Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Σπαράγματα καλοκαιριού

Σπαράγματα καλοκαιριού


«e la notte si fa’ scivolosa e profonda»
Fabrizio de Andre

Έδιωξες τη μέρα από τα μάτια σου Σε μακρινούς αστερισμούς Σε απώτατους γαλαξίες Έμεινε εδώ αυτό το σούρουπο Ενθύμιο μιας εποχής που φθίνει

Σε νάρκη νομίζεις έπεσαν οι αισθήσεις Που ανίχνευσαν μέσα μου το θέρος Σπαράγματα συλλέγω Αποσταγμένα στον ανθό Των ημερών που έχουν περάσει

Το ξύπνημα απ’ τα τζιτζίκια μια ζεστή μέρα Η άσπρη γραμμή που πίσω το κύμα αφήνει αναχωρώντας Οι γυμνές κνήμες που σκάβουν τρέχοντας την άμμο Το ίχνος που αφήνουν τα σώματα γέρνοντας Η σάρκα που ευωδιάζει αιφνιδίως ανθισμένη Τα ανοιχτά παράθυρα κι η λιγοστή δροσιά Που συγκεντρώνεις προσεχτικά Ο απόπλους κι ο κατάπλους κάθε βράδυ Το παγωμένο νερό που μέσα του τα βάσανα καταλαγιάζουν Οι ιδρωμένες επιθυμίες που εξατμίζονται τα μεσημέρια Κι η καταπράσινη επιστροφή όταν περνάει η ώρα Το τσιγάρο που ανάβεις αντιπαλεύοντας το μελτέμι Κι η προσδοκία που κυματίζει σημαία στον αέρα Η λέξη που έπεσε κι άφησε σημάδια στο κύμα Η καληνύχτα που αγκαλιάζει την αυριανή συνάντηση Και το ξενύχτι που έσβησε στο πρώτο βήμα του ήλιου

Η εφήμερη ακινησία που απολαμβάνεις Λίγο πριν μια καινούργια μέρα μας ξαναβγάλει στους δρόμους

Η πρώτη νύχτα που λείπεις Κι η εξόριστη μέρα που μου στέλνεις.

[Κώστας Ζαφείρης] *photo: ΜορφήΓιάννης Μόραλης^1951

Αποτέλεσμα εικόνας για photo: Μορφή Γιάννης Μόραλης^1951

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Η μνήμη της ποίησης | τοβιβλίο.net

Η μνήμη της ποίησης. Γράφει ο Αχιλλέας Φιστουρής στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net

Πηγή: Η μνήμη της ποίησης | τοβιβλίο.net

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι


Ο Ιούλιος ορμά με καυτές ακτίνες.
Στο απέραντο γαλάζιο αναδύεται,
ένα ελληνικό καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι μια πανδαισία χρωμάτων
κι η ψυχή φωτεινή παρόρμηση
σε γνωστά λημέρια καυτής άμμου,
περιμένοντας την απόγεια αύρα
του απόβραδου στη ρημαγμένη ακτή.
Το καλοκαίρι είναι χορός των κυμάτων
που λικνίζονται με χάρη στην ορμή της νιότης,
η ζωή σε ζωντανό διάλογο επιβίωσης.
Το καλοκαίρι είναι μουσική αγγέλων
που αναγαλλιάζει το είναι μου,
όταν χαράζει το ξημέρωμα του κόσμου.


[ποίημα\φωτογραφία: Αχιλλέας Φιστουρής]

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Η ματιά μου

Η ματιά μου,
ένα παράθυρο
σε μια φθαρμένη
σίτα ,
μικρομεσαίες
κεραίες
και ολόγυρα
μπαλκόνια μισά ,
άνθρωποι μισοί,
κρεμασμένοι
σε παραμορφωμένες
εναλλαγές
ενός ίδιου τοπίου ,
σε ένα τόπο
που φοβήθηκε
να υπάρξει,
που φοβήθηκε
να λύσει
εκείνο
το ακανόνιστο
σταυρόλεξο
του αγωνίζομαι
για ένα
καλύτερο κόσμο,
που φοβήθηκε
να ζήσει,
για να ζήσει
στο παρόν.
Κρεμιέται λοιπόν
σαν φθαρμένη
σημαία
στα κάγκελα
του ανόργανου
κόσμο του,
παρασυρμένος
από την θλίψη.
Σαστίζει
στις πρώτες
ψιχάλες
και αμήχανα
μαζεύει
τα ρούχα
που άπλωσε
αποβραδίς,
για να μην
τον δουν
Που κλαίει
εκεί βαθιά,
βουβά,
ανάμεσα
στα μουσκεμένα
ρούχα
και τα σπασμένα
μανταλάκια
που διαλαλούν
την αγορά τους


Βασίλης Παχουνδάκης
*photo: Hangin on metal print_Scott Norris

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ένα καλοκαίρι

Ένα καλοκαίρι


Ήπιε βυσσινάδα στον «Ουράνιο κήπο»
(καλοκαίρι των 32 χρόνων του).
Άφησε στο γκαρσόνι 80 δραχμές
αντί για 5
(ο ίδιος ήξερε γιατί).
Φορούσε το καλό κουστούμι, το ψαθάκι του
(εκείνη αλλού, χωρίς σωτηρία).
Έκατσε κάτω από τον ευκάλυπτο
(να τη σκεφτόταν;).
Σκεφτόταν.
Είχε αποφασίσει.
Δεν μπόρεσε.
Αυτό ήταν όλο.
Δεν άντεχε πια άλλο.
Να νιώθει ότι τον πατούν.
(Γεια σου, λυπούμαι, γεια σου.
Γεια σας, λυπούμαι, γεια σας).
Έρμαιο τόσων δισταγμών
πάτησε τη σκανδάλη αδίστακτα.
«Βληθείς διά σφαίρας εις την κεφαλήν»
σκότωσε τη δειλία του
που ήταν η ζωή του.


[Στέλλα Τσιροπινά]
*photo: Κώστα Καρυωτάκης\Παλαιό Φάληρο_1925

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα που κάθονται και υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Σκέψεις των καιρών

Σκέψεις των καιρών


Τι να γράψω σε τούτο το χαρτί;
Πώς να μαζέψω τη σκέψη μου
φλόγα που ξεφεύγει από τα δάχτυλα,
παίρνει φόρα και διασχίζει δρόμους,
ανεβαίνει σκάλες τρέχοντας,
συγκρούεται με κάθε εμπόδιο,
παίζει σε μια πόλη με κρυμμένους κατοίκους;
Αφήνομαι,
αρχίζω να περπατώ…
Παρακολουθώ τα βήματά μου
να σαρώνουν αυτή τη γειτονιά.
Μπορώ να γράψω για τις φωνές
των δρόμων που περπάτησα,
να τις ακολουθήσω καθώς ταξιδεύουν
ή να τις περιμένω στο λιμάνι, στο αεροδρόμιο…
Ο τόπος δεν έχει σημασία…
Οι στιγμές μετράνε.
Στιγμές που κόβουν ή κόβονται
με λεπίδα ακριβείας, καλοακονισμένη.
Η καρδιά της πόλης δεν ξεχνάει ποτέ
ούτε μια στιγμή, ούτε μια φωνή.
Χτυπάει και σου δείχνει το δρόμο.
Ναι, μπορώ να βάλω τα βήματα σε στίχους,
να περιπλανηθούν σε σοκάκια
να κρυφτούν σε γωνίες
να βρουν τη ντροπή στα σκουπίδια.
Ναι, μπορώ να γράψω για τους άστεγους
μέχρι να νοιώσω τη μοναξιά τους,
ν΄ αφήσω τα λασπωμένα ρούχα
και να κρυφτώ στο λουτρό μου
αγωνιώντας να βγάλω τη μυρωδιά
του ζώου από τα μαλλιά μου.
Γράφω!
Στ’ αυτιά μου αντηχούν μαύρες φωνές
που ζητούν δικαίωση.
Νοιώθω την αγανάκτηση
να πιέζει την καρδιά μου,
να πιάνει το χέρι μου.
Η πόλη ζητά ν’ ακουστεί η φωνή της.
Οι τόποι, οι γειτονιές κι οι σταθμοί
φωνάζουν τις ιστορίες τους.
Γράφω!
Το μελάνι γίνεται κόκκινο
και μετά με δυσκολία
βγαίνει στο χαρτί.
Το αίμα αλλάζει απόχρωση
μπρος στην αδιαφορία…
Η καρδιά της πόλης μιλά,
μα λέει ιστορίες που ενοχλούν.
Τις βλέπω να γίνονται καπνός.
Καίγονται από υψηλές φιλοδοξίες
και χαμηλά ένστικτα
Γράφω!
Λέξεις που πέφτουν στο κενό
καθώς δοκιμάζονται πύραυλοι με στόχο
η καλοσύνη
να γίνει λέξη ξεχασμένη στα λεξικά.
Η πόλη μιλά για ισότητα
όταν κανένας δεν είναι ίσος,
μα όλοι είναι κομμένοι στο ίδιο καλούπι,
γρανάζια του τροχού που κινεί τον κόσμο,
αποχαυνωμένοι στην ουτοπία τους.
Γράφω!
Γράφω τη λαχτάρα να φωνάξω!
Καίνε οι λέξεις μέσα στο μυαλό μου.
Δροσίζουν στο χέρι μου
την άκρη ενός ποιήματος.
Ανάμεσα στις γραμμές,
ένα μεθυστικό φως με οδηγεί σπίτι
και με βάζει στο κρεβάτι μόνη,
ν’ ακούω την πόλη που αλλάζει πλευρό.
Κοιτώ τον σκοτεινό τοίχο.
Στην άκρη του δρόμου
άνθρωποι έχουν βγει έξω
και ζητούν τα αυτονόητα…
μετά κι άλλοι, κι άλλοι…
Οι δρόμοι της πόλης γίνονται ποτάμι,
ενώ η φωνή της ηχεί άλλοτε σαν γάργαρο νερό,
άλλοτε σαν χείμαρρος ορμητικός.
Θέλω να το ακολουθήσω προς τη θάλασσα
μα ακούω τα κοράκια που πετούν από πάνω…
Τα νοιώθω να τρέχουν στον λαιμό μου,
ψάχνοντας μια διέξοδο.
Φοβάμαι πως για άλλη μια φορά
οι φωνές θα πνιγούν στο ποτάμι.
Ίσως και όχι…
Περιμένω τα ξημερώματα
όταν νηφάλια και ελεύθερη
από το ξόρκι της νύχτας
θα αφήσω πίσω όνειρα κι εφιάλτες,
θα καταπιώ τα λόγια μου ωμά,
θα δω τις σκέψεις μου να πεθαίνουν στο πεζοδρόμιο.
Ίσως να τις θάψω μαζί μ’ αυτές που πέρασαν
κι αυτές που θα ακολουθήσουν…
Το πρωί από τους καναπέδες μας
θα μιλάμε για ταραχές…
[Αγγελική Σούτου]
*photo: George Bellows_New York^1911

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

δε λέω
θα υπάρξει
μια φορά
που θα σβήσεις
τη λερωμένη σου
καρδιά
από το χάρτη
της απροσεξίας σου
έχει κάτι
αυτό
το τίποτα
που με κυριεύει
και δεν κάνω
έστω
μια κίνηση
να δεχτώ
τον συμβιβασμό
η μουσική
καλά
βαστάει
κι από μέρα
σε μέρα,
κάπου
μακρυά
ένα λιμάνι,
που δεν περιμένει
κανένα πια
για να ταξιδέψει.


Βασίλης Παχουνδάκης~
*photo: Ren Hang_Untitled^2013-14

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ανάλαφρη ψυχή

Παγκόσμια Ποίηση & Πεζογραφία
21 ώρ. ·


» Έσκυψα στην ψυχή μου με μουντό ουρανό κι άρωμα
το απόβραδο στα σοκάκια της γειτονιάς
τη στιγμή που η βροχή έγλειφε το πεζοδρόμιο,
σα νυχτερίδα που λούστηκε στο ημίφως.
Τώρα ανοίγω το βήμα μου στην καθημερινότητα
περιδιαβαίνω τη θύμηση στην άλλη διάσταση περνώ,
τη διάσταση που αναθαρρεί.
Το υπέρτατο ον
που ακολουθεί την πορεία των γεγονότων
άηχο, χωρίς παρισταμένους.
Μοναχικός καβαλάρης αμφιταλαντευόμενος
στις γωνιές της νύχτας
και στην ηλιαχτίδα που χαράζει.
Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος
Φτώχεια, εγκατάλειψη, ορφάνια,
αναγέννηση, ψυχική ομορφιά.
Κι η ποίηση ακουμπά τον ουρανό
με γήινα πόδια.
Aμφιταλαντεύεται στη νύχτα που φεύγει
και στο χάραμα που ορθώνεται.
Αναγαλλιάστε φωνές του ωραίου
χάνομαι ανάμεσα στη θύμηση αποκομμένη
απ ΄τα χνάρια της λησμονιάς.
Έσκυψα στην ψυχή μου με μουντό ουρανό κι άρωμα… »


»Ανάλαφρη ψυχή» – Ο Αχιλλέας Φιστουρής γεννήθηκε το 1958 στην Καλλιμασιά της Χίου. Σπούδασε παιδαγωγικά στην Π.Α.Μ. , στο Π.Τ.Δ.Ε. Αθηνών και δίδαξε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Ορίζει την ποίηση στη ζωή του, με τον ίδιο τρόπο που ανταμώνει τη θάλασσα του, όπως απλόχερα του χαρίζεται κάθε πρωί από το ανοιχτό του παράθυρο. Ως τον μόνο ελεύθερο ορίζοντα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδεύουν, να ονειρεύονται και να ελπίζουν άφοβα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γένι και κοντινό πλάνο
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Είναι

Είναι
Η φωνή κόπηκε
Ήταν δικός μου
Είναι
Η σιγή του κόσμου
Στα βλέφαρα του
Είναι
Η ασπίδα μου στον πόνο
Μέσα μου
Είναι
Η λέξη που πασχίζει
Η μητέρα του
Είναι
Το χρώμα που αγαπώ
Το μαύρο
Το δοχείο μου άδειο
Είναι
Μετά από τόση
διαστροφή και βία.
(για τον Φλόιντ που έχασε τη ζωή του άδικα)
Δήμητρα Σκανδάλη
φωτογραφία~
«Eyes and Eggs» 1983
Jean-Michel Basquiat

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

108

108
Ώρες πολλές τα λέμε με τη νύχτα
γύρω απ’ της εξομολόγησης την τάβλα καθισμένοι.
Τις μοναξιές μας αραδιάζουμε κι ακούμε
τα καρδιοχτύπια που αστράφτουν ξαφνικά
όταν αυτή θέλει να κοιμηθεί μέσα στα μπράτσα της
κι εγώ ξύπνιος να μείνω για ν΄ ακούσω
τι λεν τα όνειρα κρυφά πίσω από την πλάτη μου.
Ταξίδι συνωμοτικό σ΄ απόμερο δωμάτιο.
Αποκαλύψεις που δεν θα ‘πρεπε να λέμε.
Μα αν δεν έχεις από κάπου να πιαστείς
τσιμπολογάς τα μυστικά σου χωρίς τύψεις
σ΄ ένα παλιό σανίδι μ΄ όποιον να ‘ναι.
Αντώνης Λάρδας~
*photo: Τάκης Τλούπας_Γεώργιος μοναχός ο Σέρβος
^1969