ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Η ηλιαχτίδα  χαϊδεύει  το πρωινό.

Η ηλιαχτίδα  με το απαλό χάδι

και τα αέρινα  χέρια.

Η ηλιαχτίδα  που ταξιδεύει,

όταν ο ήλιος  αποσταίνει.

Ανατριχιάζει  το κορμί.

Από τον ουρανό ,ο ήλιος  μας γνέφει,

μάς καλεί θαρρώ να ανεβούμε στη χαίτη του κι εμείς.

Ταξίδι μαγικό!

Δεν είναι η ζωή, στάση στιγμής.

Μα πέταγμα είναι στη φυγή.

Μια σταθερή  και φωτεινή πλοήγηση

σ’ άτια γοργόφτερα

και σε σχηματισμούς  πουλιών.

στο  παχύ στρώμα των σύννεφων,

μιας διαρκούς κίνησης.

Το απύθμενο βάθος ,του είναι μας

χάνεται στο χορό των αναμνήσεων,

καθώς τα γοργόφτερα πόδια μας

συναγωνίζονται το αιώνιο.

Μεταμορφώνεται η έκφρασή μας .

καθώς από την ανθισμένη γη αναβλύζει συνεχώς

η ελπίδα

και σαν αναπνοή διαχέεται ανάμεσά μας .

Μια μεγάλη παρέα όλοι πια είμαστε.

Μια μεγάλη παρέα στη χαραυγή της λύτρωσης.

Το αέναο μας γνέφει.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ

Μακρινή αίσθηση
ανοχύρωτη,
σκιστά  αυλάκια δάκρυα,
κύμα  στριφτό
στα πόδια του βράχου
αγέρωχο,
που το  καταπίνουν
με τις δίνες  τους
η Σκύλα κι η Χάρυβδη
στα στενά περάσματα
του πόντου.

και ξοπίσω
καταβόθρες άπατες
που δε συγχωρούν
το κάθε πλησίασμα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

« ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ »

Ουρανέ  μου δάκρυσες πάλι ερινύες

να μυρίζουν ψυχή .

Λάβρα η αναπνοή τους,

τα λόγια  μου στάχτη

και μια πύλη πυρωμένη,

να βρέχει  εγκατάλειψη.

Πόση απέραντη  σιγαλιά ,

διαλογισμοί ταξιδευτές , χωρίς αναστροφή,

μια δράκα  ελπίδες, διασκορπισμένες  σαν όνειρο ,

ένα αντιφέγγισμα από χνάρια .

Κανένα απ’ αυτά δεν κρύβει

της μέρας τα αστραφτερά ψηλώματα ,

παρά μόνο  ένας κόμπος που κάθεται στο λαιμό.

Κανένα σύννεφο  στην ανεμοζάλη δεν κυνηγιέται  με τόσο πάθος ,

υγρά  πατήματα  στην απόλυτη μοναξιά .

Κάθε καινούργιο πάτημα,

χνάρια  θυμωμένα πεταγμένα  στην αράδα ,

επάνω στου λυγμού

την δακρυσμένη  θύμηση.

Ουρανέ μου, δάκρυσες πάλι ερινύες μέσα μου να δηλητηριάζουν

και κάθε κρίνο   άνοιξης,

αδηφάγα  να καταπατούν.

Καλοκαίρι 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΕΡΗΜΗ ΑΠΟΥΣΙΑ

Είναι στιγμές που τα πάντα σχηματοποιούνται
στην αστρική ζώνη.
Αποκαμωμένα στριφογυρίζουν σε μια άχρωμη, ανείπωτη
καταχνιά ,
για να σηματοδοτήσουν στην άτονη φορά τους ,
κατρακυλώντας σε μια ακόμα αποξενωμένη ερημιά .

Απομονωμένος περπατητής , θα πορεύομαι
με τον ήλιο και το φεγγάρι ,
τη βροχή και τον αέρα ,
αέρινη συντροφιά
τα παιχνιδίσματα των κυμάτων
που χαιδεύουν αέναα
τα πόδια των βράχων .

Χωρίς φραγμό ,σε μια στίβα βότσαλα,
θα λειαίνω κοροϊδευτικά
απόκρυφα μυστικά,
που ρίχνουν αλάτι στα ανοιχτά τραύματα .

Αυτός ο φλοίσβος του κύματος ,
λες κι ξύπνησε μέσα μου
μακρινές εικόνες
και θέλει να τις ξεθωριάσει.

Κι αυτή τη στιγμή
μέσα σε ορυμαγδό
να καταλαγιάσει ,
σ’ ερχομό μιας χαμένης άνοιξης .

Έτσι που διαχέεται,
προσδιορίζοντας κάποιο μύχιο,
εφτασφράγιστο στην καρδιά, πόθο.
Πόσο λυπηρή είναι η ανελευθερία
κάθε αχάραγης ανατολής .

Καρτερείς μέχρι τη ροδαυγή
να κρύψεις χαμένα όνειρα
κι ούτε στο ξεκίνημα της εσωτερικής γαλήνης
δεν μπορείς να πλησιάσεις .

Καλοκαίρι 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Συνηθίζεται  η σιωπή,
Συνηθίζεται  στα σωθικά μας, αποκωδικοποιείται.

Σαν  τη λύπη, σαν το ένστικτο.

Τα απρόσωπα  σπίτια  δε μαθητεύουν
εντρυφούν  στην εξοικείωση με τη μοναξιά,
την απόκοσμη  μακρινή θλίψη
μες στων άστρων την μονοτονία.

Τα φανταχτερά λουλούδια δε ρουφούν
αρώματα γαλήνης, δε νοιάζονται
για το ταξίδι της γύρης
στο ξύπνημά  τους οι χρυσαλίδες.

Μπορεί μόνο οι υποχθόνιοι να ψελλίζουν
λόγια , νοήματα, μισοσβησμένες σκέψεις,
ψιθυρίζοντας  τις επιθυμίες τους  μες στην υπόγεια ησυχία.

Μπορεί  να νιώθουν έντονα τη σιωπή  της προσδοκίας,
την αίσθηση της  σιωπής, τον ανείπωτο  καημό των όντων.

Αυτό το τραγούδι ,αυτή τη μελωδία,

ψηλαφίζουν τα ακροδάχτυλά μου.

Τα χέρια μου , τα ρουθούνια  μου, τα ανήσυχα  μάτια.

Αχιλλέας Φιστουρής

.

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Ποτέ δε συγκρούστηκα με αδιέξοδες  καταστάσεις, αναζητούσα φυσιολογικά να εμφανιστεί το υπέρτατο ον, να πάρει τη θέση μου  να κοιτάξει με τη δική μου οπτική γωνία  τα πράγματα , να δει βάρκες ακυβέρνητες στη θάλασσα, ψυχές να θαλασσοδέρνονται   μ’ ένα σπασμένο κουπί, να δει τη φωτιά που αναδύει η γειτονιά του κόσμου, να δει πως μετουσιώνεται η άμμος σε ζήση , να δει που βρίσκεται η θαλπωρή της μοναξιάς και να της πει πω στη μοναξιά ζω  κι εγώ, να κοιτάξει στους κορμούς των δέντρων τα αποτυπώματα που σκάλισε  μια αγάπη, να αλλάξει ρότα  στο πέλαγος  να διώξει τη μιζέρια  στο χτες, να μου χαρίσει ένα βλέμμα διαπεραστικό με το φως του ήλιου να ορίζω την ύπαρξή , να δει πως ξεχειλίζει η θλίψη όταν οι νύχτες φαντάζουν αξημέρωτες, να ταρακουνήσει τους εμπόρους των εθνών που διακυβεύουν  τις τύχες μας , να δει πως πληρώνει ο κόσμος τους φόρους που δεν χρωστάει ποτέ, να δει την ελπίδα να κλείνει δρόμους που επιθυμούν την υπέρβαση κι όταν αποκάμει και βαριανασαίνει γιατί δεν κατάλαβε τι σημαίνει αγώνας για επιβίωση, να δει με άλλα μάτια όσους απρόσκοπτα επιτυγχάνουν τους στόχους τους και δεν έχουν βιώσει  τη ζωή στο μεδούλι ποτέ, όχι δε συγκρούστηκα με αδιέξοδες  καταστάσεις μα είναι αδιέξοδο να περιμένεις  την ζωή να σε προσπεράσει.

Aχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ ΚΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ

Εκεί που το όνειρο ξενυχτούσε κι η ελπίδα δεν έφευγε
στα καθημερινά και μελλούμενα «θαύματα» της ζωής
και σε στολίδια  που φωνάζουν να τα φτιασιδώσεις
με τις δικές σου χάρες για να προχωρήσουν,
στις μεταπτώσεις των στιγμών.


Με τις σκιερές, απόκοσμες  ακτινοβολίες,
οι μορφές που πέρασαν πριν έρθουμε,
εκεί που το όνειρο ξενυχτούσε κι η ελπίδα δεν έφευγε
καθώς  αυτοστιγμεί , όλα μαζί έκαιγαν μέσα μας.


Της έκρηξης που λάβα γινόταν η ύπαρξη,
καθώς  το αίμα φούσκωνε στις φλέβες
μέχρι το πιο λεπτό κύτταρο,
ζούσαμε τις στιγμές σε τωρινό χρόνο
ανάσα , που δεν έχεις τελειωμό.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για eikonew pteroen