Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Απορία

Απορία


Θύμωσε πάλι το φεγγάρι.
Μιά νύχτα αν τ΄ αφήσω μοναχό
απαγορεύει στα φιλιά του να μ΄ αγγίξουν
κρύβει στην πλάτη του την έμπνευση
χώνει στις τσέπες του τους στίχους
και μου πετάει κάτι αχτίνες βλοσυρές.
Ιδιαίτερα όταν χρειάζομαι το φως του
κρυφά για να ανασύρω θησαυρούς
απ’ το πηγάδι με το αίμα της αλήθειας.
Μ΄ αφήνει άοπλο να τριγυρνώ
μαύρα μεσάνυχτα σε σκοτεινό δωμάτιο
κάτω από ραψωδίες θλιβερές
που κρέμονται σαν νυχτερίδες στο ταβάνι
να απορώ αβοήθητος
για ποιά ζωή ποιό θάνατο
θα πρέπει να υψώσω τρόπαιο
να έρχονται συνάνθρωποι να καταθέτουν στέφανους
να απαγγέλουν επιγράμματα σοφά
γραμμένα απ’ τους σεισμούς της ιστορίας.


{ Αντώνης Λάρδας }
*painting:
The Sleeping Gypsy _Henri Rousseau ^1897

Μπορεί να είναι εικαστικό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Σινιάλα

Σινιάλα


Σε κορμί που ερειπώνει
θυμάται ο νους
βιορέτες
αμυγδαλιές ν’ ανθούν
λαλάδες
ανεμώνες
σπαρτά βουνοχώραφου
μαγεύεται
με ποιητών σινιάλα επίμονα
*
Με Αρχαία Σημάδια ~
Ζωφόρου γλυπτά
ιππείς μεγαλόπρεποι
σταματημένοι
*
Πηλός γήινος
τις Ταναγραίες κόρες
αθανατίζει
*
Στον χρόνο στέκουν
ρωμαϊκές αψίδες
ματαιόδοξες
*
Επιθυμίες
Ο Ηρακλής μάχεται
Ύδρα Λερναία
*
Ναοί ερείπια
κάτω απ’ τον ουρανό
θεοί κοιμούνται
*
Των θεών όρη
κοιλάδες βασιλέων
νεκρών κοιλάδες
*
Τυφλός Όμηρος
με άλλων αισθήσεων
είδε τα μάτια
*
Στη φαντασία
φωτισμένο το κάστρο
με τους μύθους του
*
Σιωπηλές κόρες
λαξεμένα τα μάτια
χωρίς ίριδες
*
Γίνεται φράγμα
στ’ Αχέροντα ποτάμι
φυγή πορθμέα


{ Άγγελος Ερατεινός }
^Choreography:
Jin Wook Lee
^Cover\Composer:
Sand _Nathan Lanier

[GNI Dance Company] Sand - Nathan Lanier Choreography. JIN

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Σκατοσάκουλα

Σκατοσάκουλα


Σκατοσάκουλα είμαστε οι άνθρωποι, αυτοκινούμενα σκατοσάκουλα.
Κι ας παρφουμαριζόμαστε διαρκώς να μοιάζουμε με λουλούδια, η βρώμα ξεγλιστρά να υπενθυμίσει τη βρωμιά μας.
Αφήνουμε αθόρυβα να αναδυθεί ο πραγματικός αέρας που
φουσκώνει τ΄ άντερα μας και μας κάνει τόσο να ντρεπόμαστε.
Η λεκάνη της τουαλέτας είναι ο πιο βολικός μας θρόνος.
Ένα κρυμμένο νάιλον μασούρι με κουραδάκια που πίνει καφέ, που συζητά, που περπατά και φιλιέται.
Αυτό είμαστε και αυτό που φέρουμε μας χαρακτηρίζει.
Κι ας θέλουμε να φαινόμαστε όμορφοι και λαχταριστοί, είμαστε μια δαγκωματιά από σκατά στα δόντια του θανάτου.
Μονάχα κάτι πρωινά που ξύπνησα δίπλα σε τέτοιο σκατοσάκουλο, όσο κι αν το οσμίστηκα, αυτή η μυρωδιά του δέρματος του μου γέμισε τα ρουθούνια με άχνη ζάχαρη
ζεστή και καραμέλα.
{ Μαρουκλιώ Ζαννίκου }
^painting:
Untitled _Mark Rothko *1950-2

Μπορεί να είναι εικαστικό φαγητό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Αναμνήσεις – Μπότζι

Αναμνήσεις


Με κυνηγούν οι αναμνήσεις να με φάνε.
Και να ‘ταν όλες συναρπαστικές
να πεις θα φύγω ευτυχισμένος.
Μα είναι σμάρι οι ασήμαντες που λες
πώς διάολο πρωταγωνίστησα μαζί τους.
*
Μπότζι
Μου λείπει ένα σταθερό
σημείο της πορείας.
Είναι ολοφάνερο αυτό το ξέρουν όλοι.
Με βλέπουν διαρκώς να περιφέρομαι
στο μέλλον στο παρόν στο παρελθόν
κρατώντας στο ένα χέρι φαντασιώσεις
και στο άλλο χέρι το χαλκά του πεπρωμένου.


{ 2 ολιγόστιχα _Αντώνης Λάρδας }
^painting:
«The Snake Charmer» _Henri Rousseau *1907

Μπορεί να είναι εικόνα φαγητό
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Ημερολόγιο

Ημερολόγιο


Φεύγει ο χρόνος σημαίνει αλλάζουν οι καιροί


Το αγόρι που αγάπησα για πάντα’ βρήκε ταίρι
Και οι λίστες των ανέργων πολλαίνουν


Τα γεγονότα δια σχίζουν την καθημερινότητα
Τα μικρά, τα δικά μας
Τα μεγάλα, όλων των ανθρώπων


Βαραίνουν στο λαιμό μου οι πληγές όλου του κόσμου
Δε φταίω για τίποτα μα φταίω για όλα


Βρίσκει χίλιους τρόπους η σκουριά να οξυδώσει το σίδερο
Από την κορυφή μέχρι την τελευταία τάξη


Ξεχνάω από που έρχομαι σημαίνει υποτάσσομαι
Ξεχνάω τα γεγονότα σημαίνει χάνομαι


Τυφλώνομαι από έναν αλλόκοτο πολιτισμό που ξεπροβάλλει
Κρατώντας μία τερατώδη απαστράπτουσα τεχνολογία
Αγαπάει μόνο τον εαυτό του


Δεν καταναλώνω
Τώρα ήρθε ο καιρός του θέρους
Βία, μίσος, ακινητοποίηση έως πνιγμού, πόλεμος, σεισμοί
Τώρα ήρθε ο καιρός του θέρους


Θα έρθουν μέρες που θα περιπλανιώμαστε στους κήπους
Θα κάνουμε συντροφιά στα μεγάλα δέντρα
Ο ήλιος θα μπαίνει από τα ξέφωτα
Το χορτάρι θα φωτίζεται
Το νερό θα αντανακλά τον ουρανό


Τα ηλιοτρόπια θα στολίζουν όλη την ανθρωπότητα
Τα λουλούδια προτείνουν τέτοιους κόσμους


Έχω πίστη.


{ Μαρία Άννα Τσούχλη, 30.12.20 }
*photo:
West Java-Indonesia_ Iqbal Kusumadirezza ^2020

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και στέκεται
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Η Μνήμη της Ποίησης

Η Μνήμη της Ποίησης


Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο.
Τα κύματα που σου γνέφουν,
το άγνωστο που καραδοκεί.
Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους.


Καθώς σε αφήνουν όλα,
απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν.
Οι μνήμες του παρελθόντος
άφωνες σε συνοδεύουν.


Αυτό που έφυγε
δεν έχει λησμονηθεί.
Ποίηση που συνοδεύει,
αυτούς που δεν πρόλαβαν
της ζωής το ύστερο ταξίδι.


Όλα στη σκέψη μου
ανάκατα δοσμένα.
Μια χούφτα αρμύρας,
ξεπλυμένα όνειρα.
Αυτό δε μοιάζει με πρώιμο σκίρτημα,
δεν είναι σώμα ποίησης.


Καθώς ο χρόνος διαβαίνει
τα πρόσωπα σβήνονται,
Οι σκιές προχωρούν
Το ταξίδι συνεχίζεται.


{ Αχιλλέας Φιστουρής }
*painting:
The Old Guitarist _Pablo Picasso ^1903-4

Μπορεί να είναι εικαστικό κιθάρα
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

αντί- χριστουγεννιάτικο, φρέσκο, πρωινό

αντί- χριστουγεννιάτικο, φρέσκο, πρωινό


Με χόρτασε,
με χώνεψε
η μάνα γη
η μήτρα
που με γέννησε
κι ύστερα,
με μια απόστροφο οργή
με παρέδωσε
στις κρύες νύχτες
που άλλο δεν είχαν
από την παγωνιά
ενός ορμέμφυτου όρκου
με σκοπό να σβήσουν
από τον χάρτη
της βίας
τα σημάδια
από τον πόλεμο
μιας νύχτας καταδικασμένης
και ρημαγμένης
από την αμάθεια
Με χόρτασε,
με σπίλωσε
η μαύρη γη
των ονείρων η αποικία
του εφιάλτη,
που ραγίζει
τον νου
και τον συμμορφώνει αναίτια ίσα ίσα
για να πάρει
μια τελική
κι αυτόματη απόφαση
να σκοτώσει το παιδί
μιας ανήθικης πτώσης
Φύλαξε με,
από τα ασπόνδυλα μερόνυχτα
τα νύχια του Χρόνου
που έχουν κάνει
βασίλειο τους
την σπονδυλική στήλη
της φύσης μου
στα γενικευμένα
Χωρικά ύδατα
του κορμιού μου,
κι αποτελούν
ένα σκουριασμένο κονσερβοκούτι
βουτηγμένο στο αλάτι
της λύσσας
και της αρμύρας
που κρατιέται
στα βράγχια της ύπαρξης
Με χόρτασε,
με χώνεψε
και ξέρεις καλά
εσύ που κρατάς
το μαχαίρι
πως να το μπήγεις
μέχρι το κόκκαλο, ε;
{ Βασίλης Παχουνδάκης }
*photo:
Paharganj\24 hours in Delhi_ Damian King ^May 2019

Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα παιδί, δρόμος και οδός
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

{ Η αράχνη }

Αντώνης Φωστιέρης


{ Η αράχνη }


Καθόμουν ώρες μες στην πλήξη μου και χάζευα
Όπως το κάνουν όλοι αυτοί που κουραστήκανε
Από τα τόσα που ελπίζουν ότι ζήσανε
Στο χλιαρό κενό τού να μη σκέφτομαι καθόμουνα
Παρατηρώντας μιαν αράχνη που αιωρείτο.
Εκείνη κάτι θα σκεφτότανε φαντάζομαι
Γιατί όλο ανέβαινε το σιχαμένο ιστό της
Έμενε ακίνητη συσπώντας τις κεραίες κι έπειτα
Ακάθεκτη ορμούσε στο κενό.
Μύγα ή ζωύφιο δεν πέρασε, όσο είδα.
Όμως η θήρα προχωρούσε δίχως θήραμα
Με τη σοφία εκείνου που γνωρίζει πως το ανύπαρκτο
Θέλει δραστήρια τέχνη να το αδράξεις.
Σοφία ωραία λιλιπούτειου τέρατος
Που σε κλωστούλα σάλιου παραμόνευε
Να παγιδέψει το άπιαστο.
Και με χαψιές μεγάλες τέλος καταβρόχθισε
Τις ώρες μου, την πλήξη, το κενό.


^painting:
πορτραίτο από κάρβουνο Αντώνη Φωστιέρη
_Σωτήρης Σόρογκας*2000

Μπορεί να είναι σχέδιο 1 άτομο και πανωφόρια
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Press Enter or (discreetly) Escape

Press Enter or (discreetly) Escape


Κλωνοποιήστε με
Ψηφιοποιήστε με
Φέρτε μου τεχνητή νοημοσύνη
να καταπιώ μέλη αρτιμελή κι αυτόνομα
Φέρτε μου τα ψώνια μου στην πόρτα μου
χωρίς διανομέα
Φέρτε μου τους έρωτες μου παρμένους
από λοταρίες πιξελικών οθονών
Μαγειρέψτε μου έτοιμες συνταγές
από παράθυρα ιντερνετικά
Βάλτε μου τους φίλους μου σε ζωντανή σύνδεση
ζωντανούς αλλά απόντες
Δώστε μου καριέρα giveaway από χέρια μοντέλων πορνοποιημένων και ιδανικών
αλλά ανύπαρκτων
Μοιράστε βιβλία ηλεκτρονικά με πρόσχημα κοπές δέντρων
Και φυτέψτε μονοκαλλιέργειες σε όλη
την υφήλιο
Εξαφανίστε ιθαγενείς από άγνωστες ζώνες
Και πιστώστε με μονάδες κοινωνικές ψηφιακές αλγοριθμικές
για να σταματάω στο κόκκινο
Αντικαταστήστε με από ρομπότ με μία δικαιολογία που να με ευνοεί
Ακολουθήστε με εικονικά για να υπάρχω
Εγώ ως εγώ
Αφήστε τα κλειδιά στην πόρτα μιας
που όλοι οι τοίχοι πια πέφτουν
Υποσχεθείτε μου να νικήσω το θάνατο
Να νικήσω το γήρας
ως ένας ταπεινός Δαυίδ θα στεκόταν απέναντι από ένα απειλητικό τιτάνιο κρυολόγημα
Να βγω από την περιοδική σφαίρα της ζωής
περιφρονώντας τα εύ-καμπτα στοιχεία
της φύσης
Να ζήσω βίο ά-βιο
Λοιπόν, τι περιμένετε;
Αφήστε με ήρεμη να βράζω στο μεγάλο καζάνι της παγκόσμιας ασφυξίας
Και καθώς θα μου τονώνετε την όραση
Και την πεποίηθηση του ωραίου μοναδικού Εαυτού μου
Αφήστε με να ξεχάσω πως μοιάζει το κυπαρίσσι
Και πως σκεπάζει την όσφρηση
αναβλύζοντας σαγήνη
το νυχτολούλουδο πριν την αυγή
Μας περιγελούν τα σφαγεία μοιάζοντας ρομαντικά
Η ψηφιακή θαλπωρή μου ματώνει τα σπλάχνα
ολοκληρωτική υπέρκομψη και λαμπερή.


{Μαρία Άννα Τσούχλη_Νοέμβριος 2020}
*photo:
Daily Minimal magazine\blog_Special Issues
Basic Shapes^Issue 30-30

Μπορεί να είναι απεικόνιση κείμενο που λέει "DAILYMINIMAL SPECIAL ISSUES BASIC SHAPES 30-30"
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Πολυτεχνείο

Πολυτεχνείο


Παιδί της Α’ γυμνασίου τότε, την πατρική απώλεια πενθούσα.
Επαρχιωτάκι ήσυχο, αθώο, φοβισμένο
στης Καλλιθέας τις γειτονιές τις πολύβουες.
Εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου ούτε που καταλάβαινα
τον πόνο της αθέατης βίας.
Μόνο παρατηρούσα.
Μια Αθήνα βουβή, νευρική, επικίνδυνη
γεμάτη σκόρπιες σκιές.
Τους συνηθισμένους ρυθμούς της ζητούσε
μες την σιωπή του φόβου.
Ενθουσιασμένα, τα μάτια μόνο μιλούσαν
κάτι άγνωστα λόγια για μένα
παράξενα, κρυφά, ανεξήγητα εκείνες τις ώρες.
Τρία χρόνια μετά το Πολυτεχνείο επισκέφτηκα.
Τις νωπές τις πληγές του ψηλάφισα.
Των μανάδων τα κλάματα, τα ματωμένα σακάκια, φωτογραφίες ανθρώπων, προσωπικά αντικείμενα,
και την σημαία εκείνη…


{ Μαρία Μπρίλη ~ Καλουτά }

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, άτομα που στέκονται, πανωφόρια και πλήθος