Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Σκέψεις των καιρών

Σκέψεις των καιρών


Τι να γράψω σε τούτο το χαρτί;
Πώς να μαζέψω τη σκέψη μου
φλόγα που ξεφεύγει από τα δάχτυλα,
παίρνει φόρα και διασχίζει δρόμους,
ανεβαίνει σκάλες τρέχοντας,
συγκρούεται με κάθε εμπόδιο,
παίζει σε μια πόλη με κρυμμένους κατοίκους;
Αφήνομαι,
αρχίζω να περπατώ…
Παρακολουθώ τα βήματά μου
να σαρώνουν αυτή τη γειτονιά.
Μπορώ να γράψω για τις φωνές
των δρόμων που περπάτησα,
να τις ακολουθήσω καθώς ταξιδεύουν
ή να τις περιμένω στο λιμάνι, στο αεροδρόμιο…
Ο τόπος δεν έχει σημασία…
Οι στιγμές μετράνε.
Στιγμές που κόβουν ή κόβονται
με λεπίδα ακριβείας, καλοακονισμένη.
Η καρδιά της πόλης δεν ξεχνάει ποτέ
ούτε μια στιγμή, ούτε μια φωνή.
Χτυπάει και σου δείχνει το δρόμο.
Ναι, μπορώ να βάλω τα βήματα σε στίχους,
να περιπλανηθούν σε σοκάκια
να κρυφτούν σε γωνίες
να βρουν τη ντροπή στα σκουπίδια.
Ναι, μπορώ να γράψω για τους άστεγους
μέχρι να νοιώσω τη μοναξιά τους,
ν΄ αφήσω τα λασπωμένα ρούχα
και να κρυφτώ στο λουτρό μου
αγωνιώντας να βγάλω τη μυρωδιά
του ζώου από τα μαλλιά μου.
Γράφω!
Στ’ αυτιά μου αντηχούν μαύρες φωνές
που ζητούν δικαίωση.
Νοιώθω την αγανάκτηση
να πιέζει την καρδιά μου,
να πιάνει το χέρι μου.
Η πόλη ζητά ν’ ακουστεί η φωνή της.
Οι τόποι, οι γειτονιές κι οι σταθμοί
φωνάζουν τις ιστορίες τους.
Γράφω!
Το μελάνι γίνεται κόκκινο
και μετά με δυσκολία
βγαίνει στο χαρτί.
Το αίμα αλλάζει απόχρωση
μπρος στην αδιαφορία…
Η καρδιά της πόλης μιλά,
μα λέει ιστορίες που ενοχλούν.
Τις βλέπω να γίνονται καπνός.
Καίγονται από υψηλές φιλοδοξίες
και χαμηλά ένστικτα
Γράφω!
Λέξεις που πέφτουν στο κενό
καθώς δοκιμάζονται πύραυλοι με στόχο
η καλοσύνη
να γίνει λέξη ξεχασμένη στα λεξικά.
Η πόλη μιλά για ισότητα
όταν κανένας δεν είναι ίσος,
μα όλοι είναι κομμένοι στο ίδιο καλούπι,
γρανάζια του τροχού που κινεί τον κόσμο,
αποχαυνωμένοι στην ουτοπία τους.
Γράφω!
Γράφω τη λαχτάρα να φωνάξω!
Καίνε οι λέξεις μέσα στο μυαλό μου.
Δροσίζουν στο χέρι μου
την άκρη ενός ποιήματος.
Ανάμεσα στις γραμμές,
ένα μεθυστικό φως με οδηγεί σπίτι
και με βάζει στο κρεβάτι μόνη,
ν’ ακούω την πόλη που αλλάζει πλευρό.
Κοιτώ τον σκοτεινό τοίχο.
Στην άκρη του δρόμου
άνθρωποι έχουν βγει έξω
και ζητούν τα αυτονόητα…
μετά κι άλλοι, κι άλλοι…
Οι δρόμοι της πόλης γίνονται ποτάμι,
ενώ η φωνή της ηχεί άλλοτε σαν γάργαρο νερό,
άλλοτε σαν χείμαρρος ορμητικός.
Θέλω να το ακολουθήσω προς τη θάλασσα
μα ακούω τα κοράκια που πετούν από πάνω…
Τα νοιώθω να τρέχουν στον λαιμό μου,
ψάχνοντας μια διέξοδο.
Φοβάμαι πως για άλλη μια φορά
οι φωνές θα πνιγούν στο ποτάμι.
Ίσως και όχι…
Περιμένω τα ξημερώματα
όταν νηφάλια και ελεύθερη
από το ξόρκι της νύχτας
θα αφήσω πίσω όνειρα κι εφιάλτες,
θα καταπιώ τα λόγια μου ωμά,
θα δω τις σκέψεις μου να πεθαίνουν στο πεζοδρόμιο.
Ίσως να τις θάψω μαζί μ’ αυτές που πέρασαν
κι αυτές που θα ακολουθήσουν…
Το πρωί από τους καναπέδες μας
θα μιλάμε για ταραχές…
[Αγγελική Σούτου]
*photo: George Bellows_New York^1911

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

δε λέω
θα υπάρξει
μια φορά
που θα σβήσεις
τη λερωμένη σου
καρδιά
από το χάρτη
της απροσεξίας σου
έχει κάτι
αυτό
το τίποτα
που με κυριεύει
και δεν κάνω
έστω
μια κίνηση
να δεχτώ
τον συμβιβασμό
η μουσική
καλά
βαστάει
κι από μέρα
σε μέρα,
κάπου
μακρυά
ένα λιμάνι,
που δεν περιμένει
κανένα πια
για να ταξιδέψει.


Βασίλης Παχουνδάκης~
*photo: Ren Hang_Untitled^2013-14

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ανάλαφρη ψυχή

Παγκόσμια Ποίηση & Πεζογραφία
21 ώρ. ·


» Έσκυψα στην ψυχή μου με μουντό ουρανό κι άρωμα
το απόβραδο στα σοκάκια της γειτονιάς
τη στιγμή που η βροχή έγλειφε το πεζοδρόμιο,
σα νυχτερίδα που λούστηκε στο ημίφως.
Τώρα ανοίγω το βήμα μου στην καθημερινότητα
περιδιαβαίνω τη θύμηση στην άλλη διάσταση περνώ,
τη διάσταση που αναθαρρεί.
Το υπέρτατο ον
που ακολουθεί την πορεία των γεγονότων
άηχο, χωρίς παρισταμένους.
Μοναχικός καβαλάρης αμφιταλαντευόμενος
στις γωνιές της νύχτας
και στην ηλιαχτίδα που χαράζει.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος
Φτώχεια, εγκατάλειψη, ορφάνια,
αναγέννηση, ψυχική ομορφιά.
Κι η ποίηση ακουμπά τον ουρανό
με γήινα πόδια.
Aμφιταλαντεύεται στη νύχτα που φεύγει
και στο χάραμα που ορθώνεται.
Αναγαλλιάστε φωνές του ωραίου
χάνομαι ανάμεσα στη θύμηση αποκομμένη
απ ΄τα χνάρια της λησμονιάς.
Έσκυψα στην ψυχή μου με μουντό ουρανό κι άρωμα… »


»Ανάλαφρη ψυχή» – Ο Αχιλλέας Φιστουρής γεννήθηκε το 1958 στην Καλλιμασιά της Χίου. Σπούδασε παιδαγωγικά στην Π.Α.Μ. , στο Π.Τ.Δ.Ε. Αθηνών και δίδαξε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Ορίζει την ποίηση στη ζωή του, με τον ίδιο τρόπο που ανταμώνει τη θάλασσα του, όπως απλόχερα του χαρίζεται κάθε πρωί από το ανοιχτό του παράθυρο. Ως τον μόνο ελεύθερο ορίζοντα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδεύουν, να ονειρεύονται και να ελπίζουν άφοβα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γένι και κοντινό πλάνο
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Είναι

Είναι
Η φωνή κόπηκε
Ήταν δικός μου
Είναι
Η σιγή του κόσμου
Στα βλέφαρα του
Είναι
Η ασπίδα μου στον πόνο
Μέσα μου
Είναι
Η λέξη που πασχίζει
Η μητέρα του
Είναι
Το χρώμα που αγαπώ
Το μαύρο
Το δοχείο μου άδειο
Είναι
Μετά από τόση
διαστροφή και βία.
(για τον Φλόιντ που έχασε τη ζωή του άδικα)
Δήμητρα Σκανδάλη
φωτογραφία~
«Eyes and Eggs» 1983
Jean-Michel Basquiat

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

108

108
Ώρες πολλές τα λέμε με τη νύχτα
γύρω απ’ της εξομολόγησης την τάβλα καθισμένοι.
Τις μοναξιές μας αραδιάζουμε κι ακούμε
τα καρδιοχτύπια που αστράφτουν ξαφνικά
όταν αυτή θέλει να κοιμηθεί μέσα στα μπράτσα της
κι εγώ ξύπνιος να μείνω για ν΄ ακούσω
τι λεν τα όνειρα κρυφά πίσω από την πλάτη μου.
Ταξίδι συνωμοτικό σ΄ απόμερο δωμάτιο.
Αποκαλύψεις που δεν θα ‘πρεπε να λέμε.
Μα αν δεν έχεις από κάπου να πιαστείς
τσιμπολογάς τα μυστικά σου χωρίς τύψεις
σ΄ ένα παλιό σανίδι μ΄ όποιον να ‘ναι.
Αντώνης Λάρδας~
*photo: Τάκης Τλούπας_Γεώργιος μοναχός ο Σέρβος
^1969

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Μετρήστε

Μετρήστε
μετρήστε
μετρήστε την αγάπη
σε εξασφαλισμένα
ομόλογα δημοσίου
εξαργυρώστε την
σε ασφαλείς εργασίες
με μπόνους παραγωγικότητας
κερδίστε διακοπές
σε παραθαλάσσιες ακρογιαλιές
αυνανιστείτε
τις Αγίες Κυριακές
και δώστε
στον προϊστάμενο σας
λίγο
από τον οργασμό
του σαββατοκύριακου
οικτηρμού σας
που ξέρετε
μπορεί
να σας δώσει
ένα γραφείο
με θέα τον τοίχο
και τις δύσκολες ώρες
που θα χρειαστεί
να τινάξετε
τα μυαλά σας
στον αέρα
να μην λερώσετε
τη μοκέτα.
Βασίλης Παχουνδάκης_2020
*photo: René Magritte_Golconda^1953

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Έφηβο καλοκαίρι~

υπόσχεσαι θα ‘ναι
αιώνιο το καλοκαίρι
ξέρω λες ψέματα ξανά
όμως έτσι απαντέχω κάθε χειμώνα
πως θα ‘ρθει πάλι
έφηβο το καλοκαίρι

Μιχάλης Μελαχροινούδης
[από την τελευταία μέρα του Γενάρη]

*photo: Kitao Masayoshi_Gabichô
_Bunting and Cherry Blossoms^1790

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ελάχιστη Μνήμη

Η ελάχιστη μνήμη
Με δυό γραμμές τα ίχνη μιάς αναχώρησης
Βραδινή πτήση
Εφιάλτες στ’αεροδρόμια
Γεμάτα θλιβερά φώτα κι άγνωστα βλέμματα

Η ελάχιστη μνήμη
Ένα ζαρωμένο καθημερινό σημείωμα
Στο βάθος μιάς άδειας τσέπης

Η ελάχιστη μνήμη
Ένας υπαινιγμός ακατανόητος -ακόμα.

Πουλιά κι απογεύματα
Στα κάγκελα της νοσταλγίας.

Κώστας Ζαφείρης~

*photo: Wassily Kandinsky & Charlotte Rudolph
_photos & diagrams for article^1926

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ

Περπατώ πολύ συχνά , μόνος,
απορροφημένος στις σκέψεις μου.
Όλα γύρω μου γυρίζουν κινηματογραφικά.
Το τέλος του δρόμου ξαφνικά σα να έγινε αρχή,
παρατώντας μισοτελειωμένες τις σκέψεις μου.

Αθόρυβα το σούρουπο ξετυλίγεται ,
αφήνοντας της νύχτας τα πέπλα να περιμένουν,
καμαρώνοντας για τη δύναμη της στιγμής.
Καθώς στο ημίφως , το τέλειωμα της μέρας,
μια απρόβλεπτη , ξεχασμένη ηλιαχτίδα, ξεστράτισε
και πάγωσε το χρόνο.

Της απρόσμενης αυτής εξέλιξης
ένας παράξενος ιστός αναδιπλώθηκε
κι η δύση κοντοστάθηκε,
το δειλινό έλουσε
κι το αιχμαλώτισε.

Τέτοια συνταραχτικά συμβάντα,
Παραμένουν αναξιοποίητα
Καθώς η μοναξιά αιωρείται.

Αχιλλέας Φιστουρής

10οςΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 2019

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΝΤΕΧΝΗ ΠΟΙΗΣΗ , ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΥΠΡΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Ε.Π.Ο.Κ.)

Β΄ΒΡΑΒΕΙΟ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΑΝΕΜΟΖΑΛΗ

Δείτε βουνά και μονοπάτια, δείτε θάλασσες σε νηνεμία,
δείτε λιβάδια , εγκλωβισμένα στο πέρασμα του χρόνου.
Δείτε ποτάμια γοργόφτερα που παρασύρουν πικροδάφνες,
στους διαδρόμους της συνείδησης που η ψυχή αγρυπνά.
Δείτε μια φλαμουριά που απλώνει το άρωμά της πάνω μου,
δείτε ένα κύμα που μου ψιθυρίζει κρυφά.
Ορμητικός ένας καταρράκτης αχολογά στην καρδιά μου,
ένας έναστρος ουρανός , απλώνεται στα μάτια μου.
Με συντροφεύει ανάμεσα σε χαρές και λύπες
τις στιγμές που θέλω να εξαφανιστώ σε απόμερο ακρογιάλι,
κάτω από την πολυταξιδεμένη χαίτη του λευκού αλόγου.

Απ’ τις σκοτεινές νύχτες που το μουντό βασιλεύει,
έως τη στιγμή της άνοιξης που ερωτοτροπεί το φως.
Και που μέσα μου φαίνεται ότι ακροβατεί σε παραμύθι,
η ζωή είναι μια παλαίστρα, όπου μονομαχούν φως κι άβυσσος.
Κι ανάμεσά τους εγώ που αλλάζω πορεία,
ένα μυροβόλο αγέρι που φυσάει από την εποχή του τυφλού ποιητή,
ψάχνοντας απάνεμο ακρογιάλι για να ζωντανέψουν χιλιετίες πριν.

Οι περασμένες εποχές ζωντανεύουν σαν ταινία , απλώνονται,
αφήνοντάς μας μια μουδιασμένη αίσθηση σε απόκοσμο φως.
Οι σκηνές όμως εξουθενώνονται ,κουβαλώντας το παρελθόν.
Η διαδρομή πολλές φορές αδιέξοδη δεν οδηγεί στο πλάτωμα,
που η ψυχή θυμάται ότι είχε ζήσει απλόχερα σε πρωτινούς δρόμους,
σαν φωτεινή αναλαμπή στις συμπληγάδες της σιωπής.
Κι αναπόφευκτα το τέλος αναφαίνεται στο πρώτο φύσημα του θανάτου.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικής ΑΝΕΜΟΖΑΛΗ