Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο και νερό
….Κωπηλατώ τη βάρκα των προσδοκιών μου, στα μεγάλα πλάτη να την ταξιδέψω επιθυμώ,
εκεί που απλώνεται το απέραντο γαλάζιο κι όλα ηρεμούν, σημείο μηδέν, απόλυτη νηνεμία, μόνο
οι φανοί αχνοφέγγουν προς αποφυγή σύγκρουσης… οι μόνοι που αγρυπνούν…, τα άλμπουρα
είναι λίγο γερμένα αλλά έχω συνηθίσει στη θέα τους, μια συμμετρία καθώς είναι τα πιο πολλά
γεγονότα στην καθημερινότητά μας, πράγματα που μπορείς κι εσύ να επιβεβαιώσεις, δένω πάνω
τους καμιά φορά ένα λεπτό σκοινί, ένα διακριτικό, κι άλλα που ενίοτε γίνονται χρηστικά και
τους δίνω μια άλλη διάσταση, το κατάστρωμα σχεδόν άθικτο, δεν έχω καθίσει πότε στην θέση
του τιμονιέρη, ακυβέρνητη ήταν η βάρκα μου και οι προσδοκίες μου ριγμένες κάτω στο αμπάρι
ήταν, σαν σκόρπιες σκέψεις αραδιασμένες σ’ ένα χαρτί ή σαν φορτίο που το μεταφέρεις από
λιμάνι σε λιμάνι και από τόπο σε τόπο με τις ετικέτες, ανέπαφες, νέος θαλασσοπόρος είμαι
όπως αντιλαμβάνεσαι, για καιρό παιδευόμουν, μπέρδευα τα σινιάλα, έδινα προτεραιότητα από
αριστερά εκεί που οι άλλοι μου ερχόταν από δεξιά, γι’ αυτό με κοιτάζεις τώρα ανορθόδοξα, να
θέλω να ανοίξω τα πρυμιά πανιά και να την αφήσω να ορθοδρομήσει στην κοσμοχαλασιά με
ταχύτητα τυφώνα…..

ΦΕΓΓΑΡΟΠΕΤΡΑ

Επιστρέφω πάλι, γνώριμοι τόποι,

των στιγμών τις αναλαμπές αναπολώ

κι εμβαθύνω  τις υφές τους,

το πέρασμά τους ψηλαφώ, εκστασιάζομαι,

αχνοφαίνεσαι, ψάχνω τη μορφή σου.

Περιδιαβαίνω τα μονοπάτια της συνείδησης

στο φως του φεγγαριού άναρχα

κι εσύ κοντοστέκεσαι αλαφιασμένη,

σαν τη θάλασσα που φεύγει κι έρχεται.

Στα μάτια μου φαντάζεις  σαν το άνθος,

στα μάτια μου σαν κυπαρίσσι στητό,

όπως τον άνεμο ορμάς με βία.

Το κοίταγμά σου σπιθοβόλο, στα μάτια μου είναι

η οπτασία σου ένα αραχνοΰφαντο μυστικό,

η πλάση αναθαρρεί βλέποντάς σε

καθώς λικνίζεσαι ιεροτελεστικά ,

όλα μετουσιώνονται.

Κι όταν τα κορμιά  γείρουν στο χώμα

αστέρια στον ουρανό ερωτοτροπούν,

τα πουλιά γοργοπερνούν, το φεγγάρι είναι

φως μόνο και σιωπή, το φεγγάρι μονάχα

ασημένιο να ρίχνει τη φεγγαρόστρατα.

Φουρτουνιάζει το κύμα ,

ξανοίγεται στο πέλαγος ,η ψυχή ταξιδεύει,

γινόμαστε απρόσωποι, συγκυριακά.

Πλέουμε αντιπαλεύουμε στη χρήση των χρωμάτων,

ολόκληρη στιγμή  απόλυτο κενό,

μόνο το θρόισμα των φύλλων.

Αχιλλέας Φιστουρής

Related image

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΣ

Κάπως  πάλι εντός μου

η μαστίχα  Χίου

δακρύζει απ΄ το γερτό κορμό

στο νοτισμένο χώμα  να απλωθεί,

περιμένοντας το βοριά να δροσίσει

στο  χάραμα του Αιγαίου.

Απ’ το  μονοπάτι  στην έξοδο του χωριού

που τα δέντρα  απλώνουν χέρια,

προσπερνώ  χωρίς διόδια  ανέμελα

τις προσδοκίες στην τσέπη μετρώντας

με τα πετράδια  μονολογώντας ,

για αναζητήσεις  σε τόπους  του θυμικού.

Ούτε διαβάτης  ούτε συνοδοιπόρος

ο εαυτός  σου σε αντικατοπτρισμό

σε παιχνιδίζει στο ξεγέλασμα  της ελπίδας

με συμπεριφορά που αναβλύζει  μαστίχα

κι ομορφαίνει το σήμερα.

Απ΄ το παράθυρο  ένα μουρμουρητό

ψιθύρους  ζοφερούς  αναπαράγει,

μέχρι  το συρτάρι του μυαλού  κιτρινισμένες

αναμνήσεις κι απόκοσμες μουσικές

ανασύρει  ευλαβικά.

Αχιλλέας Φιστουρής

Image result for πινακες ζωγραφικης αντικατοπτρισμος

Ο ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Συναντήθηκα ξανά,

μ’ αυτόν  που πάντα

αποζητούσα.

Δεν ήταν αυτός που διασχίζει μοναχικές θάλασσες,

κύματα χωρίς επιστροφή

ελπίδες χωρίς καταγωγή,

καταχνιά.

Καταχνιά απ’ αυτήν που έσπειρε ένα χέρι.

Κάποτε επώνυμο,

Κάποτε ονειροπόλο,

Κάποτε ολομέτωπο.

Δεν ήταν αυτός που κουβαλούσε θανατικό

στο σώμα και την ψυχή.

Αυτός που αναζητούσα.

Ελεύθερος να σχίζει τον αέρα.

Ελεύθερος  να στριφογυρίσει στα δέντρα.

Ελεύθερος να δημιουργεί.

Αυτός που μιλούσε μέσα μου

άηχος συνοδοιπόρος.

Έτσι λοιπόν απλόχερα, χωρίς ανταλλάγματα,

να χαράξει μέσα μου μια ηλιαχτίδα ανέσπερου φωτός

να ψιθυρίσει μέσα στ’ αυτί μου το αύριο.

Αχιλλέας Φιστουρής

Image result for πινακες ζωγραφικης Ο ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

ΑΝΕΙΠΩΤΑ  ΚΥΜΑΤΑ

Τα κύματα μέσα απ΄ τη θάλασσα

απλώνονται  μόλις  αφεθούν

αφρισμένα λευκά, γαλάζια , πράσινα

ορθοποδώντας  στα βότσαλα .

Αδυναμία επιλογής

ανάμεσα  στη συνύπαρξη των εικόνων

τη ξεχωριστή που σε εκφράζει,

παραβλέποντας  όλες τις άλλες

που σε περιτριγυρίζουν,

επιδιώκοντας κομμάτι  προσοχής.

Όμως  τα ανείπωτα κύματα

που αργοσβήνουν σε μοναχικές πορείες

 που δε φτάνουν ποτέ στην ακτή,

που πνίγονται πριν καν γεννηθούν στο φως

σαν αποπαίδια παρατημένα στον κυκεώνα

που τόσα ήθελαν να μας σηματοδοτήσουν,

κείτονται απλωμένα στα βότσαλα.

Σημασία έχει η προσπάθεια

που αυτό που έχουμε μέσα μας

να οριοθετεί την ύπαρξη μας.

Αχιλλέας Φιστουρής

Image result for πινακες ζωγραφικης ανειπωτα κυματα

ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΠΟΥ ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΕΣ ΑΠ’  ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΛΑΔΙΟΥ

Για σένα, που ξεστράτισες απ’ την άκρη του κλαδιού
κι ακούμπησες το άνοιγμα των χειλιών μου,
θα φορέσω τα γιορτινά μου.
Για σένα, αύρα της ξεχασμένης ανατολής,
με άρωμα  κενού μυστικού  θα σφραγίσω τα θέλω μου.

Της  πρώτης άνοιξης ζωή που κρύφτηκες  στην αγκαλιά μου,
θα υψώσω  την πυγμή της λησμονιάς  και της ανδρείας,
τα μηνύματα σου  ν’ αποκρυπτογραφήσω, το βλέμμα σου  να ορθώσω.
Σταγόνα αισιοδοξίας  στο γύρισμα της πνοής,
ανάσα  δροσιάς  σε στεγνά χείλη να κυλήσω.

Κι  όταν στις φλέβες σου, της ομορφιάς οι φλόγες φουσκώσουν,
θα αφανίσω  αυτά τ’ άστρα,
θα διασκορπίσω  τη συνοχή της εξάρτησης,
για να νιώσω κι εγώ να αισθανθώ ψυχή  μου,
για να μπορεί ν’ ανθίσει τ’ όνειρο στην άκρη του κλαδιού.

Αχιλλέας Φιστουρής

Image result for πινακες ζωγραφικης ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΠΟΥ ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΛΑΔΙΟΥ

ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΙΣΤΟΥΡΗ
«Αποθαλασσία»
ΕΝΑ ΨΥΧΟΡΡΑΓΗΜΑ ΟΝΕΙΡΟΥ
Τι ευχάριστο για τα πνευματικά πράγματα του νησιού μας να αποκαλύπτονται καινούργια ταλέντα σε μια εποχή γενικότερης πνευματικής ένδειας και μάλιστα να τολμούν να «εκδίδονται» κιόλας. Και, ευτυχώς, στη Χίο, όπως αποδεικνύεται από την εκδοτική δραστηριότητα πρόσφατη και πιο παλιά, μόνο φτώχεια δεν έχουμε και ίσως να είμαστε από τις μοναδικές επαρχιακές περιοχές με τέτοια και τόση ανάπτυξη σε έναν τομέα που χωλαίνει. Και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια όχι μόνο στους συγγραφείς και ποιητές (φτασμένους ή επίδοξους), αλλά και στον εκδοτικό οίκο «άλφα πι» που αγκαλιάζει με αγάπη κάθε τέτοια δράση, πάντα αναγκαία και απαραίτητη στην εποχή που ζούμε.
Και τι πιο ευχάριστο, όταν διαβάζοντας ένα βιβλίο ή μια ποιητική συλλογή, να αντιλαμβάνεσαι ότι ο συγγραφέας ή ο ποιητής, μόνο τυχαίος δεν είναι. Και μια τέτοια περίπτωση είναι ο συνταξιούχος δάσκαλος Αχιλλέας Φιστουρής που πρόσφατα ανέδειξε ένα ακόμα, εκτός των άλλων, ταλέντο του. Το ποιητικό, μέσα από τη συλλογή «Αποθαλασσία» (Εκδόσεις άλφα πι). Μια συλλογή που διακρίνεται για την ποιότητα του λόγου αλλά και για τη σοβαρότητα και για τη ρεαλιστική απεικόνιση των πραγμάτων.
Η γνωριμία
Ο Αχιλλέας Φιστουρής ξεμύτισε δημόσια στον ποιητικό στίβο πριν από λίγους μήνες, μέσα από το διαδίκτυο, όταν δημιούργησε σελίδα με τον ίδιο τίτλο της συλλογής του. «Αποθαλασσία», τίτλος ποιητικός αλλά και με ανάλογο περιεχόμενο. Μια σελίδα που δέχονταν καθημερινά τον ποιητικό διαλογισμό και οίστρο του Φιστουρή και μάλιστα με καταιγιστικό ρυθμό. Το ένα ποίημα ακολουθούσε το άλλο εμπνευσμένα από την ανεξάντλητη πηγή του Αχιλλέα και ήταν ευχάριστο να διαπιστώνεις ότι ο δάσκαλος μόνο στα κουτουρού δεν έγραφε. Με κάθε θέμα που καταπιάνονταν το ανάλυε με ποιητική γλώσσα, χαιρόσουν να το διαβάζεις, το απολάμβανες και κάποιες φορές σε απογείωνε.
Με χάρη
Η «Αποθαλασσία» (το βουβό κύμα), λοιπόν, έγινε και ποιητική συλλογή που εκφράζει τη λατρεία στη θάλασσα, αλλά είναι και ένας ύμνος στη ζωή, με τα καλά και τα κακά της. Περιλαμβάνει βιώματα δοσμένα με χάρη αλλά και σεβασμό, με λυρισμό, με ρομαντισμό, με μελωδικότητα. Στίχοι λυτρωτικοί, ερωτικοί, αντιστασιακοί, ορισμένες φορές ονειρικοί, στην αναζήτηση του ιδεατού. Ο Φιστουρής καταπιάνεται με τη ζωή, την καθημερινότητα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα. Φιλοσοφεί και σε κάνει συμμέτοχο. Τα ποιήματά του ξετυλίγονται μπροστά σου σα ζωγραφικοί πίνακες και επιχειρεί να φτάσει «στην άκρη του κλαδιού, εκεί που ανθίζει το όνειρο» συμπαρασύροντας και όλους εμάς.
Ο Φιστουρής γράφει αυτό που λέμε ποιοτική ποίηση με στίχους καταπληκτικούς και που δε φτάνει μόνο η πρώτη φορά για να τους απολαύσεις και να τους ξεχάσεις, αλλά σε προκαλούν να επανέλθεις ξανά και ξανά. Κι αυτό γιατί μιλούν στην ψυχή σου και η επανάληψή τους σε ξεκουράζει και σε ευχαριστεί. Η «Αποθαλασσία» περιλαμβάνει ποιήματα πολλαπλών αναγνώσεων, ποιήματα που μπορούν και σου κρατούν μια θαυμάσια συντροφιά. Είναι ποιήματα που εν πολλοίς σε εκφράζουν. Ο Αχιλλέας στη ζωή του πάντα ήθελε να δίνει το κάτι τις παραπάνω και το επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά με την «Αποθαλασσία»…
Δείγμα γραφής
«Αγουροξυπνημένος ήλιος με τις αχτένιστες αχτίνες του»… «Ο ήλιος κουράστηκε και κρέμεται στο κόκκινο απόβραδο»… «Ερχονται στιγμές που νιώθω τον εαυτό μου παρατημένο. Σε ράδα ξεχασμένη, νεκρή.»… «Το σούρουπο δεν αργεί, ακούγεται στη στροφή κατεβαίνοντας»… «Ηλιος και φως/αύρα και φλοίσβος/μικρές ελπίδες ανάταξης»… «Η θάλασσα με το λυσασμένο πείσμα/ και τα γεροδεμένα μπράτσα»… «Να ονειρεύεσαι με το κύμα στο ένα χέρι και με τον αφρό στο άλλο»… «Μέσα στην καρδιά, η κόρη των ματιών καθρεπτίζεται»… «Ανάμεσα στα βότσαλα, γλίστρησε το όνειρο της νύχτας»… «Οι επιθυμίες μου σαν τις ελπίδες που δεν καρποφορούν. Τις ακουμπώ και τις χαϊδεύω. Ενίοτε με απασχολούν».
Δυσκολεύτηκα να επιλέξω κάποια μικρά αποσπάσματα από τη συλλογή του Φιστουρή γιατί όλα τα ποιήματα είναι εξαιρετικά. Θα κλείσω και θα συμφωνήσω μαζί του ότι «το ποίημα είναι ένα ξεσήκωμα στην αδιαφορία της καθημερινότητας, μια σαϊτιά πύρινη ριγμένη στην καρδιά των ανθρώπων (…) Το ποίημα δεν είναι ανάσα που σβήνεται. Είναι ψυχορράγημα ονείρου».
Δ .Φ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, παραλία, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό, κείμενο και φύση