ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Στο διάβα της ζωής, συναντάμε τα πατήματα,
του προηγούμενου «εαυτού » μας,
καταγεγραμμένα στη συνείδηση των θνητών.

Όλοι συμμέτοχοι
σε μια ολιστική μνήμη από εντυπώσεις,
χαρακτήρες και ύλη.

Διαπιστευμένοι κι ενεργοί
εξαιτίας αυτής κι αέναα ακολουθώντας
το άπιαστο όνειρο ,του τι ήμασταν
ή του τι θα γινόμασταν με όραμα αυτή.

«Ιερουργώντας» ακόμα
και μέσα στην ίδια την προσήλωση μας,
εκεί που το τώρα θα έπρεπε να μας εκστασιάζει
σε μυστική συνεύρεση σώματος και νου
υπαρκτών και όχι απουσιαζόντων.

Αχιλλέας Φιστουρής

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ

Θα συνεχίσω άραγες να γράφω και μετά θάνατον; Έχω γράψει σε ώρα τροπικής θύελλας τις παραμονές του τέλους κι όταν το πλοίο βυθιζόταν τραγούδησα στο κατάστρωμα κι όταν γκρεμίζονταν οι πυλώνες του ναού, έκρουσα τις φωνητικές μου χορδές με την τελευταία μου πνοή…

Έγραψα σε ώρες συσκότισης λόγω διακοπής ρεύματος, σε ώρα ψυχικού κλονισμού, παγιδευμένος κάτω από χαλάσματα χωρίς αέρα κι αντικρίζοντας εκτελεστικά αποσπάσματα δικτατοριών. Έγραψα ακούγοντας εκκωφαντικές συναυλίες σκληρού ροκ και στο κρεβάτι μου όταν κοιμόμουνα: τώρα χρειάζομαι μόνο χαρτί και καλαμάρι και θα συνεχίσω να γράφω στον αιώνα τον άπαντα.

Μα που θα βρω χαρτί και καλαμάρι στον τάφο;

Χμ, δεν το ‘χα σκεφτεί αυτό. Θα πρέπει να τα παραγγείλω εγκαίρως από πριν. Και σε μεγάλες ποσότητες. Μα τι θα κάνω αν σαπίσει;

Τότε θα πρέπει να γράψω με πνευματική πένα, σε πνευματικό χαρτί. ΄Η ακόμα καλύτερα, θα υπαγορεύσω σε κάποιο συγγραφέα που ζει στοιχειώνοντάς τον αφού πεθάνω.Έτσι άλλωστε ο τυφλός Μίλτωνας δεν υπαγόρευε στην κόρη του κάθε μέρα τη συνέχεια του Απολεσθέντος Παραδείσου, όπως την είχε σκεφτεί την προηγούμενη νύχτα, κι ο Iρλανδός Φέργκους Μακρόιχ δεν υπαγόρεψε το επικό αφήγημα του «Τέιν» από το μνήμα του, σε κείνον που το κατέγραψε, κι ο Όμηρος δεν έκανε έκκληση στις Μούσες να τον βοηθήσουν με την Ιλιάδα και την Οδύσσειά του, κι όπως μαρτυρούν οι ηθοποιοί που φτιάξανε την πρώτη έκδοση των έργων του —το χέρι του Σαίξπηρ έγραφε απευθείας ό,τι σκεφτότανε χωρίς να σβήνει ποτέ του τίποτα, κι ο Ουίλιαμ Μπλέικ δεν αντέγραφε τον Μίλτωνά του από ένα άλλο μεγάλο ποίημα που υπήρχε κάπου στο Υπερπέραν, κι ο Βυάσα δεν υπαγόρευε από μνήμης την «Μαχαμπαράτα» στον ελεφάντινο θεό της γραφής Γκανέσα, κι ο Αριστέας δεν έγραψε την «Αριμασπεία» επιστρέφοντας από τους νεκρούς, κι ο Ντάντε δεν έκανε το ίδιο ταξίδι Στη μέση του δρόμου της ζωής του, κι όπως μας λέει ο Πλάτωνας, ο Αρμένιος ΄Ηρ δεν περιέγραψε τον Κάτω Κόσμο με πολλές λεπτομέρειες, κι όλοι αυτοί οι Σαμάνες της Κεντρικής Ασίας δεν κάνουν ταξίδια νοερά στον άλλο κόσμο περιγράφοντάς τον την ίδια ώρα στο ακροατήριο τους, κι ο Οδυσσέας δε ξαναγύρισε από τον Άλλο Κόσμο περιγράφοντας τον την ίδια ώρα στο ακροατήριο τους, κι ο Οδυσσέας δε γύρισε από το Υπερπέραν ύστερα από 20 χρόνια, μόνο και μόνο για να ξαναφύγει αμέσως για άλλες περιπέτειες, κι ο Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς δεν έγραψε το “Όραμα” από πνεύματα που μιλούσαν μες απ’ τη γυναίκα του σε κατάσταση ύπνωσης […]

(Νάνος Βαλαωρίτης, Η Ζωή μου μετά θάνοτον εγγυημένη, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1993)

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης νανος βαλαωριτης

ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ Λ. ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Το λευκό του κύματος γήινος αντικατοπτρισμός
αντανακλά το ταξίδι της προέλευσης.
Το λευκό του κύματος ψιθυρίζει στο αυτί σου,
το δικό σου ήχο
αυτόν που θέλεις ν’ ακούσεις
απόκοσμη δική σου μουσική,
αυτή που σε συνόδευε στη ζωή.
Ίσως ξαναζήσεις τέτοιες στιγμές αν το ορίζεις
αν θεατής παρακολουθείς την αδιαφορία γύρω σου,
που σου θυμίζει διακριτικά
το ταξίδι της προέλευσης.
Στην πολυκύμαντη ζωή , αναζήτησες πολλά.
Εκείνα που σε γέμιζαν στο ταξίδι
νεκρούς σφυγμούς και ζωντανούς ήχους.
Βίωσες την ανεμοζάλη στην κοσμοχαλασιά
και το ανεμόδαρτο των αδικημένων
το ψαλίδισμα της ορμής των νέων .
Εμπειρίες μοναδικές που σε συνεπαίρνουν
επειδή ήθελες να ζεις τη στιγμή ως το μεδούλι.
Μπορεί τότε να συναντήσεις τις χαμένες ευκαιρίες,
την αναθάρρηση στο ξέσπασμα της νιότης.
Τη ζωή να σου γνέφει κάθε φορά στου κύκλου τα γυρίσματα.
Περιμένεις ανταπόδοση για ό,τι ταξίδεψες
εμπειρίες, γνώση, αναζήτηση,
το λευκό του κύματος.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής το λευκο του κυματος

ΥΨΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

ΥΨΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

Κατηφορίζω τρικλίζοντας
όλα στο μυαλό γυρόφερναν.
Άραγε όλα υποφέρονται;

Τόση μαγεία
και τόση άγρια υπομονή.
Θα σκαρφαλώσω στο τραχύ
του βράχου να χαθώ,
θαυμάζοντας από ψηλά
τη θέα της θάλασσας.

Στον ορίζοντα διακρίνω
κοσμοπολίτικα κρουαζιερόπλοια
να στοιβάζουν στις λάντζες
αμέριμνους ταξιδιώτες.

Τεντώνω τα δυο μου χέρια,
κρατώντας μες στα δάχτυλα
ένα σωρό κλεμμένα όνειρα,
να τα ελευθερώσω
σε δρόμους άλλους κι ουρανούς,
που πάλεψαν γυμνές ψυχές.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης υψωμενα χερια

ΧΑΪΚΟΥ

ΧΑΪΚΟΥ

Ο ανέφελος ουρανός συνοφρυώνεται
κι ανταριάζει και μελαγχολεί,
μέχρι που ξαναφαίνεται διστακτικά
η ματωμένη δύση.

Καλοκαιρινή κάψα συνδιαλέγονται
η ψάθινη ομπρέλα
κι η δροσερή αύρα.

Γιατί όταν έφυγε,
ο αέρας που είχε μέσα ξεθύμανε
το άρωμα του γιασεμιού.

Στα ριζά του σταχτιού βράχου,
ονειρεύεται το μικρό κυκλάμινο
αποσταμένο.

Όταν χαμογελά
το απόβροχο της καταιγίδας
βγαίνει το ουράνιο τόξο.

Ένα δελφίνι
Χορεύει στο φρύδι της φεγγαρόστρατας,
άρωμα της νύχτας.

Για το γλυκολάλημα τ’ αηδονιού
απλώθηκε το δειλινό.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης ΧΑΙΚΟΥ

ΑΡΩΜΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΟΥ

ΑΡΩΜΑ ΠΕΡΙΒΟΛΙΟΥ

Πάει καιρός

που ξεμάκρυνες.

Μάζεψε αν το φέρει η στράτα σου

τα σημάδια μου και μπες στην αυλή.

Πάντα περιμένω  στο κεφαλόσκαλο

καμιά φορά όμως φέρνω

τις αγρύπνιες μου σεργιάνι

κι απλώνομαι στο περιβόλι

να ηρεμήσει το μέσα μου.

Αν ποτέ φανείς

έλα απ’ το παραπόρτι.

Στάσου στον κύκλο

του μαγγανοπήγαδου της μνήμης  μου

όπου  όλα γυρίζουν ρυθμικά.

Μόνο να μη θολώσει το νερό

και λοξοδρομήσουν οι ποτιστάδες.

Τότε θα σε περιμένω

στη μαρμαρένια στέρνα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης καμπος χιου

ΜΑΖΕΜΑ ΜΑΣΤΙΧΑΣ

ΜΑΖΕΜΑ ΜΑΣΤΙΧΑΣ

Στενά σοκάκια με καμάρες,

τα μολυβιά ανώγια,

γκρίζα μικρά ανοίγματα στο φως,

γαϊδουράκια φορτωμένα,

στέκουν υπομονετικά,

άρωμα γιασεμιού κι ουρανός.

Τα μουλάρια στις πελεκανιές  ασπρόχωμα,

και τα γαϊδουράκια στα ξερόχορτα,

μαντήλες και καλαθάκια  και πανέρια

κάτω απ’  τα σκίνα πειράγματα.

Σύρσιμο  και γονάτισμα,

αγκομαχητά και πρόσωπα

αναψοκοκκινισμένα,

ιδροκοπημένο  στήθος,

λιοπύρι  και σκόνισμα.

Στις γυροβολιές

το αρωματικό κάλεσμα του σκίνου.

Κι ύστερα το δειλινό προβάλλει,

και τα χρώματα γαλήνια να ταξιδεύουν.

Οι παρέες με γέλια και χαρές

στο δρόμο του γυρισμού,

στα καντούνια, στις στροφές.

Και  τα κεφαλομάντηλα,

να λάμπει η θωριά της κοπελιάς

κουβαλώντας  τον καρπό του μόχθου.

τρεις  οκάδες  κρυστάλλινη μαστίχα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης μαζεμα μαστιχας

Ο ΣΧΙΝΟΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Ο ΣΧΙΝΟΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Της Χίου ο σχίνος, ανθός, βάλσαμο της ψυχής.

Δάκρυσε απ’ τον κορμό του, έστρωσε τα κάλλη του.

Μάζεψα το πολύτιμο δάκρυ, κράτησα και μέσα μου.

Άγγιγμα ψυχής κάτω απ’ το φεγγάρι κι αναπόληση.

Παιδικές μνήμες κι η μάνα στο κεφαλόσκαλο αγριεμένη.

Κρίμα το λούσιμο, κρίμα η αλλαξιά, πού εξαφανίστηκες.

Ποιος κόλλησε στα ρούχα σου μαστίχα

και ταξίδια μυρωμένα.

Αχιλλέας Φιστουρής

Ο σχίνος της Χίου

Παρουσίαση του βιβλίου «Αποθαλασσία».

Παρουσίαση του βιβλίου «Αποθαλασσία».

Την Κυριακή 4 Αυγ. 2019 παρουσιάστηκε στο αμφιθέατρο της Προόδου, σε έντονα συγκινησιακή ατμόσφαιρα, η ποιητική συλλογή του Αχιλλέα Φιστουρή «Αποθαλασσία». Την παρουσίαση συντόνισε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Φρεζούλης, η δασκάλα Δώρα Τσιμούνη έκανε την ανάλυση και ποιήματα απήγγειλαν η φιλόλογος Ευδοκία Παληά κι ο ερασιτέχνης ηθοποιός Δημήτρης Μπαχάς. Τη διοργάνωση της παρουσίασης είχε ο Γιάννης Παληός κι οι Εκδόσεις «ΑΛΦΑ ΠΙ».
Στον «Άπραγο κυβερνήτη» που ακολουθεί, συμπυκνώνεται η φιλοσοφία της ποίησής του.

ΑΠΡΑΓΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ Κωπηλατώ τη βάρκα των προσδοκιών μου, στα μεγάλα πλάτη να την ταξιδέψω επιθυμώ, εκεί που απλώνεται το απέραντο γαλάζιο κι όλα ηρεμούν, σημείο μηδέν, απόλυτη νηνεμία, μόνο οι φανοί αχνοφέγγουν προς αποφυγή σύγκρουσης… οι μόνοι που αγρυπνούν…, τα άλμπουρα είναι λίγο γερμένα αλλά έχω συνηθίσει στη θέα τους, μια συμμετρία καθώς είναι τα πιο πολλά γεγονότα στην καθημερινότητά μας, πράγματα που μπορείς κι εσύ να επιβεβαιώσεις, δένω πάνω τους καμιά φορά ένα λεπτό σκοινί, ένα διακριτικό, κι άλλα που ενίοτε γίνονται χρηστικά και τους δίνω μια άλλη διάσταση, το κατάστρωμα σχεδόν άθικτο, δεν έχω καθίσει ποτέ στη θέση του τιμονιέρη, ακυβέρνητη ήταν η βάρκα μου και οι

προσδοκίες μου ριγμένες κάτω στο αμπάρι ήταν, σαν σκόρπιες σκέψεις αραδιασμένες σ’ ένα χαρτί ή σαν φορτίο που το μεταφέρεις από λιμάνι σε λιμάνι και από τόπο σε τόπο με τις ετικέτες, ανέπαφες, νέος θαλασσοπόρος είμαι όπως αντιλαμβάνεσαι, για καιρό παιδευόμουν, μπέρδευα τα σινιάλα, έδινα προτεραιότητα από αριστερά εκεί που οι άλλοι μου ερχόταν από δεξιά, γι’ αυτό με κοιτάζεις τώρα ανορθόδοξα, να θέλω να ανοίξω τα πρυμιά πανιά και να την αφήσω να ορθοδρομήσει στην κοσμοχαλασιά με ταχύτητα τυφώνα. Ευχόμαστε καλή επιτυχία στην «Αποθαλασσία» και είμαστε σίγουροι ότι η νέα ποιητική συλλογή του Αχιλλέα Φιστουρή δε θα αργήσει.

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌ ΣΩΜΑΤΕΊΟ ΠΡΟΟΔΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑΣ