ΜΕ ΓΥΜΝΗ ΨΥΧΗ ( ΧΑΪΚΟΥ)

Με γυμνή ψυχή

διαβαίνω  τους δρόμους

στα ταξίδια  μου.

Χαιρετίσματα  να δώσεις

στο αφρισμένο κύμα ,

πλανεύτρα θάλασσα.

Φεγγαρόπετρα

ποτέ  δε μου πρόβαρες,

ασημένια δαχτυλίδια .

Δρόσισέ  με

αέρινη αύρα ,

δες σε αποζητώ.

Με μάτια υγρά,

στάζω ηδονές

στο κορμί σου.

Η περπατησιά σου αγέρωχη

σαρώνει το  φόρεμά  σου

το βελούδο της γης.

Αχνοφέγγεις

κουνώντας  πίσω απ’ την κουρτίνα,

θαμπές ηλιαχτίδες.

Ανάμεσα στα βότσαλα ,

γλίστρησε  το όνειρο

της νύχτας.

Φαντασμαγορικά

σήμερα  η φύση,

κεντά  ηλιοτρόπια.

Κύματα θερίζω

αγριεμένη μου θάλασσα,

γαλήνια να ταξιδεύεις.

Μ’ ελπίδα

στης προσδοκίας το όνειρο,

φκιασίδια  κρεμώ.

Γκρίζες αποχρώσεις

στο τρεμάμενο του δειλινού ,

μοναχικός θεατής.

Μακριά τον ορίζοντα

  χαμηλές πτήσεις των γλάρων

οριοθετούν.

Καρτερώ ευλαβικά

να αδράξω την  πανσέληνο,

που μόλις  γεννιέται.

Μέσα στην καρδιά,

η κόρη των ματιών

καθρεπτίζεται.

Αναμονές

στου κύκλου  τα γυρίσματα,

στήνουν τα όνειρα.

Πως ξοδεύτηκες

ανάμεσα στις σκέψεις,

ματωμένο δειλινό.

Μια αναντιστοιχία

δόκιμων όρων ,

μηδενίζει την ουσία.

Ένταση βγάζεις

αθόρυβα στα μονοπάτια,

κρυφή ελπίδα.

Πως πιάστηκες

στην κορφή της άνοιξης ,

ανώριμο  μπουμπούκι.

Με μια δρασκελιά

πέρασαν  το ποτάμι,

οι  ξέπνοες ελπίδες.

Μεσούρανα,

στων άστρων τα κλαδιά

λαμπυρίζουν οι πόθοι μας.

Στην κοσμοχαλασιά,

γλίστρησαν  τα φύλλα

κι έντρομα  πλαγιοδρομούν.

Στο ξέφραγο αμπέλι,

ανεμπόδιστα εισβάλλουν

οι ξανθές μέλισσες.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες ΧΑΙΚΟΥ

ΚΟΣΜΟΧΑΛΑΣΙΑ

Αυτό που δεν βίωσες βαθιά,
που δεν στο ψιθύρισαν
οι παγωμένες μακρόσυρτες ώρες,
του εσωτερικού σου κόσμου.
Αυτό που δεν ένιωσες
στις μοναχικές πορείες, που αυλάκωναν τα δάκρυα
κι έβρεχαν τους θαμπωμένους καθρέφτες
και τις μοναξιες.
Μην το ψαξεις,
σε φαινομενικές γαλήνιες θάλασσες
και σε ανάλαφρους κυματισμούς.
Μάθε να χορεύεις στην κοσμοχαλασιά,
εκεί ζει το όνειρο.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής κοσμοχαλασια


ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ

Αντάρα να καλύπτει τα μονοπάτια της σκέψης,
αλαφιασμένα τα όνειρα να ζωογονούν τη στιγμή.
Πόσες αναλάμπες της ελπίδας να φωταγωγήσουν
τη φεγγαρόστρατα της νιότης στο πέρασμά της.
Πόσες ψυχές αγναντεύουν στον ουρανό
ψάχνοντας αυτό το επιθυμητό.
Ταξίδεψα σε μακρινά νησιά κι όχθες ποταμών,
χρυσαφένιες αμμουδιές
έγινα συνοδοιπόρος της σκιάς
επαίτης των μύχιων πόθων,
απόμακρος διαβάτης στιγμών.
Τρομάζω στο λυκαυγές της χαραυγής,
στο σκοτάδι που ξεψυχά να τελειώσει.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες μοναξιας

Η ΨΥΧΗ

Βουβή θάλασσα

πρωινή

γλάρων  σαϊτιές

προβάλλει

ο ήλιος

Μεγάλο σθένος

η ψυχή

κι ορθώνεται

στον ουρανό

η πνοή

το έσχατο

εσώψυχο

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης γλάρων σαίτιες

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΥΝΝΕΦΟΥ

Ο κήπος είναι άδειος ,

οι μαντρότοιχοι είναι γκρίζοι,

τα σύννεφα  τρέχουν από συνήθεια.

Σ’ αναζητώ…

Είναι μια θέα  απόμακρη, σκοτεινή

η θέα των ψυχών.

Το τρέξιμό  τους καθώς χάνονται

σαν φτερά  σε ευνοϊκό  φύσημα.

Κάποιος αφήνει  το σήμερα,

κάποιος  θα τον ακολουθήσει αύριο,

κάποιο αγόρι ξενιτεύεται,

κάποιο κορίτσι μεταναστεύει,

κάποιοι στον κόσμο εξωτερικεύουν τη σκέψη τους.

Σ’ αναζητώ…

Ο ήχος των σύννεφων δεν προδιαθέτει για κάτι.

Αν γινόταν να φτάσει στ’ αυτιά μου,

μπορεί  και να καταλάβαινα την έκφρασή τους

και να συνειδητοποιούσα .

Γιατί έχεις κοινά σημεία με τα σύννεφα.

Αδυνατώ να επικοινωνήσω.

Σ’ αναζητώ…

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης συννεφων

Η ΣΙΓΑΛΙΑ

Όταν χαθεί η σιγαλιά της νύχτας, αφουγκράσου
τι γίνεται στο ξέφωτο . Είναι η στιγμή που
στους δρόμους ακούγεται μια ιδιότυπη μουρμούρα
αυτών που επιστρέφουν κι ο έρωτας καραδοκεί.

Όταν χαθεί η σιγαλιά της νύχτας, φεύγει ο χρόνος.
σκοτεινές βιαστικές φιγούρες διασχίζουν το δρόμο
και των ερώτων οι πόθοι υποκλίνονται
μπρος στις προκλήσεις του άγνωστου.

Όταν χαθεί η σιγαλιά της νύχτας, είναι ξημέρωμα.
Ό,τι  έχει γίνει δεν αντέχεται στην πρώτη ηλιαχτίδα
κι ούτε στα ανοιχτά παράθυρα των σπιτιών.

Το καρτέρεμα να είναι πολύ. Μόλις βεβαιωθείς
πως οι γωνιές του έρωτα άδειασαν, πως οι απόκοσμες
μουσικές έσβησαν στο κατόπι της νύχτας,
ρίξε άπλετο φως  διακριτικά κι αγνάντεψε
το ξύπνημα του ορίζοντα ,μοναδικό φως
και το βουητό της βροχής που κοντοζυγώνει.

Έτσι  αναπάντεχα οι ήχοι σε προδιαθέτουν
κάτι γρήγορο περνά και χάνεται στο ημίφως
ένας ληστής , που τρέχει στο πεζοδρόμιο,
ένας μεθυσμένος , που τρικλίζει τα βήματά του,
ένα ασθενοφόρο, που μεταφέρει τον τραυματία,
μείνε ακόμα μην κλείσεις το άπλετο φως.

Ό,τι πέρασε από μπροστά σου ανήκει στη φαντασία.
Είναι το σκοτεινό κομμάτι της  μεγάλης νύχτας ,
δοσμένο  αλληγορικά, παρανομία, έρωτας, καθήκον.
Που μέρος να κρυφτεί αποζητά τούτη τη στιγμή.

Αποδέξου  την ιδιομορφία αυτή της νύχτας,
με σημείο αναφοράς  το μέσα  σου,
κι αγκάλιασε το σκοτεινό κομμάτι.
Έπειτα σβήσε  πάλι το άπλετο φως αθόρυβα,
πριν ο ήλιος ρίξει τις  δικές του ακτίνες .

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονεσ ζωγραφικησ για τη νυχτα