλης Παχουνδάκης
*photo: Hangin on metal print_Scott Norris

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ένα καλοκαίρι

Ένα καλοκαίρι


Ήπιε βυσσινάδα στον «Ουράνιο κήπο»
(καλοκαίρι των 32 χρόνων του).
Άφησε στο γκαρσόνι 80 δραχμές
αντί για 5
(ο ίδιος ήξερε γιατί).
Φορούσε το καλό κουστούμι, το ψαθάκι του
(εκείνη αλλού, χωρίς σωτηρία).
Έκατσε κάτω από τον ευκάλυπτο
(να τη σκεφτόταν;).
Σκεφτόταν.
Είχε αποφασίσει.
Δεν μπόρεσε.
Αυτό ήταν όλο.
Δεν άντεχε πια άλλο.
Να νιώθει ότι τον πατούν.
(Γεια σου, λυπούμαι, γεια σου.
Γεια σας, λυπούμαι, γεια σας).
Έρμαιο τόσων δισταγμών
πάτησε τη σκανδάλη αδίστακτα.
«Βληθείς διά σφαίρας εις την κεφαλήν»
σκότωσε τη δειλία του
που ήταν η ζωή του.


[Στέλλα Τσιροπινά]
*photo: Κώστα Καρυωτάκης\Παλαιό Φάληρο_1925

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα που κάθονται και υπαίθριες δραστηριότητες