Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Με κατοικεί η θάλασσα ~

Με κατοικεί η θάλασσα
της κερασιάς το άνθισμα
του πρώτου κλάματος η βία
του πρωινού το σκίρτημα
το άνοιγμα μιας πόρτας βαριάς
το σημείο εκκίνησης μιας γραμμής τεθλασμένης

Με κατοικεί η θάλασσα
η άβυσσος η ίδια
τέρατα με τρία κεφάλια
αδηφάγα στόματα
υπόκωφα ουρλιαχτά
στοιβαγμένα κρανία

η πρώτη φορά που σ’αντίκρυσα
του ανείπωτου το άπειρο

Με κατοικεί η θάλασσα
το τέλος κι η αρχή
οι σταθμοί
οι παύσεις
ανακατεύονται με τα κύματα
αλλού τα μέλη μου
αλλού τα λόγια μου

Να αναπνέεις απ’ τη μύτη
Αν πιεις νερό να μην τρομάξεις
Αν κουραστείς να κολυμπάς σταμάτα
Να αφεθείς στην επιφάνεια
ξέρει καλά αυτή
και θα σε πάει.

Αξιώτη Αργυρώ

*photo: Patrick von Kalckreuth_The north sea
_1898-1970^

Η εικόνα ίσως περιέχει: νερό, ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Έλα

Θα αγναντέψουμε τη θάλασσα
Και τις ιστορίες του Θεού
Τις ιστορίες από τον μεθοδικό παφλασμό των κυμάτων
Που σπάνε στη στεριά
Και τον ήλιο
Που δίνει φως στην ψυχή
Δώρο πολύτιμο η αναπνοή του έσω κόσμου
Ευλογημένος, όποιος μπορεί να αναπνέει τον μέσα του κόσμο
Και να βλέπει τη θάλασσα και τον ήλιο να τον αποτελούν
Είμαστε από γη κι ουρανό
Θεού πρώτα και μετά ανθρώπων.

Μαρία Κλειδά

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, νερό, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΑΝΑΣΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Προπέτασμα θλίψης δύσμοιρο
χαμένου φωτός,
κομήτες και διάττοντες σχίζουν τον αιθέρα.

Στις απόμερες γωνιές των δρόμων
ξεχύνονται τα ξωτικά ανυπόμονα,
καθώς τα δέντρα φυλλορροούν.

Τότε χαϊδεύουμε το είναι μας
με άρωμα λουλουδιών μεθυστικό,
καθώς αχνοφέγγουν οι ανατολές
με αντικατοπτρισμούς ονείρων.

Τότε το έναυσμα δίνεται.
Το ταξίδι της αναζήτησης ξεκινά.
Η χαρμολύπη ανταριάζει στο πρώτο φως,
στις πτυχές των κυμάτων

Αναπάντεχα το σκίρτημα της καρδιάς
που αναθαρρεί σε κοινούς τόπους,
θυμάται να ζήσει…

Αχιλλέας Φιστουρής

*photo: Peter Nottrott_Sail away^2017

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Εισπνοή~

1.
Σκιές της λευκής μέρας
κόντρα στα μάτια μου. Δεν βλέπω
Τίποτα εκτός απ’ το λευκό
Ο χρόνος λευκός, η ψυχή
ελεύθερη απ’ την ταραχή και τον χρόνο.

Λευκότητα των νεκρών νερών.
Ώρα λευκή, τυφλότητα των ανοικτών ματιών.
Μνήμη, τρίψε τον πυρόλιθό σου, άναψε,
ενάντια στον χρόνο και την αμνησία του
Μνήμη, φλόγα κολυμβήτρια.

2.
Λεύτερος απ’ το σώμα, λεύτερος απ’ την ταραχή, επιστρέφω στην ταραχή, επιστρέφω στην μνήμη του σώματος σου.
Επιστρέφω.
Και μες τη μνήμη μου καίει το σώμα σου,
μέσα στο σώμα σου καίει η μνήμη μου.

Σώμα ενός Θεού που ήταν σώμα κεκαυμένο
Θεός που ήταν σώμα και ήταν σώμα θεωμένο
που σήμερα μένει μονάχα η μνήμη
Ενός σώματος λευτερωμένου από άλλο σώμα:
Το σώμα σου είναι η μνήμη των κοκκάλων μου.

3.
Σκιά του ήλιου σκοτείνιασμα που θερίζεις
Τύφλωσε τις πηγές μου τις εξαντλημένες
Λύσε τον κόμπο δρέψε την ταραχή
Σβήσε την αποθαρρυμένη μνήμη

Αλλά η μνήμη ακρωτηριασμένη κολυμπά
Από τις μήτρες του δικού της τίποτα
Ως τις πηγές της γέννησής της
Κολυμπά ενάντια στο ρεύμα και την εντολή

Κολυμπά ενάντια στο τίποτα
Πάθος του νερού
Γλώσσα της φωτιάς φωσφορίζουσα στο νερό
Λόγος της πεντηκοστής δίχως λόγο

Αίσθηση δίχως αίσθηση ούτε σκέψη
Νομίζοντας πως η μνήμη μεταμορφώνεται
Αυτό που μένει είναι μια δέσμη σπινθήρες.

*

Aspiración~

1.
Sombras del día blanco
Contra mis ojos. Yo no veo
Nada sino lo blanco:
La hora en blanco, el alma
Desatada del ansia y de la hora.

Blancura de aguas muertas,
Hora blanca, ceguera de los ojos abiertos.
Frota tu pedernal, arde, memoria,
Contra la hora y su resaca.
Memoria, llama nadadora.

2.
Desatado del cuerpo, desatado
Del ansia, vuelvo al ansia, vuelvo
A la memoria de tu cuerpo. Vuelvo.
Y arde tu cuerpo en mi memoria,
Arde en tu cuerpo mi memoria.

Cuerpo de un Dios que fue cuerpo abrasado,
Dios que fue cuerpo y fue cuerpo endiosado
Y es hoy tan sólo la memoria
De un cuerpo desatado de otro cuerpo:
Tu cuerpo es la memoria de mis huesos.

3.
Sombra del sol Solombra segadora
Ciega mis manantiales trasojados
El nudo desanuda siega el ansia
Apaga el ánima desanimada.

Mas la memoria desmembrada nada
Desde los nacederos de su nada
Los manantiales de su nacimiento
Nada contra corriente y mandamiento

Nada contra la nada
Ardor del agua
Lengua de fuego fosforece el agua
Pentecostés palabra sin palabras

Sentido sin sentido no pensado
Pensar que transfigura la memoria
El resto es un manojo de centellas.

Octavio Paz~

*photo:Sebastião Salgado^Herd of buffalos_Kafue
_National Park of Zambia^2010
_Genesis

Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο, ουρανός, ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση, κείμενο και νερό

Επιμέλεια  Marianne Tsouchli.

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΣΑΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισε η άνοιξη
τότε η θωριά μου θ΄ αγκαλιάσει
τη θλιμμένη μορφή σας

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισε η θάλασσα
τότε η αύρα μου θα δροσίσει
τις φλογισμένες μορφές σας

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισε ο ουρανός
τότε μια πλειάδα άστρων
θα φωτίσει τη νύχτα σας

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισε η ανατολή
τότε μια ηλιαχτίδα
θα ξυπνήσει την πρώτη θύμηση

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισε το αγριολούλουδο
τότε θ΄ ανοίξουμε τις αισθήσεις μας
ν΄ αγκαλιάσουν γήινες διαδρομές

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισε η ελπίδα
τότε φωνή θα υψωθεί στον αέρα
σε συναυλία μεθυστική

Στα ίδια μέρη θα βρεθούμε
ψιθύρισαν οι ψυχές
τότε από τη θέρμη της προσευχή μας
θα φυτρώσει ολόλευκη ζωή

Αχιλλέας Φιστουρής

Πλησίστιος...: Και Ξημερώνει πάλι Σκέψεις, Paulo Coelho, Ισπανία, Φωτογραφία, Σύννεφα, Εικόνες
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

Απομονωμένος στον πρόσφατο χωροχρόνο
καλυμμένος στην αντάρα της σιωπής
ρίχνεις τη ματιά σου στην ασημαντότητα

Στο μουντό τοπίο που αποπνέει
στη στέγη που χάσκει άφωνη
στο γερμένο παραθυρόφυλλο

Ανοίγεις τα μάτια στη σταγόνα που αιωρείται
στο γυάλινο κεραμίδι της οροφής
Στην τρεμάμενη φλόγα του κηροπήγιου

Ανοίγεις τα μάτια στους αφρούς των κυμάτων
φοράς το χρωματικό πίνακα της ανατολής
Κλείνεις μέσα σου τη μαγεία της στιγμής

Προετοιμασία αποδοχή της καθημερινότητας
συμβιβασμός στο νέο τρόπο ζωής
στο χέρι σου η αφή του απόλυτου κενού

Αχιλλέας Φιστουρής

Ο πίνακας που το συνοδεύει:
Μια άνοιξη (1941)
Έργο των Karl Bodek και Kurt Conrad Low

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

Κεραμοσκεπή τριγωνική
δέντρα με υψωμένα χέρια,
των πιστών τα χέρια
σε καλούν σε προσευχή.

Γερμένη κουρτίνα
ίχνη φωτός στο μισοσκόταδο,
σφύριγμα αγέρα, στο στενό
σιγαλιά απόλυτη απλώνεται.

Στη γέφυρα γυροσκοπική πυξίδα
άυπνη, δείχνει το βορρά
ακτές μαύρες ,αφιλόξενες
χάρτες απλωμένοι, νεκροί.

Ο φάρος που αναβοσβήνει
ταξίδι στη νύχτα, όνειρο άπιαστο
τ’ αστέρια που ξαγρυπνούν,
μάτια σφαλιστά.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακεσ ζωγραφικήσ σουρεαλισμος
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΑΝΤΕΓΚΛΗΣΕΙΣ

ΑΝΤΕΓΚΛΗΣΕΙΣ

Βρεθήκατε σε ήχους μουσικούς
Σε κρυφές σπηλιές μουσών
Γευτήκατε τα σημεία των καιρών
και σε παιδιών χορούς

Διακρίνατε στην καταχνιά την ηλιαχτίδα
Ιερουργήσατε στης ψυχής το βωμό
Αψηφώντας το δύσκολο καιρό
Με μια ανάσα πνοής για ελπίδα

Πορευτήκατε στην αγκαλιά των θρήνων
Στο θολό τοπίο των αναστεναγμών
Ρουφήξατε την ευφορία των στιγμών
και τη μεθυστική γεύση των οίνων

Εντοπίσατε τα πατήματα της ζωής
Των υπογείων διαβάσεων τη χλαλοή
Τη βουβή δύναμη στην κοσμοσυρροή
Τη μοναχική πορεία της ψυχής

Γεμίσατε την ύπαρξή σας με ουσία
Το θλιμμένο ύφος με στοργή
Θρηνήσατε την άδικη στιγμή
και του καιρού την άπληστη μανία

Στον απολογισμό σας σταθείτε
κι άπλετα φωτίστε το γιατί
δώστε στα όνειρα ορμή
το νέο που έρχεται σκεφτείτε

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης ΑΝΤΕΓΚΛΗΣΕΙΣ
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΑΝΟΜΙΕΣ

ΑΝΟΜΙΕΣ

Έχω τη δική μου θεώρηση
των πραγμάτων έκνομα,
σε σφαίρες οριοθετούμενες
μη αποδεκτές από πολλούς.
Σ’ αυτές κοντοστέκομαι κι αναδιατάσσω
το alter ego μου.
Σ ‘ αυτές το αναδημιουργώ
χωρίς φραγμούς και κανόνες.
Σ’ αυτές το εναποθέτω
σε μια ελπίδα
ακαθόριστη, άμορφη,
αδιάλλακτη,
εγώ κι ο εαυτός.
Σ’ αυτές ξαναζώ.

Κάποιες στιγμές , θλιβερές,
χάνεται.
Κι αρχίζει τότε η περισυλλογή,
η άμετρη προσγείωση
στις υπαρκτές και αποδεκτές
σφαίρες
στην πικρή καθημερινότητα.

Και τότε αυτοαναιρούμαι.

Αχιλλέας Φιστουρής

Image result for πίνακες ζωγραφικής ΑΝΟΜΙΕΣ
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ ΚΡΥΦΗ

ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ ΚΡΥΦΗ

Παρόρμηση κρυφή των ανεξήγητων πόθων
λάλημα χωρίς αηδόνι, ψυχορράγημα
πικρή γεύση, κήπος γυμνός άχρωμος
βροχή δίχως σύννεφο, κύμα χωρίς άνεμο.

Αχνόφεγγη ανατολή με άφατο σμίλευμα
παράπονο άστρων, θέαση ακλόνητη
θλίψη στην ψυχή, πνιχτή αγωνία
κραυγή στον ορίζοντα, μεστό πρωινό.

Στάσου απέναντι, καυτή ανάσα σε δροσιά,
μη μ αφήνεις να σβήσω στα άπατα νερά
εκεί που όλα σμίγουν σε αέναο πόνο.

Χάραξε την κρυφή ηλιαχτίδα του νου μου
ανακούφισέ με, απελευθέρωσε το μέσα μου.
Και γίνομαι κρυφή παρόρμηση
και γίνομαι θάλασσα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης παρορμηση κρυφή