ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Είμαι γεμάτος, μια πληρότητα αγκαλιάζει

και σκεπάζει το είναι μου.

Κατέβηκα στην ακροθαλασσιά

να αφεθώ στους ήχους των κυμάτων,

στους στροβιλισμούς των αφρών,

να λησμονήσω  τα περασμένα.

Ο φορτωμένος ουρανός

κι η υγρή ατμόσφαιρα από πάνω μου,

βύθιζαν το μέσα μου

και μετρίαζαν μαζί θλίψη και λαχτάρα.

Συνειδητοποιώ ότι υπάρχω κι εγώ

κομμάτι της πλάσης ,

που κινείται , διαλογίζεται ,

μετουσιώνεται  και σβήνει.

Ένας ελαφρός φλοίσβος,

που γλείφει  τα βότσαλα αποσταμένος ,

πότε ευδιάθετος ,πότε λυπημένος

και χάνεται απαλά.

Παραδομένος στην αμμουδιά,

συντροφεμένος από το βούισμα,

αναρωτιέμαι πόσο πρόσκαιρα  είναι όλα αυτά ,

στην αιώνια γαλήνη.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ

Στο μυαλό μου συνωστίζονται  ανεκπλήρωτες επιθυμίες σαν τα πλοία στα αγκυροβόλια που νοσταλγούν ακόμα ένα τελευταίο μπάρκο, θα ‘ναι ηφαίστειο σε παροξυσμό η αγάπη μου, με συνεχείς εκρήξεις και τη λυτρωτική στο πίσω μέρος, σε απάνεμο μονοπάτι θα καρτερεί κάποιος να φανεί ή τουλάχιστον το αποτύπωμά του, μάταια  θα προσανατολίζεται η ρότα  στον αστερισμό του Ωρίωνα  , αφού όταν δε με αναπολείς  δεν ζω, παρά μονάχα στα πρώιμα ποιήματα της εφηβείας θα υγραίνεται το μάτι μου στους στίχους που λευτερώνουν τη σκέψη και την παρόρμηση από τα μονότονα σκαριφήματα , μα εσύ  θα φαντάζεις σαν ξεχασμένη έμπνευση στα συρτάρια ενός σκοροφαγωμένου γραφείου  και δημιουργία στο αποκορύφωμα  κάποιας πράξης σημαντικής, το πρώτο βιολί στις μοναχικές συναυλίες της σιωπής, η αίσθηση που ανατριχιάζει αυτοστιγμεί  και η πρώτη αναλαμπή που αντίκρισα στη χαραυγή και γέμισε  η προσδοκία μου πως το πέρασμά μου θα ανθίσει αέρινο, μα έφυγε η ελπίδα μου να χαράξει μια ακόμα πορεία στην καθημερινότητα συντροφεύοντας την νοερά με την αντανάκλαση των ματιών μου κι χάθηκε στο βάθος του ορίζοντα , πριν αφήσει τα τελευταία ίχνη  στο χώμα ή πριν υψωθεί στον ουρανό ,για λίγο ότι θα λείψει , και το δέχτηκα , γιατί τις ξεχασμένες εμπνεύσεις  τις είχε ζωντανέψει  και γνώριζε το τέλος.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΘΥΜΩ

Γιατί επιθυμώ

αυτά που δε χρειάζομαι;

Γιατί η ψυχή μου, σαν φωτιά

ή σαν μια φλογισμένη, αφηρημένη απληστία,

πάντα το υψηλό και τ’ άπιαστο αναζητά;

Γιατί αν όχι επειδή

η ψυχή, ψυχή είναι;

Ποιος να την ξέρει την αιτία

όταν στα γενικά είναι σκορπισμένη

στους νόμους της κρυμμένη;

Αλλά δεν έχει σημασία.

αυτό που αληθινά με μαραζώνει

είναι η ένταση της σκέψης

που η μάταιη αναζήτηση μού φέρνει

αυτού που επιθυμώ αλλά δε βρίσκω.

Δεκέμβρης 2016

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΚΑΛΠΑΣΜΟΙ

Ανάμεσα σε διάχυτες λέξεις
ενός κειμένου
βρήκα πτυχές της ύπαρξης μου.
Αποσυναρμολόγησης  εικόνες
της πορείας μου στο χρόνο.
Αυτές που θέλουν να χαθούν
Που κουβαλούν όμως την αίσθηση,
της αναδημιουργίας .

Να συγκρούεσαι  με τις προκαταλήψεις  
και να ζεις.
Να αντιμάχεσαι  το μηδενισμό
και να τον κάνεις εξάρτηση.
Μέσα μου ανακάλυψα
μια νότα αισιοδοξίας
Τον ίδιο τον ξεχασμένο εαυτό .


Κι όλα μέσα μου να φωτοβολούν και
να με παροτρύνουν .
Να συνεχίσω ακάθεκτος
τις οριογραμμές των  στιγμών
Να καλπάσω στον αφρό των  κυμάτων .
Να βιώσω  τους ανεκπλήρωτους πόθους μου .
Κι αυτός να με επιβραβεύει
γιατί έτσι μετουσιώνεται τ’  όνειρο.

Για μύχιους  πόθους ασυγκράτητους
και για ξεγύμνωμα ψυχής η ηδονή.
Να εκπληρώνω τα θέλω μου.
Να ανασαίνω  κάθε στιγμή
τις ευωδιές του έρωτα
να με συνεπαίρνουν.
Μια κάψα να μου λύνει τα χέρια
και να κολυμπώ ανέλπιστα απελευθερωμένος.
Στην αγκαλιά του ονείρου μου.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνες ο εαυτος μου

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Αναζητώ  την αύρα

που χάθηκε στο κύμα

αυτή που μου έδινε αίσθηση

στις πίκρες  της ζωής…


πού ταξιδεύει η σκέψη σου

και πού η ηλιαχτίδα

στους διαδρόμους της συνείδησης

στα βάθη της ψυχής…


Αναζητώ  την μοναξιά

                                                που θα μ’ αποφορτίσει

                                           στου ορίζοντα  τις κουρτίνες

                                              που ξεδιαλύνει  τις σκιές…

                                           

                                              να απαλύνω τις στιγμές

                                                παρέα με τις θύμισες

                                              και να αφεθώ στο χρόνο

                                               να ομορφύνω τη θωριά…

Αχιλλέας Φιστουρής

man-on-bench

ΑΠΡΑΓΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Κωπηλατώ τη βάρκα  των προσδοκιών  μου, στα μεγάλα πλάτη να την ταξιδέψω επιθυμώ, εκεί που απλώνεται το απέραντο γαλάζιο κι όλα ηρεμούν, σημείο μηδέν, απόλυτη νηνεμία, μόνο οι φανοί αχνοφέγγουν προς αποφυγή σύγκρουσης… οι μόνοι που αγρυπνούν…, τα άλμπουρα είναι λίγο γερμένα αλλά  έχω συνηθίσει στη θέα τους, μια συμμετρία καθώς είναι τα πιο πολλά γεγονότα στην καθημερινότητά μας, πράγματα που μπορείς κι εσύ να επιβεβαιώσεις, δένω πάνω τους καμιά φορά ένα λεπτό σκοινί, ένα διακριτικό, κι άλλα που ενίοτε  γίνονται χρηστικά και τους δίνω μια άλλη διάσταση, το κατάστρωμα σχεδόν άθικτο, δεν  έχω καθίσει πότε στην θέση του τιμονιέρη, ακυβέρνητη ήταν η βάρκα μου και οι προσδοκίες  μου ριγμένες κάτω στο αμπάρι ήταν, σαν σκόρπιες σκέψεις αραδιασμένες σ’ ένα χαρτί ή σαν φορτίο που το μεταφέρεις  από λιμάνι σε λιμάνι και από τόπο σε τόπο με τις ετικέτες, ανέπαφες, νέος θαλασσοπόρος  είμαι όπως αντιλαμβάνεσαι, για καιρό παιδευόμουν, μπέρδευα τα σινιάλα, έδινα  προτεραιότητα από αριστερά εκεί που οι άλλοι μου ερχόταν από δεξιά, γι’ αυτό με κοιτάζεις τώρα ανορθόδοξα, να θέλω να ανοίξω τα πρυμιά πανιά και να την αφήσω να ορθοδρομήσει  στην κοσμοχαλασιά   με ταχύτητα τυφώνα.

Αχιλλέας Φιστουρής


ΑΛΗΘΕΙΑ , ΤΡΟΜΑΖΕΙ

Αλήθεια, τρομάζει όταν λυγίζουν  τα κλαδιά .

Διαφορετικά γιατί να καθυστερούσε η καταιγίδα ;

Διαφορετικά γιατί το κρυμμένο μας πάθος

να ελλοχεύει  ναρκωμένο  κάτω από τη χλόη  ημιθανές;

Όντως  όμως το κλαδί  ήταν μαρμαρωμένο  απ’ τον χιονιά.

Τι είναι αυτό το αλλόκοτο που στροβιλίζεται κι έτοιμο να ξεσπάσει;

Αλήθεια , τρομάζει όταν λυγίζουν τα κλαδιά ,τρομάζει γι αυτό που έρχεται και για το μετά  που θα ακολουθήσει,

αλήθεια , τρομάζει  όταν ζυγώνει η καταιγίδα;

Από ανασφάλεια τρίζουν κι αιωρούνται ακαθόριστα, γαντζώνονται  από τον κορμό, σαν βδέλλες , τινάζονται , αλλά ξαναγυρίζουν και περιμένουν το επόμενο αγριοφύσημα.

Τρόμος  είναι να είσαι αναποφάσιστος, αποθαρρυμένος και δίβουλος.

Τρόμος  είναι να στέκεσαι στον γκρεμό να ατενίζεις το κενό ,να σε καλεί κι εσύ να διστάζεις. Τρόμος  είναι να μην ξεχωρίζεις τον τόπο, τον χρόνο, τη διάσταση στο νου.

Αναπάντεχα, στου κύκλου τα γυρίσματα, που τίποτα δεν προμηνύει, ανασαλεύονται  σαν σε τρελή χαρά όλα του δέντρου τα κλαδιά, καθώς  η ανασφάλεια  έχει πια νικηθεί.

Και αναλαμπές φωτίζουν το στερέωμα κι οι στάλες λούζουν τα κλαδιά, παραμερίζοντας τον τρόμο του σκοτεινού , της ζωής το ταξίδι αχνοφέγγοντας , κι έτσι στιγμιαία αισθάνονται ότι φτάνουν στον προορισμό.

Αφημένα  μες στην εμπιστοσύνη των νόμων του σύμπαντος.

Αχιλλέας Φιστουρής

Snow Covered Mountain Under Cloudy Sky