ΟΥΡΑΝΟΣ

Κι αν ένα όνειρο γίνει

 ουρανός από ασχήμιες

βροχή να με πνίξει.

προτιμώ τον έναστρο

κι ας με διαλύσει.

Η οντότητά μου τότε,

στον άνεμο ας διαμελιστεί.

Η ύπαρξη  δε σβήνει.

Μόνο μολυβώνουν  οριακά

το απέραντο γαλάζιο.

Επιβιώνουν μέχρι να αυτοκαταστραφούν

όπως οι ελπίδες  που σβήνουν

στο απαύγασμα μιας χαραυγής.

Ταξιδιάρικα, ερμητικά χείλη,

συντροφιά  με ανεκπλήρωτα όνειρα

κι η αντάρα από αναμονές

που ξεχάστηκαν στις  καταιγίδες να εξαϋλωθούν

μέχρι να χαθούν.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής ουρανού

  ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ      (XAIKOY)

Έτσι γυαλίζουν
κι οι ελιές στο
ασήμωμα της μέρας.

Χελώνα  μου,
αργά αργά να προχωράς
στο δρόμο της θυσίας.

Απ’ τη στροφή
μελιστάλαχτη, προβάλλει
η νύφη.

Λυγίζει στην ανεμοζάλη
τρέμοντας
η καλαμιά στον κάμπο.

Κάτω στο ποτάμι
το ρυάκι  ψιθυρίζει
στο αυτί της όχθης.

Στο δώμα του εξοχικού
οι αχτίνες της πανσελήνου
ηρεμία ψυχής.

Κολυμπήσαμε
στ’ αφρισμένα κύματα
ρουφώντας την αρμύρα.

Ευθεία στο παράθυρο της γιορτής
χτυπώντας,
γεμίζει η στιγμή.

Οι στιγμές της ζωής
ομορφαίνουν το αύριο
μέσα από το σήμερα.. 

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής οι στιγμές της ζωής

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Οι επιθυμίες μου σαν τις ελπίδες

που δεν καρποφορούν.

Τις ακουμπώ και τις χαϊδεύω.

Ενίοτε με απασχολούν.

Σα να διατρέχουν το είναι μου.

Με συνεπαίρνουν σαν αιωρούνται

σε αέρινα ρεύματα με ριπές

που ορμούν σαν λαίλαπα.

Ανέτοιμος να αντιδράσω δίνομαι βορά

στο διασπαραγμό.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα






                                       Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

                             Έχε πάντα ανοιχτά τα μάτια της ψυχής

να γεμίζει το αέναο  σαν χρυσαλλίδα νύμφης.

Ανάμεσα  στις πτυχές του κορμιού σου , σαν αέρινο χάδι,

δέξου  να γεύονται  τα απόκρυφα μυστικά του,

που  διψούν  σε δύσβατα μονοπάτια  να πορευτούν.

Αναθάρρησε  τα κουρασμένα σου μάτια

σε  άλλους ατραπούς  αυτούς  τους ιερούς .

Τη θλίψη διαπέρασες , την αγωνία όλη την ένιωσες.

Σαλπάρισε  να βρεθείς  σε ξωτικά τέτοια μέρη ,

που πόλεμος πια δε ζει, ούτε θανατικό.

Δέσε  σε απάνεμα λιμάνια  να γνωρίσεις,

τις αχανείς πολιτείες  του ελέους τα απόκρυφα,

κι ας είναι γυμνή η ψυχή σου απλωμένη στον ήλιο,

κι ας συγκρατιέται από μέσα η πνιχτή αγανάκτησή  σου.

Γιατί πολύ στα εσώψυχά σου το ορέχτηκες

μες  στ’ αραχνοΰφαντα  πέπλα  να  στριφογυρίσεις.

Γιατί πολύ ορέχτηκες

τον ήχο μόνο του φλοίσβου ν’ αφουγκραστείς.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής ο κύκλος της ζωής

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ

Ι

Υπάρχει  η θαλερή χαλάρωση,

χωρίς  πονοκέφαλο, χωρίς

αποχαύνωση, στο στρώμα  ή στο χωράφι.

Υπάρχει  ο συνοδοιπόρος χωρίς  φλόγα, χωρίς αδυναμία,

ο συμπαραστάτης.

Υπάρχει  ο έρωτας  χωρίς καταπίεση, χωρίς  πίεση,

η αγάπη.

Η ανάσα  κι  ο περίγυρος  που δε ζηλέψαμε ποτέ,

η νεότητα.

Αυτό που μας αντάμειψε  ροδίζει

Και το δρόμο μας  φωτίζει.

ΙΙ

Το φως  μπαίνει στο σπίτι απ’ τον φεγγίτη.

Απ’  το κεφαλόσκαλο, στολίδια απρόσωπα, συμμετρικά μοτίβα

περιτυλιγμένα πλανώνται. Ο φραγμός  απέναντι απ’  αυτόν

που καρτερεί  είναι μια συναισθηματική εναλλαγή  απόκοσμων

εκλάμψεων, μετεωρικών φαινομένων και κοσμογονικών

αλλαγών. Επιτακτικό κι εφήμερο όνειρο περιθωριακών

ομάδων με αντικείμενα ποικιλόμορφα  διάχυτα

στον κόσμο της γνώσης.

ΙΙΙ

Τα κεριά  και το ημίφως της συνεύρεσης κάμνουν το σφύριγμα

του ανέμου, τη νύχτα, στην πλαγιά του βουνού

και γύρω από το ορειβατικό καταφύγιο.

Το ημίφως  της συνεύρεσης, ίδιο με το χάδι στο μάγουλο.

Η διακόσμηση, συμμετρική στους τοίχους, πτυχές  από

μετάξι, χρώμα κοραλλιού, όπου ξεσπούν με ορμή

οι σαΐτες  της συνεύρεσης.

Το ξύλινο τραπέζι στη μέση, φωτεινές οπτασίες

των βοτσαλωτών  παραλιών ,καταρράκτες από πρωτόγονες

μορφές  ανατολής, τούτη τη στιγμή.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης νυχτερινή πορεία

ΝΕΚΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Οι ποιητές ερωτοτροπούν το ξημέρωμα

τη στιγμή που η χαραυγή δειλά προβάλλει,

τη στιγμή  που η απόκοσμη ακτινοβολία  αχνοφαίνεται

κι ο χρόνος νεκρός.

Οι ποιητές ιερουργούν μες στο ημίφως

σαν σκιές ή ξωτικά

με ευλάβεια μοναδική

προς το υπέρτατο ον.

Μα οι ποιητές, μες στη μοναξιά τους

βρίσκουν περισσότερες ευκαιρίες

κι από μια   θάλασσα  γεμάτη  αντικατοπτρισμούς.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικής  νεκρού χρόνου


ΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΩΝ

Περνούν οι στιγμές
χαϊδεύουν τη μνήμη
πρέπει να τις φιλέψω, θα τις δεχτώ  πάλι
κι αν αναλογιστείς αυτό γίνεται συνέχεια
κι αν αναλογιστείς υπόσταση έχουν κι αυτές
και το καναρίνι ,τι αμέτρητο βάθος ,
γλυκολαλιά αφήνει στο καλωσόρισμα τους
Γιατί λοιπόν μάταιος πόνος;
Γιατί λοιπόν τόση ευθυκρισία
και τόση δικαιοκρισία;
Και ποιος είμαι εγώ που δήθεν δικολάβος
υπερασπίζομαι
τα ανώγια  από
τα κατώγια;
Και ποιος είσαι εσύ
που ανέκφραστος ανασύρεις
παλιά γράμματα
κι εφτασφράγιστα μυστικά
ανακαλύπτοντας το χαμένο παράδεισο;
Και ποιος είναι ο άλλος
που απρόσμενα  εμφανίζεται
μεμψιμοιρώντας για τα άδικα του κόσμου
και μια κρατάει κόκκινο πανί  και μια
πνιγμένος στα θέλω του συμβιβάζεται;

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πίνακες ζωγραφικης κοινωνικης εκρηξης