Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Εωθινό

Εωθινό
I.
Στο κρα του
έβαλε ξερή φρασκομηλιά
μια πρέζα
ο κόρακας
Ο αλαφιάτης έκοψε στα δυο
τα σκουριασμένα χώματα
Ο ήλιος
έριξε το ρόδι του να σκάσει
σ’ όλα τα χρώματα της ηρεμίας μετά το χαλασμό,
πάνω στο μαστήχι
π’ απόμεινε κατάπληκτο
να αιωρείται
ενωμένο με μια τρίχ’ απ’ το σκίνο,
κάποιου περαστικού εχτές προβάτου.
Σφύριξε ασίκικα
ν’ ανοίξει το παράθυρο με τους βασιλικούς
κι’ όρμηξε να προφτάσει τους κρόκους στον αέρα
που πέφταν απ’ τ’ αφηρημένα σύννεφα
ο σκορδαλός.
II.
Αυτή την ώρα που ξυπνούσ’ η πλάση
των ποιητών
μια καμπάνα φώλιαζε στ΄ αφτιά του
κι’ αγρυπνούσε όρθρους
που ‘χαν γραμμένη στο μέτωπο τη μοίρα
του πνιγμένου,
σ’ ένα «δι ευχών».
Τούτη την ώρα
έψαχνε νάβρει χορτάρι καθαρό.
-Του χάλασαν ξανά οι σκίνοι
το παλίμψηστο στις ράχες των δαχτύλων
και του σώθηκε το σάλιο στη γλώσσα.
Ύστερα σιχάθηκε το αίμα
-τόσο αίμα κάθε μέρα
να αλλάζει τη γεύση του.
Μια τέτοιαν ώρα
έσερνε στο χορό της η ομίχλη τη μέρα
με τρυπημένο
από τη θλίψη των κυπαρισσιών μαντήλι.
Βιαζότανε πολύ,
κι αργούσανε ακόμα τα τζιτζίκια
να δοκιμάσουν τα δοξάρια τους,
ξενυχτισμένα.
III.
Μα ήταν ώρα στην ήβη του αυτός
να σκέφτεται
όσους αντέχουνε, ακόμα και να στιχουργήσουν
-λέει-
με τόσο κρομμύδι στο χνώτο τους
τόσους σκίνους που κέντησαν σήμερα
τόσους σκίνους ακέντητους μπροστά τους
και τόσο
-Θεέ μου πόσο-
μαστήχι μαζεμένο γύρο τους
να κολλά τα φτερά
πριν οι αιρετικοί αγέρηδες προφτάσουν
να στεγνώσουν την υγρασία που τα σιδέρωνε
αιώνες
κι αιώνες
στο κουκούλι της μοίρας τους;
Μα ήταν ώρα;
IV.
Ασκός
γεμάτος κούραση
αχώνευτη
να σκάσει
να κατηφορίσει κι’ αυτή,
έπαιρν’ απόφαση τη μέρα
και τράβηξε
Νικηταράς
φαντάστηκε μ’ ορμή
το κεντητήρι από την τσέπη,
υποταγμένος σ’ αυτό που βρέθηκε
όπως εχτές
έτσι σαν αύριο
καθώς σαν πάντα.-
{ Γ. Μ. Ζησιμόπουλος }
| artwork:
Krishna and Radha in the Forest ~ Royal Arts of Jodhpur
_Folio 17 from the Bhagvata Purana ^1775 |

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Ι
Παλιές φωτογραφίες σε ξύλινο ράφι,
ασπρόμαυρες και ξεφτισμένες στο χρόνο. Οι σκιές
στο σαλόνι σαν κυνηγημένες φωνές,
που σβήνουν στον άνεμο. Αλαφρό αεράκι
στο τέλειωμα του θέρους όταν μικραίνει το φως.
Ασπρόμαυρες και ξεφτισμένες , νοιάζεται κανείς
όσο πιο πολλές απ’ αυτές. Η στιγμή στο χρόνο
οριοθετείται, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία,
ψυχρή, ξύλινο κάδρο , σαρακοφαγωμένο και οβάλ,
τονίζοντας μόνο τα πρόσωπα μέσα της.
ΙΙ
Ακόμα κι αν φανταστούμε ότι αυτή η άκαιρη στιγμή
αποτύπωνε σκηνή χρόνου, νεκρή συναισθημάτων,
απόντος του alter ego.
Το ωραιοποιούσε σ’ ένα περιβάλλον αγνότητας,
αμόλυντου χρόνου, μοναδικά ανέπαφου.
Κάποιος θα επιθυμούσε ακόμη πιότερα, θα χρειαζόταν
περισσότερα από έναν κόσμο λευκών και μαύρων
μνημών.
ΙΙΙ
Έχει όμως η σκέψη στωικότητα,
ώστε κάποιος να υπομένει, να καρτερεί
επιστροφή στην πρώτη συνύπαρξη.
Το ημιτελές είναι η παρακαταθήκη μας.
Επισήμανση, που κρύβει την προσμονή,
Αφού το ημιτελές τόσο μας εξάπτει,
ελλοχεύει στις μισοτελειωμένες σκέψεις
και στους εκρηκτικούς θορύβους.
Αχιλλέας Φιστουρής
πηγή εικόνας: http://www.pixael.com/en/pictures

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, σώμα νερού, φύση και σύννεφο
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΦΩΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ

ΦΩΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ


Όλα ξυπνούν στο λευκό του κύματος
δροσοσταλίδες αρμύρας διάχυτες


Χαρούμενες φωνές στροβιλίζονται
αντικατοπτρισμός ψυχής


Τα κύματα σβήνουν στο ξάνθισμα της ακτής
αγέρωχη ορθώνεται η μελωδία της αύρας


Στο φρύδι του κύματος
λίκνισμα χορού πρωτόβαλτου


Στο βάθος του ορίζοντα η ζωή αποτραβιέται
σε χρώματα ματωμένου δειλινού


Στ’ αυτιά μας ηχεί παιχνίδισμα δελφινιού
και το ψιθύρισμα του μπάτη


Η θάλασσα διαφεντεύει το ταξίδι της
αναθαρρεί στα σημάδια των καιρών


Αχιλλέας Φιστουρής


«ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ» Λεύκωμα Συλλογικής Γραφής, (αφιέρωμα στο καλοκαίρι) περιοδικό ΥΔΡΑΝΗ

Φωτογραφία: Αχιλλέας Φιστουρής ( Αγία φωτεινή )

Μπορεί να είναι εικόνα ωκεανός και φύση
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Η Μνήμη της Ποίησης

Η Μνήμη της Ποίησης


Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο.
Τα κύματα που σου γνέφουν,
το άγνωστο που καραδοκεί.
Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους.


Καθώς σε αφήνουν όλα,
απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν.
Οι μνήμες του παρελθόντος
άφωνες σε συνοδεύουν.


Αυτό που έφυγε
δεν έχει λησμονηθεί.
Ποίηση που συνοδεύει,
αυτούς που δεν πρόλαβαν
της ζωής το ύστερο ταξίδι.


Όλα στη σκέψη μου
ανάκατα δοσμένα.
Μια χούφτα αρμύρας,
ξεπλυμένα όνειρα.
Αυτό δε μοιάζει με πρώιμο σκίρτημα,
δεν είναι σώμα ποίησης.


Καθώς ο χρόνος διαβαίνει
τα πρόσωπα σβήνονται,
Οι σκιές προχωρούν
Το ταξίδι συνεχίζεται.


{ Αχιλλέας Φιστουρής }
*painting:
The Old Guitarist _Pablo Picasso ^1903-4

Μπορεί να είναι εικαστικό κιθάρα
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Απορία

Απορία


Θύμωσε πάλι το φεγγάρι.
Μιά νύχτα αν τ΄ αφήσω μοναχό
απαγορεύει στα φιλιά του να μ΄ αγγίξουν
κρύβει στην πλάτη του την έμπνευση
χώνει στις τσέπες του τους στίχους
και μου πετάει κάτι αχτίνες βλοσυρές.
Ιδιαίτερα όταν χρειάζομαι το φως του
κρυφά για να ανασύρω θησαυρούς
απ’ το πηγάδι με το αίμα της αλήθειας.
Μ΄ αφήνει άοπλο να τριγυρνώ
μαύρα μεσάνυχτα σε σκοτεινό δωμάτιο
κάτω από ραψωδίες θλιβερές
που κρέμονται σαν νυχτερίδες στο ταβάνι
να απορώ αβοήθητος
για ποιά ζωή ποιό θάνατο
θα πρέπει να υψώσω τρόπαιο
να έρχονται συνάνθρωποι να καταθέτουν στέφανους
να απαγγέλουν επιγράμματα σοφά
γραμμένα απ’ τους σεισμούς της ιστορίας.


{ Αντώνης Λάρδας }
*painting:
The Sleeping Gypsy _Henri Rousseau ^1897

Μπορεί να είναι εικαστικό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Σινιάλα

Σινιάλα


Σε κορμί που ερειπώνει
θυμάται ο νους
βιορέτες
αμυγδαλιές ν’ ανθούν
λαλάδες
ανεμώνες
σπαρτά βουνοχώραφου
μαγεύεται
με ποιητών σινιάλα επίμονα
*
Με Αρχαία Σημάδια ~
Ζωφόρου γλυπτά
ιππείς μεγαλόπρεποι
σταματημένοι
*
Πηλός γήινος
τις Ταναγραίες κόρες
αθανατίζει
*
Στον χρόνο στέκουν
ρωμαϊκές αψίδες
ματαιόδοξες
*
Επιθυμίες
Ο Ηρακλής μάχεται
Ύδρα Λερναία
*
Ναοί ερείπια
κάτω απ’ τον ουρανό
θεοί κοιμούνται
*
Των θεών όρη
κοιλάδες βασιλέων
νεκρών κοιλάδες
*
Τυφλός Όμηρος
με άλλων αισθήσεων
είδε τα μάτια
*
Στη φαντασία
φωτισμένο το κάστρο
με τους μύθους του
*
Σιωπηλές κόρες
λαξεμένα τα μάτια
χωρίς ίριδες
*
Γίνεται φράγμα
στ’ Αχέροντα ποτάμι
φυγή πορθμέα


{ Άγγελος Ερατεινός }
^Choreography:
Jin Wook Lee
^Cover\Composer:
Sand _Nathan Lanier

[GNI Dance Company] Sand - Nathan Lanier Choreography. JIN

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Σκατοσάκουλα

Σκατοσάκουλα


Σκατοσάκουλα είμαστε οι άνθρωποι, αυτοκινούμενα σκατοσάκουλα.
Κι ας παρφουμαριζόμαστε διαρκώς να μοιάζουμε με λουλούδια, η βρώμα ξεγλιστρά να υπενθυμίσει τη βρωμιά μας.
Αφήνουμε αθόρυβα να αναδυθεί ο πραγματικός αέρας που
φουσκώνει τ΄ άντερα μας και μας κάνει τόσο να ντρεπόμαστε.
Η λεκάνη της τουαλέτας είναι ο πιο βολικός μας θρόνος.
Ένα κρυμμένο νάιλον μασούρι με κουραδάκια που πίνει καφέ, που συζητά, που περπατά και φιλιέται.
Αυτό είμαστε και αυτό που φέρουμε μας χαρακτηρίζει.
Κι ας θέλουμε να φαινόμαστε όμορφοι και λαχταριστοί, είμαστε μια δαγκωματιά από σκατά στα δόντια του θανάτου.
Μονάχα κάτι πρωινά που ξύπνησα δίπλα σε τέτοιο σκατοσάκουλο, όσο κι αν το οσμίστηκα, αυτή η μυρωδιά του δέρματος του μου γέμισε τα ρουθούνια με άχνη ζάχαρη
ζεστή και καραμέλα.
{ Μαρουκλιώ Ζαννίκου }
^painting:
Untitled _Mark Rothko *1950-2

Μπορεί να είναι εικαστικό φαγητό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Αναμνήσεις – Μπότζι

Αναμνήσεις


Με κυνηγούν οι αναμνήσεις να με φάνε.
Και να ‘ταν όλες συναρπαστικές
να πεις θα φύγω ευτυχισμένος.
Μα είναι σμάρι οι ασήμαντες που λες
πώς διάολο πρωταγωνίστησα μαζί τους.
*
Μπότζι
Μου λείπει ένα σταθερό
σημείο της πορείας.
Είναι ολοφάνερο αυτό το ξέρουν όλοι.
Με βλέπουν διαρκώς να περιφέρομαι
στο μέλλον στο παρόν στο παρελθόν
κρατώντας στο ένα χέρι φαντασιώσεις
και στο άλλο χέρι το χαλκά του πεπρωμένου.


{ 2 ολιγόστιχα _Αντώνης Λάρδας }
^painting:
«The Snake Charmer» _Henri Rousseau *1907

Μπορεί να είναι εικόνα φαγητό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Ημερολόγιο

Ημερολόγιο


Φεύγει ο χρόνος σημαίνει αλλάζουν οι καιροί


Το αγόρι που αγάπησα για πάντα’ βρήκε ταίρι
Και οι λίστες των ανέργων πολλαίνουν


Τα γεγονότα δια σχίζουν την καθημερινότητα
Τα μικρά, τα δικά μας
Τα μεγάλα, όλων των ανθρώπων


Βαραίνουν στο λαιμό μου οι πληγές όλου του κόσμου
Δε φταίω για τίποτα μα φταίω για όλα


Βρίσκει χίλιους τρόπους η σκουριά να οξυδώσει το σίδερο
Από την κορυφή μέχρι την τελευταία τάξη


Ξεχνάω από που έρχομαι σημαίνει υποτάσσομαι
Ξεχνάω τα γεγονότα σημαίνει χάνομαι


Τυφλώνομαι από έναν αλλόκοτο πολιτισμό που ξεπροβάλλει
Κρατώντας μία τερατώδη απαστράπτουσα τεχνολογία
Αγαπάει μόνο τον εαυτό του


Δεν καταναλώνω
Τώρα ήρθε ο καιρός του θέρους
Βία, μίσος, ακινητοποίηση έως πνιγμού, πόλεμος, σεισμοί
Τώρα ήρθε ο καιρός του θέρους


Θα έρθουν μέρες που θα περιπλανιώμαστε στους κήπους
Θα κάνουμε συντροφιά στα μεγάλα δέντρα
Ο ήλιος θα μπαίνει από τα ξέφωτα
Το χορτάρι θα φωτίζεται
Το νερό θα αντανακλά τον ουρανό


Τα ηλιοτρόπια θα στολίζουν όλη την ανθρωπότητα
Τα λουλούδια προτείνουν τέτοιους κόσμους


Έχω πίστη.


{ Μαρία Άννα Τσούχλη, 30.12.20 }
*photo:
West Java-Indonesia_ Iqbal Kusumadirezza ^2020

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και στέκεται
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Η Μνήμη της Ποίησης

Η Μνήμη της Ποίησης


Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο.
Τα κύματα που σου γνέφουν,
το άγνωστο που καραδοκεί.
Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους.


Καθώς σε αφήνουν όλα,
απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν.
Οι μνήμες του παρελθόντος
άφωνες σε συνοδεύουν.


Αυτό που έφυγε
δεν έχει λησμονηθεί.
Ποίηση που συνοδεύει,
αυτούς που δεν πρόλαβαν
της ζωής το ύστερο ταξίδι.


Όλα στη σκέψη μου
ανάκατα δοσμένα.
Μια χούφτα αρμύρας,
ξεπλυμένα όνειρα.
Αυτό δε μοιάζει με πρώιμο σκίρτημα,
δεν είναι σώμα ποίησης.


Καθώς ο χρόνος διαβαίνει
τα πρόσωπα σβήνονται,
Οι σκιές προχωρούν
Το ταξίδι συνεχίζεται.


{ Αχιλλέας Φιστουρής }
*painting:
The Old Guitarist _Pablo Picasso ^1903-4

Μπορεί να είναι εικαστικό κιθάρα