« ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ »

« ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ »

Ουρανέ  μου δάκρυσες πάλι ερινύες

να μυρίζουν ψυχή .

Λάβρα η αναπνοή τους,

τα λόγια  μου στάχτη

και μια πύλη πυρωμένη,

να βρέχει  εγκατάλειψη.

Πόση απέραντη  σιγαλιά ,

διαλογισμοί ταξιδευτές , χωρίς αναστροφή,

μια δράκα  ελπίδες, διασκορπισμένες  σαν όνειρο ,

ένα αντιφέγγισμα από χνάρια .

Κανένα απ’ αυτά δεν κρύβει

της μέρας τα αστραφτερά ψηλώματα ,

παρά μόνο  ένας κόμπος που κάθεται στο λαιμό.

Κανένα σύννεφο  στην ανεμοζάλη δεν κυνηγιέται  με τόσο πάθος ,

υγρά  πατήματα  στην απόλυτη μοναξιά .

Κάθε καινούργιο πάτημα,

χνάρια  θυμωμένα πεταγμένα  στην αράδα ,

επάνω στου λυγμού

την δακρυσμένη  θύμηση.

Ουρανέ μου, δάκρυσες πάλι ερινύες μέσα μου να δηλητηριάζουν

και κάθε κρίνο   άνοιξης,

αδηφάγα  να καταπατούν.

Καλοκαίρι 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΕΡΗΜΗ ΑΠΟΥΣΙΑ

ΕΡΗΜΗ ΑΠΟΥΣΙΑ

Είναι στιγμές που τα πάντα σχηματοποιούνται
στην αστρική ζώνη.
Αποκαμωμένα στριφογυρίζουν σε μια άχρωμη, ανείπωτη
καταχνιά ,
για να σηματοδοτήσουν στην άτονη φορά τους ,
κατρακυλώντας σε μια ακόμα αποξενωμένη ερημιά .

Απομονωμένος περπατητής , θα πορεύομαι
με τον ήλιο και το φεγγάρι ,
τη βροχή και τον αέρα ,
αέρινη συντροφιά
τα παιχνιδίσματα των κυμάτων
που χαιδεύουν αέναα
τα πόδια των βράχων .

Χωρίς φραγμό ,σε μια στίβα βότσαλα,
θα λειαίνω κοροϊδευτικά
απόκρυφα μυστικά,
που ρίχνουν αλάτι στα ανοιχτά τραύματα .

Αυτός ο φλοίσβος του κύματος ,
λες κι ξύπνησε μέσα μου
μακρινές εικόνες
και θέλει να τις ξεθωριάσει.

Κι αυτή τη στιγμή
μέσα σε ορυμαγδό
να καταλαγιάσει ,
σ’ ερχομό μιας χαμένης άνοιξης .

Έτσι που διαχέεται,
προσδιορίζοντας κάποιο μύχιο,
εφτασφράγιστο στην καρδιά, πόθο.
Πόσο λυπηρή είναι η ανελευθερία
κάθε αχάραγης ανατολής .

Καρτερείς μέχρι τη ροδαυγή
να κρύψεις χαμένα όνειρα
κι ούτε στο ξεκίνημα της εσωτερικής γαλήνης
δεν μπορείς να πλησιάσεις .

Καλοκαίρι 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΕΜΠΕΙΡΙΑ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Συνηθίζεται  η σιωπή,
Συνηθίζεται  στα σωθικά μας, αποκωδικοποιείται.

Σαν  τη λύπη, σαν το ένστικτο.

Τα απρόσωπα  σπίτια  δε μαθητεύουν
εντρυφούν  στην εξοικείωση με τη μοναξιά,
την απόκοσμη  μακρινή θλίψη
μες στων άστρων την μονοτονία.

Τα φανταχτερά λουλούδια δε ρουφούν
αρώματα γαλήνης, δε νοιάζονται
για το ταξίδι της γύρης
στο ξύπνημά  τους οι χρυσαλίδες.

Μπορεί μόνο οι υποχθόνιοι να ψελλίζουν
λόγια , νοήματα, μισοσβησμένες σκέψεις,
ψιθυρίζοντας  τις επιθυμίες τους  μες στην υπόγεια ησυχία.

Μπορεί  να νιώθουν έντονα τη σιωπή  της προσδοκίας,
την αίσθηση της  σιωπής, τον ανείπωτο  καημό των όντων.

Αυτό το τραγούδι ,αυτή τη μελωδία,

ψηλαφίζουν τα ακροδάχτυλά μου.

Τα χέρια μου , τα ρουθούνια  μου, τα ανήσυχα  μάτια.

Αχιλλέας Φιστουρής

.

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες πτεροεν

ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Ποτέ δε συγκρούστηκα με αδιέξοδες  καταστάσεις, αναζητούσα φυσιολογικά να εμφανιστεί το υπέρτατο ον, να πάρει τη θέση μου  να κοιτάξει με τη δική μου οπτική γωνία  τα πράγματα , να δει βάρκες ακυβέρνητες στη θάλασσα, ψυχές να θαλασσοδέρνονται   μ’ ένα σπασμένο κουπί, να δει τη φωτιά που αναδύει η γειτονιά του κόσμου, να δει πως μετουσιώνεται η άμμος σε ζήση , να δει που βρίσκεται η θαλπωρή της μοναξιάς και να της πει πω στη μοναξιά ζω  κι εγώ, να κοιτάξει στους κορμούς των δέντρων τα αποτυπώματα που σκάλισε  μια αγάπη, να αλλάξει ρότα  στο πέλαγος  να διώξει τη μιζέρια  στο χτες, να μου χαρίσει ένα βλέμμα διαπεραστικό με το φως του ήλιου να ορίζω την ύπαρξή , να δει πως ξεχειλίζει η θλίψη όταν οι νύχτες φαντάζουν αξημέρωτες, να ταρακουνήσει τους εμπόρους των εθνών που διακυβεύουν  τις τύχες μας , να δει πως πληρώνει ο κόσμος τους φόρους που δεν χρωστάει ποτέ, να δει την ελπίδα να κλείνει δρόμους που επιθυμούν την υπέρβαση κι όταν αποκάμει και βαριανασαίνει γιατί δεν κατάλαβε τι σημαίνει αγώνας για επιβίωση, να δει με άλλα μάτια όσους απρόσκοπτα επιτυγχάνουν τους στόχους τους και δεν έχουν βιώσει  τη ζωή στο μεδούλι ποτέ, όχι δε συγκρούστηκα με αδιέξοδες  καταστάσεις μα είναι αδιέξοδο να περιμένεις  την ζωή να σε προσπεράσει.

Aχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ ΚΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ ΚΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ

Εκεί που το όνειρο ξενυχτούσε κι η ελπίδα δεν έφευγε
στα καθημερινά και μελλούμενα «θαύματα» της ζωής
και σε στολίδια  που φωνάζουν να τα φτιασιδώσεις
με τις δικές σου χάρες για να προχωρήσουν,
στις μεταπτώσεις των στιγμών.


Με τις σκιερές, απόκοσμες  ακτινοβολίες,
οι μορφές που πέρασαν πριν έρθουμε,
εκεί που το όνειρο ξενυχτούσε κι η ελπίδα δεν έφευγε
καθώς  αυτοστιγμεί , όλα μαζί έκαιγαν μέσα μας.


Της έκρηξης που λάβα γινόταν η ύπαρξη,
καθώς  το αίμα φούσκωνε στις φλέβες
μέχρι το πιο λεπτό κύτταρο,
ζούσαμε τις στιγμές σε τωρινό χρόνο
ανάσα , που δεν έχεις τελειωμό.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για eikonew pteroen

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ

Κροτάλισμα βότσαλου

ηχητική σκίαση

στην απόμερη παραλία,

στις φλέβες του σώματος.

Αχολογούν γλάροι

στο φρύδι των κυμάτων

ξέπνοοι στο φύσημα

της άπνοιας.

Αναπάντεχα η ύπαρξή μου

ανυψώνεται  στην κορφή ενός βράχου

πέρα στο Αιγαίο.

Τότε σε αντικρίζω, μοναχική,

χωρίς  ένα κάλεσμα να φτάνει

στην οριοθέτηση του νου.

Μόνο δίπλα σου αφουγκράστηκα

τις ξεχασμένες επιθυμίες, τους λησμονημένους,

σμιλεμένους  σε ιωνικό κιονόκρανο.

Αναρωτιέσαι ,πού ζουν οι σκιές ;

Ίδιος  με την ύπαρξη ο κύκλος της ζωής,

χαράζει πορείες, η απόκοσμη μουσική

στο βάθος, στους  διάδρομους

με τις κουρτίνες της συνείδησης.

Ξαναθυμάται ο νους

συζητήσεις  με το κενό

με λέξεις  αμφίδρομες  που απλώνουν

το αέναο, στις αναζητήσεις  της σκιάς

ηθελημένα ή αθέλητα.

Δεν οδηγεί πουθενά  η αναπόληση,

ούτε στο τέρμα του κύκλου,

εκτός από τη χαραμάδα στο βάθος  της ζωής.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για eikonew pteroen

ΑΞΙΖΕΙ

ΑΞΙΖΕΙ

Αξίζει που μέσα απ’ τη σκέψη σου ονειροβατούν
τα ταξίδια
των απόμακρων

Αξίζει που μέσα στην άκρη των βλεφάρων ελλοχεύουν
πατημασιές απόντων
όψεις συντροφικές

Αξίζει που ακολουθείς πορεία  στο άπειρο
Αξίζει που τροχιές αλλόκοτες οριοθετείς

Αξίζει που σφραγίζεις τα μυστικά
και στη φανταχτερή ανταύγεια ακτινοβολείς

Αξίζει που μες στη ψυχή  σου καρτερώ
σα να νιώθω

Πως αναγεννιέμαι στο χάραμα.

Αξίζει που προσδοκάς το απέραντο γαλάζιο
Κι εγώ δεν έχω παρά μόνο λίγο ουρανό

1 Αυγούστου 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΒΡΟΧΗ

ΒΡΟΧΗ

Καθώς
εγώ
τη βροχή κοιτάζω
πέφτουν οι σταγόνες σιωπηλά
κι εσύ
πώς προβάλεις
μα δεν αφήνεσαι
μόνο κοντοστέκεσαι,
με θωρείς
και μου μειδιάς
ακτινοβολώντας
Κι εγώ
τινάζω με
μανία τη βροχή
και ψυχή μου σε
βλέπω και
μ’ αρέσεις
κι όλο γεμίζεις από φως
και μέσα
στην εκθαμβωτική σου
ανταύγεια
χάνεσαι
Κι εγώ
τινάζω κλαίγοντας
…γελώντας
και κλαίγοντας …
τη βροχή
και
ανοίγω τα μάτια
και πλέον
δεν είναι αναλαμπή
δεν είναι βροχή
μόνο δωμάτιο σκοτεινό
δακρυσμένο
και στάζει
στάζει
στάζει
και
δεν είσαι
κανείς δεν είναι πια
και με τριγυρίζουν
άγρια άγνωστα νερά
νερά
και στιγμές

Βροχή και σήμερα Τετάρτη 8 -3-17

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ

Είμαι γεμάτος, μια πληρότητα αγκαλιάζει

και σκεπάζει το είναι μου.

Κατέβηκα στην ακροθαλασσιά

να αφεθώ στους ήχους των κυμάτων,

στους στροβιλισμούς των αφρών,

να λησμονήσω  τα περασμένα.

Ο φορτωμένος ουρανός

κι η υγρή ατμόσφαιρα από πάνω μου,

βύθιζαν το μέσα μου

και μετρίαζαν μαζί θλίψη και λαχτάρα.

Συνειδητοποιώ ότι υπάρχω κι εγώ

κομμάτι της πλάσης ,

που κινείται , διαλογίζεται ,

μετουσιώνεται  και σβήνει.

Ένας ελαφρός φλοίσβος,

που γλείφει  τα βότσαλα αποσταμένος ,

πότε ευδιάθετος ,πότε λυπημένος

και χάνεται απαλά.

Παραδομένος στην αμμουδιά,

συντροφεμένος από το βούισμα,

αναρωτιέμαι πόσο πρόσκαιρα  είναι όλα αυτά ,

στην αιώνια γαλήνη.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα

ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ

ΞΕΧΑΣΜΕΝΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ

Στο μυαλό μου συνωστίζονται  ανεκπλήρωτες επιθυμίες σαν τα πλοία στα αγκυροβόλια που νοσταλγούν ακόμα ένα τελευταίο μπάρκο, θα ‘ναι ηφαίστειο σε παροξυσμό η αγάπη μου, με συνεχείς εκρήξεις και τη λυτρωτική στο πίσω μέρος, σε απάνεμο μονοπάτι θα καρτερεί κάποιος να φανεί ή τουλάχιστον το αποτύπωμά του, μάταια  θα προσανατολίζεται η ρότα  στον αστερισμό του Ωρίωνα  , αφού όταν δε με αναπολείς  δεν ζω, παρά μονάχα στα πρώιμα ποιήματα της εφηβείας θα υγραίνεται το μάτι μου στους στίχους που λευτερώνουν τη σκέψη και την παρόρμηση από τα μονότονα σκαριφήματα , μα εσύ  θα φαντάζεις σαν ξεχασμένη έμπνευση στα συρτάρια ενός σκοροφαγωμένου γραφείου  και δημιουργία στο αποκορύφωμα  κάποιας πράξης σημαντικής, το πρώτο βιολί στις μοναχικές συναυλίες της σιωπής, η αίσθηση που ανατριχιάζει αυτοστιγμεί  και η πρώτη αναλαμπή που αντίκρισα στη χαραυγή και γέμισε  η προσδοκία μου πως το πέρασμά μου θα ανθίσει αέρινο, μα έφυγε η ελπίδα μου να χαράξει μια ακόμα πορεία στην καθημερινότητα συντροφεύοντας την νοερά με την αντανάκλαση των ματιών μου κι χάθηκε στο βάθος του ορίζοντα , πριν αφήσει τα τελευταία ίχνη  στο χώμα ή πριν υψωθεί στον ουρανό ,για λίγο ότι θα λείψει , και το δέχτηκα , γιατί τις ξεχασμένες εμπνεύσεις  τις είχε ζωντανέψει  και γνώριζε το τέλος.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα