ΑΛΗΘΕΙΑ , ΤΡΟΜΑΖΕΙ

ΑΛΗΘΕΙΑ , ΤΡΟΜΑΖΕΙ

Αλήθεια, τρομάζει όταν λυγίζουν  τα κλαδιά .

Διαφορετικά γιατί να καθυστερούσε η καταιγίδα ;

Διαφορετικά γιατί το κρυμμένο μας πάθος

να ελλοχεύει  ναρκωμένο  κάτω από τη χλόη  ημιθανές;

Όντως  όμως το κλαδί  ήταν μαρμαρωμένο  απ’ τον χιονιά.

Τι είναι αυτό το αλλόκοτο που στροβιλίζεται κι έτοιμο να ξεσπάσει;

Αλήθεια , τρομάζει όταν λυγίζουν τα κλαδιά ,τρομάζει γι αυτό που έρχεται και για το μετά  που θα ακολουθήσει,

αλήθεια , τρομάζει  όταν ζυγώνει η καταιγίδα;

Από ανασφάλεια τρίζουν κι αιωρούνται ακαθόριστα, γαντζώνονται  από τον κορμό, σαν βδέλλες , τινάζονται , αλλά ξαναγυρίζουν και περιμένουν το επόμενο αγριοφύσημα.

Τρόμος  είναι να είσαι αναποφάσιστος, αποθαρρυμένος και δίβουλος.

Τρόμος  είναι να στέκεσαι στον γκρεμό να ατενίζεις το κενό ,να σε καλεί κι εσύ να διστάζεις. Τρόμος  είναι να μην ξεχωρίζεις τον τόπο, τον χρόνο, τη διάσταση στο νου.

Αναπάντεχα, στου κύκλου τα γυρίσματα, που τίποτα δεν προμηνύει, ανασαλεύονται  σαν σε τρελή χαρά όλα του δέντρου τα κλαδιά, καθώς  η ανασφάλεια  έχει πια νικηθεί.

Και αναλαμπές φωτίζουν το στερέωμα κι οι στάλες λούζουν τα κλαδιά, παραμερίζοντας τον τρόμο του σκοτεινού , της ζωής το ταξίδι αχνοφέγγοντας , κι έτσι στιγμιαία αισθάνονται ότι φτάνουν στον προορισμό.

Αφημένα  μες στην εμπιστοσύνη των νόμων του σύμπαντος.

Αχιλλέας Φιστουρής

Snow Covered Mountain Under Cloudy Sky

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΜΕΣ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΜΕΣ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ

Να γεννηθείς ξανά μες στ’ όνειρο

και ν’ αναγεννηθείς.

Γιατί μέσα απ’ τ’  όνειρο

Μπορεί ν’ αναστηθεί η ζωή σου.

Αναγεννήσου και γεννήσου.

Την ομορφιά να ζήσεις

Αυτών που σε στιγμές βιώνεις.

Μια «αναστροφή» στο «καθημερινό»

Να ταξιδέψεις στο αέναο.

Να αναγεννηθείς, να αναγεννηθείς.

Ανέβα στον επάνω κόσμο.

Εκεί που οι συγκινήσεις σε καρτερούν

Σε μια επιβίωσης πορεία.

Αναγεννήσου και γεννήσου

Την έλευσή σου καλωσόρισε

Κι έτσι να νιώσεις δυνατός

Αναγεννήσου και γεννήσου

Και στο αέρινο το ξέφωτο περπάτησε.

Τον ουρανό να αγκαλιάσεις

Μια νιότη να λαμπρύνεις.

Αναγεννήσου και γεννήσου απ’ την αρχή

Κι από τα βαρίδια του παρελθόντος ξέκοψε,

εκείνα των ατέρμονων στιγμών.

Κι έτσι διαυγής και δυνατός

διάθεση για τη ζωή διέκρινε

εκλογικεύοντας ένα παρόν.

p1ab0k3gbf7m319e31e5svtt19vq8_900

Αχιλλέας Φιστουρής

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Δημιουργώ παραστάσεις  με λέξεις,

προτάσεις  με λάμψεις αστέρων

σπίτια  με άρωμα ανθρώπων

φως  αστραπή του ουρανού

ζωή σε βράχο τραχύ

Μέχρι ν’ αντικατοπτρίσει ηλιαχτίδες η θάλασσα

ένα κύμα  που ρυτιδώνει αφρό  κι αλάτι

άκουσε ψιθύρους ατέρμονους βουβούς ανέσπερου έρωτα

μοναχικών στιγμών

νυχτερινή κατάληξη  ιαμβικού μέτρου

μια απόκοσμη μουσική με διαπερνά κι εκστασιάζομαι

Άρκτος η τιμωρία του έρωτα

Κασσιόπη θεϊκή σύγκρουση

Ανδρομέδα εξιλαστήριο θύμα

Περσέας από μηχανής θεός

καθένας το δικό του στίγμα στο αέναο

προσδοκίες αιωρούμενες  σε λεπτή κλωστή

από τη γλώσσα  της σιωπής

ποικιλότροπα δοσμένες

Αχιλλέας Φιστουρής

p1ab0k3gbfl7s5a011el1lcn1rqm9_900