ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ ΚΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ ΚΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ

Εκεί που το όνειρο ξενυχτούσε κι η ελπίδα δεν έφευγε
στα καθημερινά και μελλούμενα «θαύματα» της ζωής
και σε στολίδια  που φωνάζουν να τα φτιασιδώσεις
με τις δικές σου χάρες για να προχωρήσουν,
στις μεταπτώσεις των στιγμών.


Με τις σκιερές, απόκοσμες  ακτινοβολίες,
οι μορφές που πέρασαν πριν έρθουμε,
εκεί που το όνειρο ξενυχτούσε κι η ελπίδα δεν έφευγε
καθώς  αυτοστιγμεί , όλα μαζί έκαιγαν μέσα μας.


Της έκρηξης που λάβα γινόταν η ύπαρξη,
καθώς  το αίμα φούσκωνε στις φλέβες
μέχρι το πιο λεπτό κύτταρο,
ζούσαμε τις στιγμές σε τωρινό χρόνο
ανάσα , που δεν έχεις τελειωμό.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για eikonew pteroen

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ

Κροτάλισμα βότσαλου

ηχητική σκίαση

στην απόμερη παραλία,

στις φλέβες του σώματος.

Αχολογούν γλάροι

στο φρύδι των κυμάτων

ξέπνοοι στο φύσημα

της άπνοιας.

Αναπάντεχα η ύπαρξή μου

ανυψώνεται  στην κορφή ενός βράχου

πέρα στο Αιγαίο.

Τότε σε αντικρίζω, μοναχική,

χωρίς  ένα κάλεσμα να φτάνει

στην οριοθέτηση του νου.

Μόνο δίπλα σου αφουγκράστηκα

τις ξεχασμένες επιθυμίες, τους λησμονημένους,

σμιλεμένους  σε ιωνικό κιονόκρανο.

Αναρωτιέσαι ,πού ζουν οι σκιές ;

Ίδιος  με την ύπαρξη ο κύκλος της ζωής,

χαράζει πορείες, η απόκοσμη μουσική

στο βάθος, στους  διάδρομους

με τις κουρτίνες της συνείδησης.

Ξαναθυμάται ο νους

συζητήσεις  με το κενό

με λέξεις  αμφίδρομες  που απλώνουν

το αέναο, στις αναζητήσεις  της σκιάς

ηθελημένα ή αθέλητα.

Δεν οδηγεί πουθενά  η αναπόληση,

ούτε στο τέρμα του κύκλου,

εκτός από τη χαραμάδα στο βάθος  της ζωής.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για eikonew pteroen

ΑΞΙΖΕΙ

ΑΞΙΖΕΙ

Αξίζει που μέσα απ’ τη σκέψη σου ονειροβατούν
τα ταξίδια
των απόμακρων

Αξίζει που μέσα στην άκρη των βλεφάρων ελλοχεύουν
πατημασιές απόντων
όψεις συντροφικές

Αξίζει που ακολουθείς πορεία  στο άπειρο
Αξίζει που τροχιές αλλόκοτες οριοθετείς

Αξίζει που σφραγίζεις τα μυστικά
και στη φανταχτερή ανταύγεια ακτινοβολείς

Αξίζει που μες στη ψυχή  σου καρτερώ
σα να νιώθω

Πως αναγεννιέμαι στο χάραμα.

Αξίζει που προσδοκάς το απέραντο γαλάζιο
Κι εγώ δεν έχω παρά μόνο λίγο ουρανό

1 Αυγούστου 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΒΡΟΧΗ

ΒΡΟΧΗ

Καθώς
εγώ
τη βροχή κοιτάζω
πέφτουν οι σταγόνες σιωπηλά
κι εσύ
πώς προβάλεις
μα δεν αφήνεσαι
μόνο κοντοστέκεσαι,
με θωρείς
και μου μειδιάς
ακτινοβολώντας
Κι εγώ
τινάζω με
μανία τη βροχή
και ψυχή μου σε
βλέπω και
μ’ αρέσεις
κι όλο γεμίζεις από φως
και μέσα
στην εκθαμβωτική σου
ανταύγεια
χάνεσαι
Κι εγώ
τινάζω κλαίγοντας
…γελώντας
και κλαίγοντας …
τη βροχή
και
ανοίγω τα μάτια
και πλέον
δεν είναι αναλαμπή
δεν είναι βροχή
μόνο δωμάτιο σκοτεινό
δακρυσμένο
και στάζει
στάζει
στάζει
και
δεν είσαι
κανείς δεν είναι πια
και με τριγυρίζουν
άγρια άγνωστα νερά
νερά
και στιγμές

Βροχή και σήμερα Τετάρτη 8 -3-17

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Είμαι γεμάτος, μια πληρότητα αγκαλιάζει

και σκεπάζει το είναι μου.

Κατέβηκα στην ακροθαλασσιά

να αφεθώ στους ήχους των κυμάτων,

στους στροβιλισμούς των αφρών,

να λησμονήσω  τα περασμένα.

Ο φορτωμένος ουρανός

κι η υγρή ατμόσφαιρα από πάνω μου,

βύθιζαν το μέσα μου

και μετρίαζαν μαζί θλίψη και λαχτάρα.

Συνειδητοποιώ ότι υπάρχω κι εγώ

κομμάτι της πλάσης ,

που κινείται , διαλογίζεται ,

μετουσιώνεται  και σβήνει.

Ένας ελαφρός φλοίσβος,

που γλείφει  τα βότσαλα αποσταμένος ,

πότε ευδιάθετος ,πότε λυπημένος

και χάνεται απαλά.

Παραδομένος στην αμμουδιά,

συντροφεμένος από το βούισμα,

αναρωτιέμαι πόσο πρόσκαιρα  είναι όλα αυτά ,

στην αιώνια γαλήνη.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ

Στο μυαλό μου συνωστίζονται  ανεκπλήρωτες επιθυμίες σαν τα πλοία στα αγκυροβόλια που νοσταλγούν ακόμα ένα τελευταίο μπάρκο, θα ‘ναι ηφαίστειο σε παροξυσμό η αγάπη μου, με συνεχείς εκρήξεις και τη λυτρωτική στο πίσω μέρος, σε απάνεμο μονοπάτι θα καρτερεί κάποιος να φανεί ή τουλάχιστον το αποτύπωμά του, μάταια  θα προσανατολίζεται η ρότα  στον αστερισμό του Ωρίωνα  , αφού όταν δε με αναπολείς  δεν ζω, παρά μονάχα στα πρώιμα ποιήματα της εφηβείας θα υγραίνεται το μάτι μου στους στίχους που λευτερώνουν τη σκέψη και την παρόρμηση από τα μονότονα σκαριφήματα , μα εσύ  θα φαντάζεις σαν ξεχασμένη έμπνευση στα συρτάρια ενός σκοροφαγωμένου γραφείου  και δημιουργία στο αποκορύφωμα  κάποιας πράξης σημαντικής, το πρώτο βιολί στις μοναχικές συναυλίες της σιωπής, η αίσθηση που ανατριχιάζει αυτοστιγμεί  και η πρώτη αναλαμπή που αντίκρισα στη χαραυγή και γέμισε  η προσδοκία μου πως το πέρασμά μου θα ανθίσει αέρινο, μα έφυγε η ελπίδα μου να χαράξει μια ακόμα πορεία στην καθημερινότητα συντροφεύοντας την νοερά με την αντανάκλαση των ματιών μου κι χάθηκε στο βάθος του ορίζοντα , πριν αφήσει τα τελευταία ίχνη  στο χώμα ή πριν υψωθεί στον ουρανό ,για λίγο ότι θα λείψει , και το δέχτηκα , γιατί τις ξεχασμένες εμπνεύσεις  τις είχε ζωντανέψει  και γνώριζε το τέλος.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΘΥΜΩ

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΘΥΜΩ

Γιατί επιθυμώ

αυτά που δε χρειάζομαι;

Γιατί η ψυχή μου, σαν φωτιά

ή σαν μια φλογισμένη, αφηρημένη απληστία,

πάντα το υψηλό και τ’ άπιαστο αναζητά;

Γιατί αν όχι επειδή

η ψυχή, ψυχή είναι;

Ποιος να την ξέρει την αιτία

όταν στα γενικά είναι σκορπισμένη

στους νόμους της κρυμμένη;

Αλλά δεν έχει σημασία.

αυτό που αληθινά με μαραζώνει

είναι η ένταση της σκέψης

που η μάταιη αναζήτηση μού φέρνει

αυτού που επιθυμώ αλλά δε βρίσκω.

Δεκέμβρης 2016

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΚΑΛΠΑΣΜΟΙ 


ΚΑΛΠΑΣΜΟΙ

Ανάμεσα σε διάχυτες λέξεις
ενός κειμένου
βρήκα πτυχές της ύπαρξης μου.
Αποσυναρμολόγησης  εικόνες
της πορείας μου στο χρόνο.
Αυτές που θέλουν να χαθούν
Που κουβαλούν όμως την αίσθηση,
της αναδημιουργίας .

Να συγκρούεσαι  με τις προκαταλήψεις  
και να ζεις.
Να αντιμάχεσαι  το μηδενισμό
και να τον κάνεις εξάρτηση.
Μέσα μου ανακάλυψα
μια νότα αισιοδοξίας
Τον ίδιο τον ξεχασμένο εαυτό .


Κι όλα μέσα μου να φωτοβολούν και
να με παροτρύνουν .
Να συνεχίσω ακάθεκτος
τις οριογραμμές των  στιγμών
Να καλπάσω στον αφρό των  κυμάτων .
Να βιώσω  τους ανεκπλήρωτους πόθους μου .
Κι αυτός να με επιβραβεύει
γιατί έτσι μετουσιώνεται τ’  όνειρο.

Για μύχιους  πόθους ασυγκράτητους
και για ξεγύμνωμα ψυχής η ηδονή.
Να εκπληρώνω τα θέλω μου.
Να ανασαίνω  κάθε στιγμή
τις ευωδιές του έρωτα
να με συνεπαίρνουν.
Μια κάψα να μου λύνει τα χέρια
και να κολυμπώ ανέλπιστα απελευθερωμένος.
Στην αγκαλιά του ονείρου μου.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικόνες ο εαυτος μου

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Αναζητώ  την αύρα

που χάθηκε στο κύμα

αυτή που μου έδινε αίσθηση

στις πίκρες  της ζωής…

πού ταξιδεύει η σκέψη σου

και πού η ηλιαχτίδα

στους διαδρόμους της συνείδησης

στα βάθη της ψυχής…

Αναζητώ  την μοναξιά

                                                που θα μ’ αποφορτίσει

                                           στου ορίζοντα  τις κουρτίνες

                                              που ξεδιαλύνει  τις σκιές…

                                              να απαλύνω τις στιγμές

                                                παρέα με τις θύμισες

                                              και να αφεθώ στο χρόνο

                                               να ομορφύνω τη θωριά…

Αχιλλέας Φιστουρής

man-on-bench

ΑΠΡΑΓΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

ΑΠΡΑΓΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Κωπηλατώ τη βάρκα  των προσδοκιών  μου, στα μεγάλα πλάτη να την ταξιδέψω επιθυμώ, εκεί που απλώνεται το απέραντο γαλάζιο κι όλα ηρεμούν, σημείο μηδέν, απόλυτη νηνεμία, μόνο οι φανοί αχνοφέγγουν προς αποφυγή σύγκρουσης… οι μόνοι που αγρυπνούν…, τα άλμπουρα είναι λίγο γερμένα αλλά  έχω συνηθίσει στη θέα τους, μια συμμετρία καθώς είναι τα πιο πολλά γεγονότα στην καθημερινότητά μας, πράγματα που μπορείς κι εσύ να επιβεβαιώσεις, δένω πάνω τους καμιά φορά ένα λεπτό σκοινί, ένα διακριτικό, κι άλλα που ενίοτε  γίνονται χρηστικά και τους δίνω μια άλλη διάσταση, το κατάστρωμα σχεδόν άθικτο, δεν  έχω καθίσει πότε στην θέση του τιμονιέρη, ακυβέρνητη ήταν η βάρκα μου και οι προσδοκίες  μου ριγμένες κάτω στο αμπάρι ήταν, σαν σκόρπιες σκέψεις αραδιασμένες σ’ ένα χαρτί ή σαν φορτίο που το μεταφέρεις  από λιμάνι σε λιμάνι και από τόπο σε τόπο με τις ετικέτες, ανέπαφες, νέος θαλασσοπόρος  είμαι όπως αντιλαμβάνεσαι, για καιρό παιδευόμουν, μπέρδευα τα σινιάλα, έδινα  προτεραιότητα από αριστερά εκεί που οι άλλοι μου ερχόταν από δεξιά, γι’ αυτό με κοιτάζεις τώρα ανορθόδοξα, να θέλω να ανοίξω τα πρυμιά πανιά και να την αφήσω να ορθοδρομήσει  στην κοσμοχαλασιά   με ταχύτητα τυφώνα.

Αχιλλέας Φιστουρής