ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ

Να ονειρεύεσαι
Με το κύμα στο ένα χέρι και με τον αφρό στο άλλο.
Μ’ έναν πόθο στα χείλη κι ένα κορμί ριγμένο στο πάθος.
Ευωδιαστή σαν τους ανέμους, σαν την άνοιξη, σαν το όνειρο.
Ευωδιαστή και πολύχρωμη σαν το βάθος της θάλασσας.

Να ξεμακραίνεις  και να αλαργεύεις.
Γύρω απ’ τους ίσκιους των σκιών και τις ανταύγειες  του ήλιου.
Μάτια  ρόδινα με μαντίλια μυλόπετρας.
Δυνατά κλαδωμένη από του κύματος τους βραχίονες.

Και μια σκέψη, την έσχατη,

στο φωτεινό σου ορίζοντα μπλεγμένη.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες ονειρου


ΜΟΝΑΞΙΑ

Ήρεμη θάλασσα
βουτά ένα αφρόψαρο
ρυτίδωμα νερού

Ένας σπίνος
γλυκόλαλος στα άνθη
της μυγδαλιάς, Άνοιξη

Ξημερώνει,
θάλασσα κι ουρανός
απέραντο γαλάζιο

να ρουφήξω, να
ονειρευτώ  σε
αχτίνες του αυγερινού

Αιθέριες σταγόνες,
άσε με να λουστώ
στη μαύρη καταχνιά μου

απόψε αλλαξοκαιριά
βουνά τα κύματα
ακίνητη σελήνη

πώς να ονειρευτώ;
στέρεψε η ελπίδα
γέρνω στη μοναξιά

Αχιλλέας Φιστουρής (ΧΑΪΚΟΥ)

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής μοναξια

ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Σαν ρημαγμένο είμαι σπίτι

ξέσκεπο κι άβαφο.

Και τα χρώματα, ξεθωριασμένα απομεινάρια

που αφήκαν ρημάδια

στο μυαλό,

στη ζωή και στα θέλω.

Μακάρι να ψυχανεμιζόμουν  έγκαιρα

στην οδύνη  που κρύβει ο μισεμός,

η λησμονιά , στα θέλω που αργοσβήνουν,

όταν είσαι ταπεινός και καταφρονεμένος,

όταν καμία πρόνοια ένα χέρι ζεστό δεν βρίσκεται

κι όμως όλα μέσα μας…

Μπορείς να προσφέρεις αυτό που δεν κατέχεις

μπορείς να εξωτερικεύσεις   πως δεν αντέχεις

την οδύνη, τη λύπη, ακόμα και την προσδοκία

μπορείς.

Μπορείς  μη έχοντας τον τρόπο έκφρασης

να διαλέξεις σωτηρία,

μπορείς να  αποζητήσεις αμαρτία

κι όμως όλα μέσα  μας…

Μέσα μας ,  η πλάνη, η εξάρτηση.

Μέσα μας η θύμηση,

Μέσα μας το μέσα μας

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικης ρημαγμενων σπιτιων

 

ΜΕΝΕΞΕΔΙ

Ο χρόνος  δεν είναι χάρη
που μας έδωσε το σύμπαν.
Ο χρόνος μάς χαρίζεται για
να τον διανθίσουμε
με πινελιές ζωγράφου.
Αδιαμφισβήτητα.
Και ηλιοβασιλέματα.
Κι αγνόησα  τις ικεσίες σας,
ικετευτικά  δημιουργήματα
απλωμένα ανάκατα
σε φόρμες  που διαλύσατε.

Απύθμενο βάθος.
Κανένας δεν έκλεισε μέσα του
μια άφθαρτη  ηλιαχτίδα
ανέμελης ζωής
να ομορφύνουμε  ένα ηλιοβασίλεμα
πνιγμένο σε ζωντανά χρώματα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικής για το χρόνο

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

Καθώς κολυμπάς σ’ άπατα νερά,
από τα έλη να καθαριστείς,
σε νιώθω απόκρυφη προσταγή.
Άφατο  προεόρτιο σ’ αφουγκράζομαι
της άνθησης στιγμής,
να κυλήσει  φαντάζεται,να αποφορτιστεί, να απλωθεί στο νερό.

Αυτή η αίσθηση του σκηνικού, να μην αλλοιωθεί
ανάλαφρα στη διαδρομή  σου, αέναα.


Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες θαλασσινου τοπιου

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Ταξιδεύω το κύμα σαν αρμύρα
δοσμένο γαλάζιο ,εκστατικό
πλημμυρισμένο ψιθύρους υπόκωφους,
μα και χαμόγελα χωρίς ουσία
αραχνοΰφαντος της θάλασσας σκοπός.

Οδοιπόρος γεμάτος σκόνη,
λουλούδι  ανάλαφρης απομάκρυνσης,
απόμερος σύντροφος  και σκεπτικός,
τον λιώνουν συνειδητά  οι ευθύνες
και συχνά εμφανίζεται να με θωρεί.

Απόμακρος σύντροφος  των παιδικών χρόνων
 φουσκώνει τα πανιά μου,
υποχωρεί στα θέλω μου
κι αναμνήσεις  ξυπνά μακρινές
στο σύννεφο , το ρόδινο του ουρανού.

Αχιλλέας Φιστουρής

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Γοργά κύλησε η Ζωή

με δεμένες σφικτά τις στιγμές

στην αγκαλιά του ονείρου,

σκορπίζοντας άδικες λύπες

κρατώντας τις άδολες χαρές.

Ταξίδεψε πάνω σε κύμα ,

πάνω σε γαλανό ορίζοντα,

στο χρώμα του ουράνιου τόξου.

Κι εκεί στη στροφή του δρόμου

τη συνάντησα καθώς γυρνούσε,

στητή , αέρινη προκλητική,

να με καλεί  ωμά απροκάλυπτα.

Να με δελεάζει

για τις χαμένες ευκαιρίες

και τις φρούδες ελπίδες  που έφυγαν

στης νιότης το ξέσπασμα.

Για τους ανεκπλήρωτους έρωτες

με πάθος στου κύκλου τα γυρίσματα.

Δε με πτόησε  συνέχισα,

να περπατώ ανάλαφρα,

κοιτάζοντας μέσα μου.

Γιατί απλά, είχα κάνει το χρέος μου

Την έζησα!

Ιανουάριος 2018

Αχιλλέας Φιστουρής