Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Πυργοδέσποινα

Πυργοδέσποινα


Ο πύργος
η μεζονέτα της
η συλλογή των παιχνιδιών της
θέα ο κάμπος
οι ελιές
η καλλιεργημένη αλόη
φύλακας ο συναγερμός
παχύ σκυλί ο “Ρόνι”
στην άκρη του ορίζοντα
ο οίκος ευγηρίας.
[Άγγελος Ερατεινός]
*photo: The Soul’s Prison House_Evelyn de Morgan
{1880-1888^Pre-Raphaelite Brotherhood}

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, εσωτερικός χώρος
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Ένα χαϊκού

Ένα χαϊκού
Πέταλο τύχης
Περασμένο στα κλειδιά
Τα ξεχασμένα.
[Α.Φ._Χίος]
*photo: Summer_Edmund Dulac^19th Cent.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

μεγάλωνα τεθλασμένη

μεγάλωνα τεθλασμένη
έπρεπε να είμαι έξυπνη
έπρεπε να είμαι όμορφη
έπρεπε να είμαι αξιοπρεπής
έπρεπε να είμαι εργατική
έπρεπε να δίνω
έπρεπε να είμαι χρήσιμη
έπρεπε να προσπαθώ
έπρεπε να νιώθω σίγουρη
έπρεπε να σιωπώ
για όσα βράζανε
και μεγάλωνα
έπρεπε ωστόσο να διαδηλώνω
έπρεπε να διεκδικώ
έπρεπε να φταίω
δεν ήταν απαραίτητο να είμαι χαρούμενη
δεν ήταν συνετό να είμαι ξεκούραστη
δεν ήταν σώφρον να είμαι χαλαρή
δεν ήταν σωστό να είμαι αφηρημένη
δεν ήταν δυνατό να είμαι ζωντανή
κι ύστερα
λίγο πριν γίνω ισοηλεκτρική γραμμή άρχισα να μικραίνω
μέχρι που χώρεσα στο μαύρο
των ματιών σου
κι έχασα ό,τι είχα
-αλλά αυτό ήταν το λιγότερο-
έχασα ό,τι νόμιζα ό,τι είχα
κι ύστερα
άρχισα να μεγαλώνω πάλι
αλλά αυτή τη φορά
να γερνάω κιόλας.


[Αργυρώ Αξιώτη_Ιούνιος 2020]
*photo: Ronghui Chen_Freezing Land^2018

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κάθεται και εσωτερικός χώρος
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Με μια ανάσα

Με μια ανάσα


Με μια ανάσα·
με μια κοφτή ανάσα
θ’ αναπνεύσω θάλασσα,
ήλιο κι ουρανό.
Με μια ανάσα·
με μια κοφτή ανάσα
θ’ αναπνεύσω εδώ,
αυτόν τον μήνα -τον Αύγουστο.


[Θωμάδη Μαρία]
*photo: Τοπίο^Κωνσταντίνος Παρθένης

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

2 ποιήματα


Είναι ο έρωτας
εκείνος που φωτίζει τη ζωή.
Όλοι οι υπόλοιποι θεοί
σαν βοηθητικοί χαμάληδες
κυκλοφορούν ξοπίσω του
στους ώμους φορτωμένοι
μια μοναξιά απόμακρη κι απρόσιτη
μ΄ ένα ουδέτερο ημίφως
δίχως καμιά πρωτότυπη απάντηση
στην κλασσική ερώτηση
«πόσο πολύ με αγαπάς;».


Τα επαρχιώτικα όνειρα
κουράζονται εύκολα και παρατάνε τον αγώνα
Γεμάτες χώμα φθόνου οι γαλότσες τους
βυθίζονται σαν τροχοφόρα υπέρβαρα
στην άμμο των φαρμακερών ψιθύρων.
Κρύβουν την πίκρα τους και την οργή
στο πίσω μέρος της ψυχής
σηκώνουν το ένα χέρι τους ψηλά
κι ενημερώνουν τους κριτές ότι εγκαταλείπουν.


[Αντώνης Λάρδας_Από τη συλλογή ‘Ρανίδες Χρόνου’]
*photo: Study Of Jane Morris for ‘Mnemosyne’
_Dante Gabriel Rossetti^1876

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Ο χρόνος κράτησε την ανάσα του ή Koyaanisqatsi vs το μετέωρο βήμα του πελαργού

Ο χρόνος κράτησε την ανάσα του
ή
Koyaanisqatsi vs το μετέωρο βήμα του πελαργού
Βήμα και ανάσα
Τα τακούνια μετρούν το χρόνο
αδιαφορώντας για τους νόμους της φύσης,
Κόκκινο εν εξελίξει χάνεται στη νύχτα
κόκκινο βασιλιάς στην ακμή του
οι κόρες των ματιών διαστέλλονται
κι από μέσα η Σαλώμη
πετάει τους χιτώνες της
εν αναμονή του πάθους
με προσπέρασε
ρυθμός ¾ σα σκυλί που κουτσαίνει
clochard στα σοκάκια σφυρίζοντας
σαν λεύτερος πολίτης και ο μόνος
στα λιόλουστα πρωινά χασμουριέται.
Σκυλίσια ζωή! Περπατάει και βγάζει
τη γλώσσα της στους καφέδες
που νόημα δεν έχουν
χαμόγελο κι ανάσα, παύση.
Ταχύτητα φωτός ..κίτρινο τετράγωγο ανοίγει
κι όλος ο κόσμος μια σκηνή
καραγκιόζης και θέατρο Νοh
ανταλλάσσουν φιλιά
κι ο έρωτας σέρνεται σε κοιλάδες
σπηλιές με νοήματα
Σιωπή κι όμως ακούγεται
Ανάσες κοφτές και γέλια πνιγμένα στον ύπνο τους.
Παιχνίδι αρχέγονο και θέατρο ατέρμονης χρήσης.
Αυτά τα παράθυρα τη νύχτα!
Ο χρόνος μετρά σε τσιγάρα
Σήματα καπνού, τενεκεδάκια
δεμένα σε λιμουζίνα του’60
Μυρίζει απαγορεύεται κι υπέρβαση
Θεός και θάνατος σεργιάνι
στο μουστάκι του φαντάρου.
Ασθμαίνοντας
Η εφηβεία προσπερνάει σκορπώντας
γέλια και ροζ χνούδια στον αέρα
Ποιός είπε πως ο θάνατος υπάρχει
Πως υπάρχουνε ρολόγια που μετρούν;
Χα!Η ζωή καβαλάει άσπρο άλογο
Και παίζει με καμτσίκι τον αέρα!
Του κόσμου όλα τα θαύματα υποκλίνονται.
[Ανατολή Βροχαρίδου]
*photo: The Apparition [Head of St. John the Baptist]
_Gustave Moreau^1876/1877

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, εσωτερικός χώρος
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Το μπόι της ύπαρξης μου

Το μπόι της ύπαρξής μου


Με πήρε χρόνια πολλά να το νιώσω,
σχεδόν μισόν αιώνα ζωής.
Μα τώρα πια, κάθε πρωί που ξυπνάω,
βγαίνω στο χωράφι, ανασαίνω αργά
και εισπνέω τις ευωδιές των φυτών, αφουγκράζομαι τους ήχους των ζουδιών
και των πετεινών τ’ ουρανού και σκέφτομαι
ότι είμαι μοναχά μια αναπνοή,
που βρίσκει κάθε νύχτα καταφύγιο
σ’ ένα μικρό καλύβι, χωμένο ανάμεσα στα δέντρα ενός μικρού αγρού,
καταμεσίς μίας μικρής κοιλάδας,
έξω από ένα μικρό χωριό,
στην άκρη ενός μικρού νησιού της υδρογείου, τίποτα παραπάνω.
Ένα πουλάκι δηλαδή στη φωλιά του.
Με πήρε χρόνια πολλά να το νιώσω
-δεν μπορούσε μάλλον να γίνει αλλιώς-
το παράδοξο τούτο της φύσης,
πώς όσο σου δίνει ζωή, όσο σε μεγαλώνει,
τόσο σε ταπεινώνει ταυτόχρονα.
Με πήρε πολλά χρόνια επίσης
-είκοσι ακριβώς από τότε που άκουσα πρώτη φορά μου τον ποιητή-
να έρθω επιτέλους στο μπόι της ύπαρξής μου,
να γίνω κι εγώ το μικρότερο αδερφάκι
των πουλιών και να ζω μαζί με τα δέντρα,
τα πιο σοφά και δοτικά πλάσματα του σύμπαντος κόσμου.
Τώρα πια, σαν πουλάκι που είμαι,
μόνο τα δέντρα μού δίνουν ζωή
και μόνο αυτά μου μετρούν τη ροή της.
Από τους πρώτους ψυχρούς φθινοπωρινούς αέρηδες που τα γδύνουν και ρίχνουν τα κιτρινωπά φύλλα τους ένα – ένα στο χώμα,
από τότε που το τοπίο τριγύρω ψυχραίνει και αδειάζει και απομένουν μονάχα ανάριες κλαδούρες σκελετωμένες ολόγυρα και φανερώνονται οι φωλιές των πουλιών στις μασκάλες τους, μέχρι τη μέρα εκείνη της επόμενης άνοιξης, παραμονές κάθε Πάσχα συνήθως, που ξυπνούνε, σαν να παίρνουνε μέρος στη μόνη ειρηνική έκρηξη,
όλα μαζί απ’ τον χειμέριο ύπνο τους
και σηκώνω ανυποψίαστος το κεφάλι μου
ένα απόγευμα προς τον ουρανό και αντικρίζω στο φως το ιλαρόν άξαφνα το θερίο,
τον δρυ από πάνω μου ντυμένον και φουντωτό, ολοπράσινο, να στέκει εκεί σοβαρός – σοβαρός, τόσων χρονών ύπαρξη και να υπομένει στωικά τα φτερωτά μου αδέρφια, που έρχονται ξανά μανά με λαχτάρα, να χτίσουνε τις καινούριες φωλιές τους απάνω στις φυλλωσιές
και να πάνε τη ζωή μας γενιά τη γενιά παρακάτω.
Γιάννης Μακριδάκης
Photo_ Autumn sun and trees,1912
Egon Schiele

Η εικόνα ίσως περιέχει: φαγητό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Τρία χαϊκού για το φθινόπωρο

Αχιλλέας Φιστουρής | Τρία χαϊκού για το φθινόπωρο
Υγρό σύννεφο
διαγράφω πορείες,
στη θύμησή σου.

Να με λυτρώνεις
φθινοπωρινή αύρα,
άπονη νιότη.

Μες στα βότσαλα
γλίστρησε το όνειρο
πρωινής βροχής.

Ο Αχιλλέας Φιστουρής είναι δάσκαλος και ποιητής.

BOOKSITTING ιστότοπος για τα βιβλία, τις τέχνες και τις ιδέες

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Ξελευτερία

Ξελευτερία


Άκου τώρα τι φαντάστηκα
στη μέση να ‘μαι
και γύρω γύρω οι φίλοι
ασφαλής και χαρούμενος
17 ξανά, όλη η ζωή μπροστά
να μην σε μέλλει
να ‘ναι το μηχανάκι απέξω
στη μέση παρατώ το φαγητό
και τρέχω χορτασμένος
-μπουφάν να βάλεις έχει ψύχρα-
κι όταν το βράδυ αργά γυρνώ
εκεί το πιάτο σκεπασμένο περιμένει
σ’ εκείνα τα τραπεζάκια τα στρογγυλά
γλυκιά να ‘ναι η βραδιά
μα πιο γλυκά τα πρόσωπα στου φεγγαριού το φως
τίποτα ιδιαίτερο δε λέμε
στην υγειά μας τα ποτήρια
στον τοίχο έχω ακουμπήσει την καρέκλα
απόγευμα καλοκαιριού στη γειτονιά
κρυφτό να παίζουμε ένα τσούρμο
τελευταίος να ‘χω μείνει κι εσύ μαζί
και σε κρυψώνα κατάλληλη και μοναχοί
φιλί να δίνουμε στα χείλη
φτου ξελευτερία, σας γελάσαμε!
[Μιχάλης Μελαχροινούδης]
*photo: From Here to Eternity^1953

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Το φουλάρι

Δεν βρίσκω το φουλάρι που σου άρεσε
κόκκινο ήτανε θυμάσαι..
Πέρασαν χρόνια δεν ξαναματώσαμε
στους δρόμους για το δίκηο.
Θα το ΄χει κάπου παραχώσει φαίνεται
η βλάστηση της ταξικής ειρήνης.
Τώρα τ’ ακούω καθαρά.
Έρχεται η ώρα πάλι.
Έτοιμοι είμαστε με δόντια ετοιμόρροπα
να σηκωθούμε απ΄ την νιρβάνα να δαγκώσουμε
αλλά μου λείπει εκείνο το φουλάρι.~
[Αντώνης Λάρδας]
*photo: Kuzma Petrov-Vodkin_Fantasy^1925.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, βουνό και υπαίθριες δραστηριότητες