Kατηγορίες
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ

ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝΠεριοδικό Τεχνών

Αποθαλασσία. Κοιμάσαι και ο ήχος των κυμάτων που σκάνε στην αμμουδιά σε νανουρίζει. Καθώς το νερό ξεμακραίνει, παίρνει μαζί του στο μακρύ ταξίδι του στον βυθό της θάλασσας όλα τα άσχημα που τριβελίζουν το μυαλό σου. Ένα όμορφο όνειρο σε επισκέπτεται, σαν ανάσα δροσιάς στη ζεστή ατμόσφαιρα.


Προσωπική άποψη: Δημήτρης Μπονόβας


Ξυπνάς. Και ανοίγεις τα παράθυρα να εισβάλει μέσα το φως. Η θέα της απέραντης γαλάζιας κυράς σε γαληνεύει. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα να δεχθείς την αλμύρα μέσα σου, να ποτίσει η πρωινή γαλήνη όλο σου το “είναι”. Γι’ αυτό ακριβώς το αίσθημα ζεις και αναπνέεις. Σε κάθε αυγή, σε κάθε νέο ξεκίνημα. Κάθε φορά που σκέφτεσαι ν’ αφήσεις πίσω τα παλιά. Κάθε φορά που αναλογίζεσαι τι σου έχει φέρει η ζωή, τι σου χρωστά ακόμη. Κάτω από τη δροσιά ενός ζεστού καλοκαιριού. Μπροστά στη θάλασσα.


Να γεννηθείς ξανά μες στ’ όνειρο / και ν’ αναγεννηθείς. / Γιατί μέσα απ’ τ’ όνειρο / Μπορεί ν’ αναστηθεί η ζωή σου.
Αναγεννήσου και γεννήσου. / Την ομορφιά να ζήσεις.


Αυτή είναι η εικόνα που “ζωγραφίστηκε” στο μυαλό μου διαβάζοντας την ποιητική συλλογή του Αχιλλέα Φιστουρή με τίτλο “Αποθαλασσία” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Άλφα Πι”. Μία ποιητική που από το εξώφυλλο και μόνο σου δίνει την αναζωογονητική αίσθηση της ελευθερίας, σαν το νερό της θάλασσας, που ταξιδεύει όπου θέλει, παίρνει ό,τι σχήμα θέλει. Έτσι και οι στίχοι του Αχιλλέα παίρνουν διάφορα σχήματα και μορφές ανάλογα με αυτόν που τους διαβάζει.


Κύματα θερίζω / αγριεμένη μου θάλασσα, / γαλήνια να ταξιδεύεις. / Μ’ ελπίδα / στης προσδοκίας το όνειρο / φκιασίδια κρεμώ.


Μία καλλιτεχνική ιδέα που πραγματικά σε ταξιδεύει. Ένα βιβλίο που “ρουφάς” μέχρι και την τελευταία του τελεία. Διαβάστε το οπωσδήποτε.

Περίληψη: Και χάθηκα στηριγμένος / από μια τρίχα, / του μανιασμένου / ανέμου, στα ξέμπλεκα γένια.
Τον ακολούθησα σαστισμένος/ στο πάτημα της φυγής του / καθώς τα πάντα ισοπέδωνε.
Και εξαφανίστηκα μέσα / σε αυτόν τον χαλασμό.
Και δεν με έψαξα.
Γιατί μπορεί να μην έζησα / πραγματικά ποτέ.

Aποθαλασσία- Αχιλλέας Φιστουρής
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Αποθαλασσία
Συγγραφέας: Αχιλλέας Φιστουρής
ISBN: 978-960-632-033-0
Εκδόσεις: Άλφα Πι
Ημερομηνία έκδοσης: 2019
Αριθμός σελίδων: 94 Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Land
(αυτή η γη δεν ανήκει σε κανέναν)

Αυτή η γη δεν ανήκει σε κανέναν
ανήκει στον εαυτό της
Δανεισμένο αυτό το σπίτι που πατάω
Δανεισμένος αυτός ο λόφος
Δανεισμένο το στάχι που έχω στο στόμα μου
Δανεισμένο το σώμα μου

Αυτά τα δέντρα ανήκουν στα φύλλα
Αυτά τα πουλιά ανήκουν στο κελαήδημα
Καταγωγή: ρίζα, φύλλο, φωλλιά

Ησυχία!
Αηχία!
Απραξία!
-αφήστε τα όλα ήσυχα!-

Ανήκω στις λίμνες
Ανήκω στον αέρα
Στον πυρήνα της γης που όλα τα λιώνει
Στην αμυγδαλιά που ανήκει στον χειμώνα
Γκρεμίστε την αρχιτεκτονική του τίποτα
Να λάμψει η αρχιτεκτονική των πάντων’

Τσούχλη Μαριάννα
-5\2020

*photo: Αγγελική Μακρή_Αμυγδαλιά
_λάδι σε καμβά^2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, ουρανός, λουλούδι, δέντρο, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ελάχιστη Μνήμη

Η ελάχιστη μνήμη
Με δυό γραμμές τα ίχνη μιάς αναχώρησης
Βραδινή πτήση
Εφιάλτες στ’αεροδρόμια
Γεμάτα θλιβερά φώτα κι άγνωστα βλέμματα

Η ελάχιστη μνήμη
Ένα ζαρωμένο καθημερινό σημείωμα
Στο βάθος μιάς άδειας τσέπης

Η ελάχιστη μνήμη
Ένας υπαινιγμός ακατανόητος -ακόμα.

Πουλιά κι απογεύματα
Στα κάγκελα της νοσταλγίας.

Κώστας Ζαφείρης~

*photo: Wassily Kandinsky & Charlotte Rudolph
_photos & diagrams for article^1926

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Με κατοικεί η θάλασσα ~

Με κατοικεί η θάλασσα
της κερασιάς το άνθισμα
του πρώτου κλάματος η βία
του πρωινού το σκίρτημα
το άνοιγμα μιας πόρτας βαριάς
το σημείο εκκίνησης μιας γραμμής τεθλασμένης

Με κατοικεί η θάλασσα
η άβυσσος η ίδια
τέρατα με τρία κεφάλια
αδηφάγα στόματα
υπόκωφα ουρλιαχτά
στοιβαγμένα κρανία

η πρώτη φορά που σ’αντίκρυσα
του ανείπωτου το άπειρο

Με κατοικεί η θάλασσα
το τέλος κι η αρχή
οι σταθμοί
οι παύσεις
ανακατεύονται με τα κύματα
αλλού τα μέλη μου
αλλού τα λόγια μου

Να αναπνέεις απ’ τη μύτη
Αν πιεις νερό να μην τρομάξεις
Αν κουραστείς να κολυμπάς σταμάτα
Να αφεθείς στην επιφάνεια
ξέρει καλά αυτή
και θα σε πάει.

Αξιώτη Αργυρώ

*photo: Patrick von Kalckreuth_The north sea
_1898-1970^

Η εικόνα ίσως περιέχει: νερό, ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Έλα

Θα αγναντέψουμε τη θάλασσα
Και τις ιστορίες του Θεού
Τις ιστορίες από τον μεθοδικό παφλασμό των κυμάτων
Που σπάνε στη στεριά
Και τον ήλιο
Που δίνει φως στην ψυχή
Δώρο πολύτιμο η αναπνοή του έσω κόσμου
Ευλογημένος, όποιος μπορεί να αναπνέει τον μέσα του κόσμο
Και να βλέπει τη θάλασσα και τον ήλιο να τον αποτελούν
Είμαστε από γη κι ουρανό
Θεού πρώτα και μετά ανθρώπων.

Μαρία Κλειδά

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, νερό, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

Κι εγώ θα φέρω το άλφα~

Να τραγουδάς

με την κοιλιά
με τα λαγόνια
με τους μηρούς
με την πλάτη σου ολόκληρη

με τα μάτια
με τα δάχτυλα
με τα πέλματα
με όσον αέρα χωρά το στήθος σου

με τα σπλάχνα όλα
με τις φλέβες και τις αρτηρίες
με ο,τι κυλάει στο αίμα σου
με ο,τι λείπει από τις τρύπες σου

Να θυμάσαι

τα χείλη και τα δόντια
μονάχα σύμφωνα σφυρίζουν
κι έτσι, μάτια μου
φωνή δε βγάινει
τραγούδι δε φτιάνεται

Θα χρειαστούμε φωνήεντα
για να ζεστανουμε τα βλέμματα
να ακουστούν οι αμανέδες
να αγκαλιαστούν οι παρέες
να γραφτούνε συνθήματα
να σμίξουν και να λιώσουν οι ερωτευμένοι

Έλα
κι εγώ θα φέρω το άλφα

Αργυρώ Αξιώτη

*photo: Sandro Botticelli_Primavera
_detail^1477-78

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΑΝΑΣΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Προπέτασμα θλίψης δύσμοιρο
χαμένου φωτός,
κομήτες και διάττοντες σχίζουν τον αιθέρα.

Στις απόμερες γωνιές των δρόμων
ξεχύνονται τα ξωτικά ανυπόμονα,
καθώς τα δέντρα φυλλορροούν.

Τότε χαϊδεύουμε το είναι μας
με άρωμα λουλουδιών μεθυστικό,
καθώς αχνοφέγγουν οι ανατολές
με αντικατοπτρισμούς ονείρων.

Τότε το έναυσμα δίνεται.
Το ταξίδι της αναζήτησης ξεκινά.
Η χαρμολύπη ανταριάζει στο πρώτο φως,
στις πτυχές των κυμάτων

Αναπάντεχα το σκίρτημα της καρδιάς
που αναθαρρεί σε κοινούς τόπους,
θυμάται να ζήσει…

Αχιλλέας Φιστουρής

*photo: Peter Nottrott_Sail away^2017

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ

Στην Μόνικα Ερτλ~

^του Αντώνη Λάρδα

Τέσσερα χρόνια παραμόνευαν τα χέρια σου
κρυφά στης τιμωρίας το λιοπύρι
Τέσσερα χρόνια παραμόνευε στην τρικυμία της καρδιάς
ο άγιος ήλιος της εκδίκησης
Τέσσερα χρόνια μες στα μάτια σου
ταξίδευε ο όρκος βουρκωμένος
Περνούσες τυλιγμένη την εσάρπα της οργής
στα βρώμικα σοκάκια της Λα Παζ
και σ’ ευλογούσαν οι φτωχοί πίσω απ’ τις πόρτες
Περνούσες τυλιγμένη την απόφαση
κάτω απο τη σκιά της Ιλιμάνι
και σου ‘δειχναν το δρόμο αετόπουλα
Τώρα σε νανουρίζουν τρέμοντας
μυριάδες φύλλα δόξας
Τώρα επίγραμμα αρχαίο ελληνικό
στη βάρκα που σε πάει στην αιωνιότητα
τη μάσκα της στολίζει
«Είσαι του θούριου η τελευταία συλλαβή
είσαι της πιστολιάς η τελευταία νότα
ο άγγελος ο τιμωρός
για το χαμό του αχ’αγγελου»

[*Η Μόνικα Έρτλ εκτέλεσε την 1η Απριλίου του 1971 τον
Βολιβιανό πρόξενο στο Αμβούργο. Ήταν ο συνταγματάρχης
της βολιβιανής χούντας που διέταξε τη δολοφονία
του τραυματισμένου αιχμάλωτου Τσε Γκεβάρα.]

*photo: Sebastião Salgado_Cemetery of the Town of Hualtla de Jiménez
_Mexico from Other Americas

Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο και υπαίθριες δραστηριότητες
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Εισπνοή~

1.
Σκιές της λευκής μέρας
κόντρα στα μάτια μου. Δεν βλέπω
Τίποτα εκτός απ’ το λευκό
Ο χρόνος λευκός, η ψυχή
ελεύθερη απ’ την ταραχή και τον χρόνο.

Λευκότητα των νεκρών νερών.
Ώρα λευκή, τυφλότητα των ανοικτών ματιών.
Μνήμη, τρίψε τον πυρόλιθό σου, άναψε,
ενάντια στον χρόνο και την αμνησία του
Μνήμη, φλόγα κολυμβήτρια.

2.
Λεύτερος απ’ το σώμα, λεύτερος απ’ την ταραχή, επιστρέφω στην ταραχή, επιστρέφω στην μνήμη του σώματος σου.
Επιστρέφω.
Και μες τη μνήμη μου καίει το σώμα σου,
μέσα στο σώμα σου καίει η μνήμη μου.

Σώμα ενός Θεού που ήταν σώμα κεκαυμένο
Θεός που ήταν σώμα και ήταν σώμα θεωμένο
που σήμερα μένει μονάχα η μνήμη
Ενός σώματος λευτερωμένου από άλλο σώμα:
Το σώμα σου είναι η μνήμη των κοκκάλων μου.

3.
Σκιά του ήλιου σκοτείνιασμα που θερίζεις
Τύφλωσε τις πηγές μου τις εξαντλημένες
Λύσε τον κόμπο δρέψε την ταραχή
Σβήσε την αποθαρρυμένη μνήμη

Αλλά η μνήμη ακρωτηριασμένη κολυμπά
Από τις μήτρες του δικού της τίποτα
Ως τις πηγές της γέννησής της
Κολυμπά ενάντια στο ρεύμα και την εντολή

Κολυμπά ενάντια στο τίποτα
Πάθος του νερού
Γλώσσα της φωτιάς φωσφορίζουσα στο νερό
Λόγος της πεντηκοστής δίχως λόγο

Αίσθηση δίχως αίσθηση ούτε σκέψη
Νομίζοντας πως η μνήμη μεταμορφώνεται
Αυτό που μένει είναι μια δέσμη σπινθήρες.

*

Aspiración~

1.
Sombras del día blanco
Contra mis ojos. Yo no veo
Nada sino lo blanco:
La hora en blanco, el alma
Desatada del ansia y de la hora.

Blancura de aguas muertas,
Hora blanca, ceguera de los ojos abiertos.
Frota tu pedernal, arde, memoria,
Contra la hora y su resaca.
Memoria, llama nadadora.

2.
Desatado del cuerpo, desatado
Del ansia, vuelvo al ansia, vuelvo
A la memoria de tu cuerpo. Vuelvo.
Y arde tu cuerpo en mi memoria,
Arde en tu cuerpo mi memoria.

Cuerpo de un Dios que fue cuerpo abrasado,
Dios que fue cuerpo y fue cuerpo endiosado
Y es hoy tan sólo la memoria
De un cuerpo desatado de otro cuerpo:
Tu cuerpo es la memoria de mis huesos.

3.
Sombra del sol Solombra segadora
Ciega mis manantiales trasojados
El nudo desanuda siega el ansia
Apaga el ánima desanimada.

Mas la memoria desmembrada nada
Desde los nacederos de su nada
Los manantiales de su nacimiento
Nada contra corriente y mandamiento

Nada contra la nada
Ardor del agua
Lengua de fuego fosforece el agua
Pentecostés palabra sin palabras

Sentido sin sentido no pensado
Pensar que transfigura la memoria
El resto es un manojo de centellas.

Octavio Paz~

*photo:Sebastião Salgado^Herd of buffalos_Kafue
_National Park of Zambia^2010
_Genesis

Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο, ουρανός, ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση, κείμενο και νερό

Επιμέλεια  Marianne Tsouchli.

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ

Περπατώ πολύ συχνά , μόνος,
απορροφημένος στις σκέψεις μου.
Όλα γύρω μου γυρίζουν κινηματογραφικά.
Το τέλος του δρόμου ξαφνικά σα να έγινε αρχή,
παρατώντας μισοτελειωμένες τις σκέψεις μου.

Αθόρυβα το σούρουπο ξετυλίγεται ,
αφήνοντας της νύχτας τα πέπλα να περιμένουν,
καμαρώνοντας για τη δύναμη της στιγμής.
Καθώς στο ημίφως , το τέλειωμα της μέρας,
μια απρόβλεπτη , ξεχασμένη ηλιαχτίδα, ξεστράτισε
και πάγωσε το χρόνο.

Της απρόσμενης αυτής εξέλιξης
ένας παράξενος ιστός αναδιπλώθηκε
κι η δύση κοντοστάθηκε,
το δειλινό έλουσε
κι το αιχμαλώτισε.

Τέτοια συνταραχτικά συμβάντα,
Παραμένουν αναξιοποίητα
Καθώς η μοναξιά αιωρείται.

Αχιλλέας Φιστουρής

10οςΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 2019

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΗΝ ΕΝΤΕΧΝΗ ΠΟΙΗΣΗ , ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΥΠΡΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Ε.Π.Ο.Κ.)

Β΄ΒΡΑΒΕΙΟ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.